Και τώρα τί θα… απογίνουμε χωρίς «yourface…»; Πώς θα περνούν οι άδειες πια Κυριακές;

408 Views
Και τώρα τί θα… απογίνουμε χωρίς «yourface…»; Πώς θα περνούν οι άδειες πια Κυριακές; Και τώρα τί θα… απογίνουμε χωρίς «yourface…»; Πώς θα περνούν οι άδειες πια Κυριακές;

Και τώρα τί θα… απογίνουμε χωρίς «your face…»; Πώς θα περνούν οι άδειες πια Κυριακές;
Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

      Ειλικρινά φίλε μου τηλεθεατή σε καταλαβαίνω και σε συμπονώ. Μόνο όποιος ξέρει από «στερητικά» μπορεί να συναισθανθεί το δράμα μας. Γιατί όσο κι αν μας προετοίμαζαν για το τέλος, εντούτοις για το αγιάτρευτο κενό που νιώθεις όταν τα φώτα του τελικού σβήνουν, δεν μπορεί να σε προετοιμάσει κανείς. Κι αυτός ο άσπλαχνος  τελικός, φρόντισε να μπήξει πιο βαθιά το μαχαίρι στην πληγή. Δάκρυα από δω, δάκρυα από κει, συγκίνηση, αναμνήσεις, υποσχέσεις και στο βάθος η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, η φιλανθρωπία. Ικανή να εξαγνίσει οποιοδήποτε κίνητρο, να φορέσει μανδύα αθωότητας κι ανιδιοτέλειας σε οτιδήποτε. Και τώρα πώς θα πορευτούμε; Τί θα απογίνουμε; Πώς θα περνούν οι άδειες πια Κυριακές;

      Είναι αλήθεια ότι μας πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσουμε τον ευφάνταστο/ πρωτότυπο/ μακροσκελή τίτλο, μα το περιεχόμενο μας αποζημίωσε τόσο που το επιβραβεύσαμε με 40άρια. Και  δεν θα μπούμε στη λογική της ανάλυσης των ποσοστών… όπως, ποιες «αντίπαλες» επιλογές υπήρχαν, αν η ανοικτή τηλεόραση «εκεί» σημαίνει απαραίτητα και θέαση ή αν η θέαση σημαίνει ταυτόχρονα και αποδοχή… Γεγονός είναι ότι το συγκεκριμένο σώου έκανε υψηλά νούμερα και φρόντισαν φιλότιμα γι αυτό 10 καλλιτέχνες, λιγότερο ή περισσότερο ταλαντούχοι, μια 4μελής επιτροπή, λιγότερο ή περισσότερο γραφική και μια παρουσιάστρια, λιγότερο ή περισσότερο ναζιάρα. Και βεβαίως ένα «πρωτότυπο» κόνσεπτ – εγγύηση τηλεθέασης: καθένας από τους καλλιτέχνες, εντελώς στην τύχη, μιμείται/ ενσαρκώνει/ υποδύεται… και σε ουκ ολίγες περιπτώσεις διακωμωδεί/ χλευάζει/ σατιρίζει/ κατακρεουργεί, όποιον διάσημο καλλιτέχνη ή «καλλιτέχνη» του κληρώσει το μοιραίο μπάζερ! Ανάλογα το ταλέντο και τα… κέφια! Το οποίο μπάζερ περιλαμβάνει το σύμπαν: από τον πιο σκληρό ροκά μέχρι τον πιο βαρύ ρεμπέτη, από τον άφωνο μαϊντανό μέχρι τενόρο της όπερας, από την αδιάφορη λαϊκοπόπ μέχρι την ερμηνεύτρια τζαζ, μιούζικαλ, δημοτικών…
      Με αποτέλεσμα να παρελαύνουν στην οθόνη απίθανες αλλαγές φύλου, αλλαγές φωνής, χρώματος, σωματότυπου, κίνησης κλπ., που για κάποιες- ελάχιστες-  από ευτυχή συγκυρία της κλήρωσης, θαυμάζεις το ταλέντο, τη δουλειά, το σεβασμό του καλλιτέχνη- ενσαρκωτή. Αλλά στις περισσότερες, είτε γελάς ένοχα κι αμήχανα για το «ατύχημα», είτε θλίβεσαι πραγματικά για το γελοίο του πράγματος, όταν σπουδαίοι καλλιτέχνες που έγραψαν ιστορία, πέφτουν από κακή τύχη στον πιο ακατάλληλο «ενσαρκωτή», καθώς το μοιραίο μπάζερ μπορεί να βάλει αίφνης μια χθεσινή, μικροκαμωμένη, χαριτωμένη κοπελίτσα, να υποδυθεί π.χ. τον Σινάτρα, τον Παβαρότι, τον Τσιτσάνη, τον Θεοδωράκη… ή έναν μεγαλόσωμο, βαθύφωνο, αρρενωπό τραγουδιστή να ενσαρκώσει π.χ. τη Μούσχουρη, τη Σελίν Ντιόν, τη Κάλλας, την Αρβανιτάκη… Κι αν επιπλέον ο (λόγω παρουσιαστικού) ακατάλληλος, δεν διαθέτει περίσσεια ταλέντου και σεβασμό ή στη συγκεκριμένη φάση έχει απλά κακά κέφια ή σατυρική διάθεση,  εισπράττεις ένα αποτέλεσμα που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας για σημαντικούς καλλιτέχνες, καθ’ όλα αξιοσέβαστους. Κι αν μεν έχουν… αποδημήσει, απλά τρίζουν τα κόκαλά τους, αν όμως «ζουν ανάμεσά μας», έχουν μπει άραγε οι εμπνευστές του σώου στον κόπο να σκεφτούν ΠΏΣ μπορεί να νιώθουν οι έρμοι, βλέποντας τους εαυτούς τους σαν γελοίες καρικατούρες δημόσια; Γιατί άλλο να κάνεις πλάκα με τον Τριαντάφυλλο, την Τσαμπά ή τον Παντελίδη κι άλλο με τον Ξυλούρη, τον Χατζηδάκη, τον Τσιτσάνη, τον Καζαντίδη…
      Όταν όμως μπαίνουν όλα –κυριολεκτικά – χύμα μέσα σε ένα τσουβάλι, χωρίς κανένα κριτήριο πουθενά, είναι λογικό να ισοπεδώνονται τα πάντα στη λογική του «διασκεδάζουμε – περνάμε καλά!» Έστω κι αν αυτή η «διασκέδαση» στηρίζεται κατά βάση στη διακωμώδηση ακόμη και σημαντικών προσωπικοτήτων, μέσα από ατυχείς (sic) μιμήσεις ανεπαρκών ή ακατάλληλων. Με το σοβαροφανές επιχείρημα (πέραν της πανταχού παρούσας φιλανθρωπίας), ότι η συγκεκριμένη εμπειρία προσφέρει στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, σημαντικά εφόδια για την δουλειά τους. Και άντε να το δεχτώ σε ένα βαθμό για τον ηθοποιό που ασκείται στην ενσάρκωση διαφορετικών ρόλων. Παρόλο που ποτέ φαντάζομαι δεν θα επέλεγε ΤΟΣΟ κόντρα κατ’ αρχήν στο φυσικό του παρουσιαστικό, εκτός αν επρόκειτο για… ανατρεπτική κωμωδία (καλή ώρα)!
Αλλά με ποια λογική να δεχθώ ότι ένας απλός τραγουδιστής «αποκτά επιπλέον εφόδια» μιμούμενος άλλους τραγουδιστές, διαφορετικού φύλου, φωνής, σκηνικής παρουσίας; Υπάρχει δηλαδή περίπτωση πχ. ο Σαββιδάκης να τραγουδά στη σκηνή σαν Τίνα Τέρνερ ή ο Μαρτάκης σαν Λόπεζ , η Βώσσου σαν Μπουγάς, η Ελευθερίου σαν Κιάμος; Ποιά ακριβώς εφόδια τους προσφέρει όλο αυτό, πέρα από απίστευτη καταπόνηση της φωνής και γδάρσιμο των φωνητικών χορδών; Εντάξει έχει πλάκα, σαν αυτή που κάνουμε τις Αποκριές με τα καρναβάλια, ή με τις φάρσες στην παρέα, ή με τα περίεργα του τσίρκου… Έχει επίσης και προβολή- δημοσιότητα, τώρα που έχει πέσει αναδουλειά… Πέστε το όμως έτσι ρε παιδιά και αφήστε τα σοβαροφανή με τα «καλλιτεχνικά εφόδια»…
      Τα οποία «εφόδια» βεβαίως υφίστανται, αλλά με ΑΛΛΕΣ προϋποθέσεις. Υπάρχουν σοβαρά, επαγγελματικά σώου που στηρίζονται στην μίμηση/ενσάρκωση προσώπων – σαν αυτά του Ζαχαράτου - όπου αποδεδειγμένα ταλαντούχοι στη μίμηση καλλιτέχνες, υποδύονται άλλους που επιλέγουν με κριτήρια «συμβατότητας», μετά από σοβαρή μελέτη και εξαντλητικές πρόβες για να δώσουν ένα ευπρόσωπο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Δεν παίρνουμε όμως 10 ανθρώπους στην τύχη [?], να υποδυθούν ο καθένας μέσα σε μια βδομάδα, έναν άλλο στην τύχη, κι αυτός ο άλλος να είναι από ασήμαντος μέχρι μέγιστος! Κι όταν το κάνουμε, ποντάρουμε προφανώς στα καπρίτσια της τύχης και τη «διασκέδαση» που θα προσφέρει η γελοιότητα του «ό,τι κάτσει, σε όποιον κάτσει»! Βάζουμε δε από δίπλα και τη φιλανθρωπία για την «καλή μαρτυρία» και την ηθική αναβάθμιση του πράγματος και όλα καλά και τα νούμερα ακμαία! Προσθέτουμε και μια ναζιάρα, χαριτωμένη παρουσιάστρια και μια ακόμη πιο ναζιάρα επιτροπή, που με χιουμοράκια, γελάκια, σαχλαμαρίτσες, κοντρίτσες ή αντίθετα σοβαρό περισπούδαστο υφάκι λες και κρίνει υποψηφιότητες για Νόμπελ, προτιμά να σχολιάζει τον καλλιτέχνη που έχει ενσαρκώσει (ή «μετενσαρκώσει» για κάποιους) αυτός που έχουν μπροστά τους, παρά τον ίδιο και το εγχείρημά του.
Και στις πάμπολλες περιπτώσεις «ατυχούς» μίμησης, το χλευαστικό γέλιο να πηγαίνει σύννεφο! Και για τον (όποιο) μιμούμενο – έστω κι αν πρόκειται για σεβάσμιο πρόσωπο- και για τον μιμητή… Με την άτυχη παρουσιάστρια να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και την επομένη να έχουν θεματάκια τουλάχιστον 5-6 εκπομπές… ντόρος να γίνεται… δουλίτσα να υπάρχει… Κάπως πρέπει να πορευτούμε όλοι… με ή χωρίς «your face κλπ»!
Αλλά τώρα «χωρίς»… κάτι πρέπει να βρω οπωσδήποτε για τις Κυριακές!
Εξίσου «διασκεδαστικό» εννοώ…

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Οι 15 τυχεροί των προσκλήσεων: Αυτοί θα δουν  «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» με τον Γρηγόρη Βαλτινό στο Αριστοτέλειον
Οι 15 τυχεροί των προσκλήσεων: Αυτοί θα δουν «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» με τον Γρηγόρη Βαλτινό στο Αριστοτέλειον
με 0 Σχόλια 351 Views

Ονόματα τυχερών που κέρδισαν μέσω διαγωνισμού του Kulturosupa.gr ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ και θα δουν την εξαιρετική παράσταση του Γρηγόρη Βαλτινού «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι»


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή