Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Συνέλευση στο πλατύσκαλο ΤΩΡΑ! Ο Γιώργος Παπαδόπουλος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία.

422 Views
Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Συνέλευση στο πλατύσκαλο ΤΩΡΑ! Ο Γιώργος Παπαδόπουλος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία. Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Συνέλευση στο πλατύσκαλο ΤΩΡΑ! Ο Γιώργος Παπαδόπουλος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία.

Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Συνέλευση στο πλατύσκαλο ΤΩΡΑ! Ο Γιώργος Παπαδόπουλος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία.

Ο χειμώνας μπήκε για τα καλά. Μέχρι τώρα μας δείχνει την υγρή του πλευρά, ίσως μας την παραδείχνει κιόλας, κι από τον επόμενο μήνα, μέχρι τον γδάρτη Μάρτη, ίσως και Απρίλη, είμαι σίγουρος ότι θα δούμε και την ψυχρή του, καθώς παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια με όλες τις κλιματικές αλλαγές, ο χειμώνας έχει μετατεθεί στις αρχές της άνοιξης. Στην επαρχία, στα μικρά και μεγάλα χωριά, ο κόσμος ανάβει τα τζάκια, τις σόμπες, τα ατομικά του μέσα θέρμανσης τέλος πάντων, όποια κι αν είναι αυτά, όποτε γουστάρει, όσο γουστάρει (κι όσο βαστάει η τσέπη του), άλλος θέλει να κάνει το σπίτι του Σαχάρα, άλλος προτιμά τη Σιβηρία, γούστο τους καπέλο τους και των δύο. Όσο για τις μεγάλες κι οργανωμένες πόλεις; Συνέλευση στη συνέλευση, καυγάς στον καυγά, λόγια με τη σέσουλα και στην πράξη όλοι σφυρίζουν κλέφτικα.
 
Αφορμή για το σημερινό στάθηκε, τι άλλο, η προσωπική μου εμπειρία. Μέρες τώρα, κοντεύουν δυο βδομάδες, το ταβάνι του σπιτιού μου απειλεί να πέσει και να με πλακώσει. Ρετιρέ γαρ (δεν ήξερα, δεν ρώταγα;) και με τις ασταμάτητες βροχές των τελευταίων ημερών, τι να σου κάνει κι αυτό, ταράτσα από πάνω, πήρε υγρασία. Αρχικά εμφανίστηκαν εκείνοι οι γνωστοί απειλητικοί σκούροι γκρι λεκέδες, ανησύχησα, ενόχλησα τη διαχειρίστρια, μ’ έγραψε στο γνωστό σημείο (του συζύγου της, μιας κι η ίδια το στερείται), λέω κι εγώ δεν πειράζει, πες πως είναι ντεκόρ. Τεχνοτροπία ρε παιδάκι μου, άλλοι πληρώνουν να το κάνουν να μοιάζει παλαιωμένο, εγώ το ‘χω τζάμπα, χορηγία της μητέρας φύσης και της ανθρώπινης αδιαφορίας. Ε, μετά από λίγο καιρό εκεί που έπινα τον καφέ μου, παρατηρώ μέσα στο καφέ υγρό μια άσπρη πούδρα! Άχνη λέω δεν έβαλα, κοκαΐνη δεν παίρνω – ακόμα, τι είναι αυτό; Ναι, σωστά μάντεψες, ήταν το ταβάνι μου που άρχισε να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Μετά από λίγες μέρες, ξεπεράσαμε το σημείο της λευκής πούδρας και μεταβήκαμε σε εκείνο όπου κάθε τόσο ξεκολλάνε και πέφτουν ολόκληρα κομμάτια σοβά. Τώρα βρίσκομαι στη φάση που το περιμένω υπομονετικά να διαλυθεί ολόκληρο και να πέσει να με κάνει χαλκομανία, κατά προτίμηση στον ύπνο μου, να φύγω έτσι ήσυχα και μακάρια. Στον τάφο μου παρακαλώ να γράφει: «Πήγε από κακή συνεννόηση στη συνέλευση της οικοδομής του». Γιατί ναι, συνέλευση κάναμε, όχι μια και δυο, αλλά τρεις φορές, έτσι χορταστικά, να τις νιώσουμε στο πετσί μας.
 
Στις περισσότερες περιπτώσεις οικοδομών έχει ξεπεραστεί πλέον το πρόβλημα της θέρμανσης των διαμερισμάτων. Άλλοι χώρισαν τα τσανάκια τους κι ο καθένας έχει ατομικό λέβητα φυσικού αερίου. Άλλοι συναποφάσισαν ότι παιδιά λεφτά δεν υπάρχουν, πετρέλαιο δεν μπαίνει, αγοράστε θερμαινόμενο υπόστρωμα, θερμαινόμενη κουβέρτα, τυλιχτείτε πέντε ρόμπες, φορέστε και τερλίκια, δυο ζευγάρια στην ανάγκη και κόψτε το λαιμό σας. Γεγονός πάντως είναι ότι σε μεγάλο ποσοστό, οι συνελεύσεις με θέμα χειμώνας και θέρμανση έχουν μειωθεί πολύ. Κι έτσι ο μέσος Έλληνας αστός, κλείνει την πόρτα του διαμερίσματός του κι αποφασίζει πως το τι συμβαίνει έξω από αυτήν την κλειστή πόρτα ποσώς τον ενδιαφέρει ή τον αφορά. Κανείς δεν καταλαβαίνει, ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει, ότι ένα κτίριο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μεγαλώνει και γερνάει. Θέλει φροντίδα και συντήρηση. Όπως βάζουμε κρέμα στη μούρη μας για να μη σταφιδιάσει, έτσι που και που πρέπει να πασαλείβουμε λίγη κρέμα και στην πρόσοψη της οικοδομής που σε τελική ανάλυση μένουμε μέσα της. Τη λένε στόκο, τη λένε σοβά, τη λένε μόνωση, έχει πολλά ονόματα κι έναν κοινό παρονομαστή: κοστίζει ακριβότερα κι από την ακριβότερη αντιγηραντική ενυδατική με έκκριμα σαλιγκαριού και εκχύλισμα σάλιου σαύρας που βάζουμε στο πολύτιμο πρόσωπό μας.  
 
Τα προβλήματα γνωστά και επαναλαμβανόμενα σε κάθε συνέλευση: Δεν έχουμε απαρτία και ακυρώνεται (απαρτία;;; Μπιρίμπα θα παίζαμε;; δεν μου το είπατε να έφερνα φιστίκια). Τρία διαμερίσματα έχουν να πληρώσουν κοινόχρηστα από τότε που η πολυκατοικία ήταν στα θεμέλια. Οι ένοικοι του πρώτου αρνούνται να συμμετέχουν στα έξοδα του ασανσέρ, ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούν τις σκάλες (ναι, ότι πεις, γριούλα ετών ογδόντα, το πιστεύω ακράδαντα, κατεβαίνεις αεράτη τις σκάλες και πας για τζόκινγκ!). Τρύπησε η υδρορροή στον τρίτο, να την πληρώσει αυτός που μένει στον τρίτο – τι φταίνε οι υπόλοιποι (προφανώς και ο άντρας του τρίτου, τις νύχτες με πανσέληνο μετουσιώνεται, παίρνει το σφυράκι και κοπανάει τις υδρορροές του!). Μόνωση στην ταράτσα; Ε ας μη λέμε φαιδρότητες, έχουμε και δουλειές, ποιος μένει στην ταράτσα; Αυτή που μένει από κάτω; Να μην έμενε, ποιος της φταίει που μου ήθελε και ρετιρέ η βλαχάρα, είχε και στο χωριό της θέα και ανοιχτωσιά!
Και κάπως έτσι αποφασίζουμε να δώσουμε την κοινόχρηστη διαχείριση της οικοδομής που ΜΕΝΟΥΜΕ σε μια ΑΛΛΗ εταιρεία. Η γνωστή πανάκεια, μεταβιβάζουμε την ευθύνη ΜΑΣ κάπου αλλού και με συνείδηση ήσυχη ζούμε. Κι έχουμε την απαίτηση ένας τρίτος, ένας άσχετος, να ενδιαφέρεται για την οικοδομή ΜΑΣ, περισσότερο από εμάς, έναντι αμοιβής! Γυρνάμε από τη συνέλευση περήφανοι που ασκήσαμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα κι ανοίγουμε την τηλεόρασή μας, να δούμε και πάλι πως κατάντησαν τη χώρα μας οι ανεπρόκοποι, αχαΐρευτοι κι αδιάφοροι πολιτικοί μας που δεν νοιάζονται για αυτόν τον τόπο αλλά μόνο για την πάρτη τους – ενώ εμείς, υποδείγματα! Είκοσι οικογένειες, που πέντε λεπτά πριν, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για μια ταράτσα με κόστος επισκευής τριάντα ευρώ στο κάθε διαμέρισμα για τρεις μήνες, κουνάν το δάχτυλο στην οθόνη και το κεφάλι πέρα δώθε περίλυπα που η χώρα τους κατάντησε έτσι! Δεδομένων των αναλογιών, και πολύ καλά πάει (και η οικοδομή και η χώρα).
Θα σας έλεγα κι άλλα, όμως πρέπει να πάω να σκουπίσω τη νέα φουρνιά από σοβάδες που έπεσε πάνω στο κρεβάτι μου. Μετά;
Μετά έχω συνέλευση με θέμα: Ανάληψη οικονομικών πολυκατοικίας για το έτος 2015.
Ε ρε γέλιο που θα ρίξουμε!

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή