Η αβάσταχτη ελαφρότητα - ματαιότητα των σώου τύπου «The voice». Από την Πίτσα Στασινοπούλου

429 Views
Η αβάσταχτη ελαφρότητα - ματαιότητα των σώου τύπου «The voice». Από την Πίτσα Στασινοπούλου Η αβάσταχτη ελαφρότητα - ματαιότητα των σώου τύπου «The voice». Από την Πίτσα Στασινοπούλου

Η αβάσταχτη ελαφρότητα - ματαιότητα των σώου τύπου «The voice»…  Από την Πίτσα Στασινοπούλου

       Ειλικρινά δεν γνωρίζω τα νούμερα τηλεθέασης του συγκεκριμένου talent show, αλλά ουδόλως επηρεάζουν την προσωπική μου κρίση. Άλλωστε αμφισβητώ ευθέως την παραπλανητική εγκυρότητά τους και σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ ταυτίζω μια συγκυριακά  υψηλή τηλεθέαση με συνειδητή επιλογή- αποδοχή, πρόκειται για πράγματα ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικά, που δεν θα αναλύσω εν προκειμένω. Αλλού είναι το θέμα μου και αφορά στον ουσιαστικό λόγο ύπαρξης και συνέχισης κάποιων τάλεντ σώου τύπου «The voice». Το οποίο στην πρώτη, περσινή του εκδοχή, ψιλο-δελέασε λόγω του «εναλλακτικού» κόνσεπτ μέσα στο συρφετό των παρεμφερών, καθώς το «μόνο  φωνή χωρίς πρόσωπο» πρόσφερε άλλοθι αντικειμενικότητας - ισότητας απέναντι στον «ρατσισμό» της εμφάνισης, με συνέπεια να προσελκύσει ΜΟΝΟ καλές φωνές ως μοναδικό κριτήριο επιλογής.  
 
       Όντως ακούσαμε κάποιες εξαιρετικές φωνές, χαζέψαμε τους 4 κριτές και τα βαρετά επαναλαμβανόμενα σχόλιά τους, χαζέψαμε (με κόπο) και τις χαριτωμενιές του Λιάγκο-παρουσιαστή και βέβαια εισπράξαμε ΟΛΗ την αμερικανιά του πράγματος, με τα αφελή αφιερώματα, τις αντιδράσεις, τα κλάματα, τα χοροπηδητά, τα προδομένα ή δικαιωμένα (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) όνειρα! Ζώντας παράλληλα και την απύθμενη αγωνία του μπάζερ,έκτακτα δραματοποιημένη με «αυθόρμητες» κινήσεις των διάσημων δακτύλων… θα πατήσει… δεν θα πατήσει… μα γιατί δεν το πατάει!... να, να, πάει να το πατήσει!...αααααχχχχ δεν το πάτησε!... ΠΑΤΑ το επιτέλους ευλογημένε/η!!!
 
       Ζήσαμε επίσης και όλο τον φαιδρό «ανταγωνισμό» μεταξύ των 4 κριτών/ προπονητών/ ομαδαρχών, σε μια δήθεν προσπάθεια προσέλκυσης με «τυράκια στη φάκα» του τυχερού υποψήφιου στο «ΣΕ ΘΕΛΩ» εκάστου. Τάζοντας ρεπερτόρια, προκλήσεις, συνεργασίες, καριέρες, της Παναγιάς τα μάτια και βέβαια ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ, που ενέπνευσε μαγικά ο/η αοιδός σε 1,5 λεπτό. «Στη δική μου ομάδα θα βρεις ΠΙΟ πολλή αγάπη, ΠΙΟ σπουδαία τραγούδια, ΠΙΟ δυνατές συγκινήσεις, ΠΙΟ μεγάλη επιτυχία…» και οι λαγοί με τα πετραχήλια να επαυξάνονται, σε μια στημένη δημοπρασία  πλειοδοσίας προσφορών (εντάξει, μέχρι ενός ορίου!) έως ότου το «μήλον της έριδος», που στα πόδια του σφάζονται και εκλιπαρούν διασημότητες, σε κλίμα φοβερής αγωνίας να επιλέξει! Προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού του επιλεγέντος διάσημου προπονητού και καταρράκωση των 3 απορριφθέντων…. Άπονη, σκληρή ζωή!
 
       Ομοίως ακούσαμε εξαιρετικές αιτιολογίες γι αυτό το «κάτι» της διαγωνιζόμενης φωνής που εμπόδισε τη μοιραία στροφή της καρέκλας με το λαμπυρίζον «ΣΕ ΘΕΛΩ». Κυρίως όμως βιώσαμε το σουρεαλιστικό αυτομαστίγωμα όσων ΕΠΕΛΕΞΑΝ να ΜΗ γυρίσουν! «Πω, ρε γαμώτο! Μα ΓΙΑΤΙ – ΓΙΑΤΙ- ΓΙΑΤΙ δεν γύρισα;;;;;» και το πονεμένο «γιατί» να στοιχειώνει τις νύχτες τον ύπνο τους. Τί να σου πω κι εγώ… Ρώτα το σύμπαν, το διπλανό σου, τον ωριλά, τον εγκέφαλο, την κρίση σου… αλλά προφανώς ο ατυχής που στέκει περίλυπος και σε ακούει να κοπανιέσαι για την «αστοχία» σου, πετώντας τον εκτός, δεν μπορεί να σου λύσει την απορία… Πες του γι αυτό το απροσδιόριστο «κάτι» που δεν σε άγγιξε, πες του για «ακατάλληλη» επιλογή τραγουδιού, ρίξτα όλα στο «τρακ» του, που σε βοηθά να ξεμπερδεύεις χωρίς να σπαταλάς φαιά ουσία για τεκμηριωμένη απόρριψη… όμως μην του λες «Τί κρίμα που σε χάσαμε! Στο τσακ ήμουν να πατήσω… Γιατί ρε παιδιά δεν πατήσατε εσείς;»… και να τον στέλνεις αδιάβαστο!
 
      Βέβαια μετά τις «τυφλές ακροάσεις», οι κριτές – προπονητές ανέβλεψαν και ακολούθησαν  live – συνοδευόμενα ΚΑΙ από όραση, οπότε  το πράγμα μπήκε πάλι στα γνώριμα, συμβατικά μονοπάτια του είδους, τύπου «X-Factor» και λοιπών, χιλιοφορεμένων συναφών. Και ΟΛΟ ΑΥΤΟ, έρχεται πανομοιότυπα να επαναληφθεί και φέτος, με τους ίδιους ακριβώς συντελεστές, τα ίδια καρμπόν -σχόλια, τα ίδια σαχλά αστειάκια κλπ., όπου σε ένα δίωρο και βάλε πρόγραμμα, αφιερωμένο στη «φωνή», ζήτημα να την ακούς… 15 λεπτά στο σύνολο, μέσα σε τόνους άνοστης σάλτσας και παπαρολογίας! Με μόνη φετινή διαφορά, την έμφαση στο ελληνικό- παραδοσιακό ρεπερτόριο που πλέον προκαλεί ρίγη ιερής, εθνικής συγκίνησης στους «τυφλούς κριτές», λόγω περσινού κραξίματος για την μονοπώληση των ξένων ακουσμάτων.
 
Κατόπιν τούτων, προκύπτουν ποικίλα ερωτήματα – προβληματισμοί, όπως:
-        Με ποια λογική, σε ένα κόνσεπτ βασισμένο ΜΟΝΟ στη φωνή, η ιδιότητα και ο βαθμός επωνυμίας ενός τραγουδιστή ή «τραγουδιστή» πιστοποιεί την ύπαρξη μουσικού αυτιού; Όποιος κατέκτησε τη διασημότητα τραγουδώντας ή… προσπαθώντας να τραγουδήσει, σημαίνει ότι έχει απαραίτητα το μουσικό κριτήριο και αυτί π.χ. ενός καταξιωμένου δασκάλου φωνητικής, που λογικά θα έπρεπε να κάθεται στην καρέκλα του; Επιπλέον, κατανοούμε την ανάγκη «γεμίσματος» του σώου, αλλά δεν νομίζετε ότι όλη αυτή η εκτός ουσίας, βαρετή, συσσωρευμένη σαχλαμάρα σχολίων/ αφιερωμάτων/ αντιδράσεων/ παρασκηνίων και λοιπών προβλέψιμων ευτράπελων έχει πετάξει τη «φωνή» στη γωνία και έχει κουράσει;
 
-        Και μιλώντας για ουσία: Θυμάται κανείς το όνομα του περσινού νικητή, τα ονόματα γενικώς παλιότερων παιχτών ή νικητών σε πληθώρα αντίστοιχων σώου, πλην ΕΛΑΧΙΣΤΟΤΑΤΩΝ εξαιρέσεων; Πήρε το αυτί κανενός κάτι περί καριέρας; Συνάντησε οπουδήποτε, σε εμφανίσεις/ δισκογραφία/ συναυλίες/ εκπομπές κλπ, κανένα από αυτά τα «προβεβλημένα» παιδιά; Αναρωτήθηκε κανείς από τους «όλο αγάπη» μέντορες ή εκπομπάρχες για την τύχη τους μετά το σβήσιμο της κάμερας; Μα γιατί να το κάνει... Βολεύτηκε, γέμισε το ταμείο του από την «αξιοποίηση» δωρεάν εμπορεύματος και μετά το πέταξε χαλαρά στα αζήτητα και την αφάνεια. Ακολουθούν νέες παραλαβές νωπού κρέατος που θα μοσχοπουληθεί και καθώς η προσφορά μοιάζει να μην έχει τελειωμό, για να διοχετευθεί όλη στην αγορά, θα μπει αναγκαστικά στη μηχανή του κιμά, προσφέροντας τόνους πολτοποιημένης σάρκας. Το ότι συνοδεύεται από πνεύμα/ψυχή… καημός του κατόχου της, όχι του χασάπη!
 
-        Και εντάξει, εμείς ως κοινό, μπορεί να ψιλοχαζεύουμε την αρένα μη έχοντας (κάποιοι) καλύτερη επιλογή, να ψιλοβαριόμαστε ενίοτε, να κάνουμε την ανώδυνη πλάκα μας, να δίνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα «νούμερα»… Άσε μας εμάς! Εσύ όμως ο διαγωνιζόμενος που συνήθως είσαι ένα νέο παιδί ταλαντούχο, με προσόντα, με ήθος, με όνειρα, πες μου σε παρακαλώ: ΤΙ σου προσφέρουν επί της ουσίας, ΠΩΣ μεταφράζονται πρακτικά, αυτά τα περίφημα «λεπτά δημοσιότητας» στο παιχνίδι, πέραν μιας κατανοητής σε ένα βαθμό ανθρώπινης ματαιοδοξίας;
 
-        Να υποθέσω τί; Αναγνωρισιμότητα σε 5 λεπτά εμφάνισης στην κάμερα, όταν ακολουθεί απόρριψη- συχνά άδικη; Ελπίδα για μελλοντική καριέρα σε περίπτωση συμμετοχής, όταν στατιστικά και αποδεδειγμένα ΚΑΜΙΑ καριέρα ΔΕΝ ευδοκίμησε μέσα από παρόμοιες fast truck διαδικασίες; Όταν λόγω υπερπροσφοράς ο μουσικός χώρος ασφυκτιά από το αδιαχώρητο και καταπίνει σαν αμάσητη τροφή τα πάντα; Έχοντας στοιχειώδη αίσθηση της πραγματικότητας, πώς είναι δυνατόν να παραμυθιάζεσαι, να τρως το τυρί και να παραβλέπεις τη φάκα; Πώς να εξηγήσω τους τρελούς πανηγυρισμούς για το «όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα» (!) και το μαύρο δάκρυ στον αποκλεισμό από το «όνειρο»;
 
-        Σε όλα αυτά αντιπαραβάλλεις συνήθως την «εμπειρία του παιχνιδιού…» Θα σου απαντήσω όμως, με όλο το σεβασμό στο υπαρκτό ταλέντο σου, ότι μια «εμπειρία» που σε μεταβάλλει σε κομμάτι μιας άβουλης μάζας και ταυτόχρονα σε αναλώσιμο προϊόν φτηνής πώλησης, φαντάζομαι δεν είναι ό,τι καλύτερο περίμενες για τα όνειρά σου… Μπορεί η υπερπληθώρα εξαιρετικών φωνών και ο σκληρός ανταγωνισμός σε μια αγορά μικρή, να σου στενεύει τις ευκαιρίες να ξεχωρίσεις και να σε «σπρώχνει» μοιραία σε παρόμοια σώου που εκμεταλλεύονται εμπορικά την κατάσταση, όμως… σκέψου ότι απλά σε ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ μαζικά, ποσώς κάηκαν για τη μοναδικότητα και τα όνειρά σου. ΑΝ δεν σε δουν ανταγωνιστικά ακόμη και οι «όλο αγάπη» μέντορές σου….
 
       Γιατί σε αυτό το παιχνίδι τουλάχιστον, πέραν της ματαιότητας, ανακαλύψαμε ότι πολλοί υποψήφιοι – ακόμη και απορριφθέντες – διαθέτουν φωνές που μπροστά τους οι διάσημοι κριτές- προπονητές δεν πιάνουν μία! Κι όσο να πεις, μια ανασφάλεια στην καρέκλα του κριτή σε πιάνει… Είπαμε, η αγορά είναι μικρή, ασφυκτιά από το συνωστισμό και διψά για φρέσκο αίμα…

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Στην  Άχρηστη Πληροφορία… Τι φόρεσαν οι κυρίες στην Επίδαυρο: Από την Φ. Κομνηνού με κιμονό στο ροζ φόρεμα της Κ. Ευαγγελάτου (φωτό)
Στην Άχρηστη Πληροφορία… Τι φόρεσαν οι κυρίες στην Επίδαυρο: Από την Φ. Κομνηνού με κιμονό στο ροζ φόρεμα της Κ. Ευαγγελάτου (φωτό)
με 0 Σχόλια 2491 Views

Στην Άχρηστη Πληροφορία... Πολλά ήταν τα διάσημα πρόσωπα που παρακολούθησαν την παράσταση «Αντιγόνη», στην Επίδαυρο.

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή