Το κλασικό ασπρόμαυρο και ο χρωματικός… ΒΙΑΣΜΟΣ! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

423 Views
Το κλασικό ασπρόμαυρο και ο χρωματικός… ΒΙΑΣΜΟΣ! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου Το κλασικό ασπρόμαυρο και ο χρωματικός… ΒΙΑΣΜΟΣ! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

Το κλασικό ασπρόμαυρο και ο χρωματικός… ΒΙΑΣΜΟΣ! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

       Καθισμένα τα στελέχη γύρω από οβάλ τραπέζι σπαζοκεφαλιάζουν πώς να  γιορτάσουν τα 50 χρόνια της εταιρείας παραγωγής…  μέχρι που ξάφνου λάμπει η φαεινή ιδέα: « Βρε δε μπογιατίζουμε το «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα», να το ξαναβγάλουμε με (δήθεν) «νέα τεχνολογία» στις αίθουσες; Το έργο όποτε προβάλλεται στην τιβί κάνει νούμερα ως… ασπρόμαυρο.  Δεν θα κόψει άραγε εισιτήρια ως έγχρωμο;» Περιχαρείς με την «ευφάνταστη» ιδέα τους, βάλθηκαν να χρωματίσουν μια από τις πιο αγαπημένες ασπρόμαυρες ταινίες, κλασική στο είδος της, που αγαπήθηκε πλατιά όπως ακριβώς είναι, στην αυθεντική της ασπρόμαυρη μορφή, χωρίς βεβαίως να μπορούμε να  γνωρίζουμε την άποψη του ίδιου του εκλιπόντος σκηνοθέτη Γιώργου Τζαβέλλα, για την αυθαίρετη παρέμβαση στο έργο του.

       Από την πλευρά μου ως θεατής και λάτρης της συγκεκριμένης υπέροχης ταινίας – που σημειωτέον η αξία της αναγνωρίστηκε μεταγενέστερα και από τη… βαριά κουλτούρα των κριτικών-  δηλώνω ξεκάθαρα ότι ΔΕΝ πρόκειται να πατήσω το πόδι μου εκεί που θα παιχτεί … ο «βιασμός». Μακάρι να πρόκειται για το απόλυτο «θαύμα τεχνολογίας»! Λες και ξαφνικά ανακαλύψαμε την…. πυρίτιδα και το μπογιάτισμα ασπρόμαυρου φίλμ αποτελεί πρωτοφανή καινοτομία! Αρνούμαι συνειδητά να στηρίξω παρόμοιες παρεμβάσεις στο έργο δημιουργών με φτηνό στόχο το παραδάκι. Αρνούμαι να συμμετέχω σε αυθαιρεσίες που αλλοιώνουν προκλητικά το ύφος, την ατμόσφαιρα, το κλίμα μιας κινηματογραφικής δημιουργίας και μιας ολόκληρης εποχής μέσα από αυτήν. Αρνούμαι να «προδώσω» την αυθεντικότητα ως αξία για χάρη ενός τεχνητού «φαίνεσθαι». Αρνούμαι τον βιασμό.

       Όταν επί 50 χρόνια, γενιές στη σειρά  μέχρι τους σημερινούς νέους, έχουν αγαπήσει αυτή την τόσο ξεχωριστή ταινία, μία από τις ποιοτικότερες της εγχώριας παραγωγής, στην πρωτότυπη μορφή της…  όταν το «ασπρόμαυρο» σηματοδοτεί πέρα από καλλιτεχνική αισθητική και την αισθητική μιας καθοριστικής εποχής… όταν  σκηνοθετήθηκε από τον δημιουργό της με βάση τις αντιθέσεις άσπρου/ μαύρου… ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ οποιοσδήποτε να τη ΒΙΑΖΕΙ με χρώμα για να την ξαναπουλήσει ως «ανακαινισμένο» προϊόν! ΕΛΕΟΣ! Διότι εδώ δεν πρόκειται περί τέχνης που δεν έχει όρια, αλλά περί κερδοσκοπίας άνευ ορίων, ασελγώντας στην αυθεντική τέχνη, με όχημα την τεχνολογία! Που εδώ δεν έρχεται ως αρωγός της τέχνης αλλά ως βιαστής! Και αν τα ηθικά κριτήρια δεν βάλουν φραγμό, ποιος ξέρει πού μπορεί να οδηγήσει η ασυδοσία κι αν αύριο  η όποια  εταιρεία για να «γιορτάσει», αποφασίσει να επέμβει στο… μοντάζ μιας ταινίας ή όπου αλλού της κατέβει!

       ΟΧΙ κύριοι! ΔΕΝ είναι «εξέλιξη» ή όπως διάολο το βαφτίζετε, να παίρνεις ασπρόμαυρες ταινίες του ’60 και μάλιστα εμβληματικές σαν ετούτη και να τις χρωματίζεις αυθαίρετα. Γιατί βέβαια πού θα βρεις το αυθεντικό χρώμα των ρούχων, σκηνικών, μακιγιάζ κλπ, αφού δεν υπήρχαν έγχρωμα φιλμ και φωτογραφίες; Ζωγραφίζεις «τεχνολογικά» κατά την έμπνευσή σου πάνω σε εποχή και  χαρακτήρες με το δικό σου αισθητικό κριτήριο, αδιαφορώντας για την αισθητική και αυτό που «έστησε» ο δημιουργός με  δεδομένο το ασπρόμαυρο φόντο του. Και όλο αυτό ΓΙΑΤΙ; Για να μου επιδείξεις τις δυνατότητες της… σούπερ τεχνολογίας, όταν αυτή έχει δοκιμαστεί παρόμοια πολλά χρόνια πριν; Ή μήπως για να μου αποδείξεις τη δύναμη του χρώματος; Τη δύναμη του φανταχτερού «θεάματος» που καπελώνει τα πάντα; Τη στιγμή που (παρεμπιπτόντως) σπουδαίοι φωτογράφοι και  σύγχρονοι εικαστικοί επιλέγουν συνειδητά το ασπρόμαυρο  με τις άπειρες διαβαθμίσεις και φωτοσκιάσεις για την εσωτερική, καλλιτεχνική του δύναμη!

       Στην συγκεκριμένη όμως ταινία, όπως και σε κάθε ταινία εποχής που έχει περάσει πλέον στην κατηγορία των κλασικών, το θέμα της χρωματικής επέμβασης, ξεφεύγει από τον τομέα «αισθητική» και δεν κρίνεται για το αν και κατά πόσο «πέτυχαν» τα χρώματα στο μάτι… Αν είναι φυσικά, ταιριαστά, καλόγουστα, κραυγαλέα, αποτυχημένα ή με οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό.  Μια ταινία δεν είναι καρτ-ποστάλ να την ζωγραφίσεις από πάνω με πινέλο και να κρίνεις το αποτέλεσμα από εικαστικής πλευράς. Είναι η ζώσα πραγματικότητα και ηθογραφία μιας συγκεκριμένης εποχής, όπου το «ασπρόμαυρο» στο πανί ήταν μέρος της κουλτούρας της και το «ασπρόμαυρο» στις ζωές των απλών ανθρώπων μέρος της καθημερινότητάς τους. Έτσι, μέσα στα πλαίσια της εποχής τους τις γνωρίσαμε και τις λατρέψαμε για την αυθεντικότητα και την αλήθεια τους, σηματοδοτώντας σήμερα, πέρα από την όποια καλλιτεχνική αξία και διαχρονικότητά τους, μια δυνατή νότα νοσταλγίας για το χθες.

       ΔΕΝ ανέχομαι από κανέναν έμπορο με στόχο την πώληση να αλλοιώνει με οποιονδήποτε τρόπο τις αγαπημένες αναμνήσεις ολόκληρης γενιάς… να μετατρέπει ένα δημιούργημα που καθιερώθηκε ως κλασικό με την ασπρόμαυρη μορφή του, σε «σύγχρονο» έγχρωμο…  να αυθαιρετεί με το δικό του χρώμα εκεί που η ταινία με άφηνε να φανταστώ το δικό μου… ΟΧΙ, δεν θέλω να δω τον Ζήκο, τον Μπρίλλη, τον Θου-Βου, τη Βασιλειάδου, τον Ορέστη Μακρή… όλους τους ασπρόμαυρους ήρωες που αγάπησα… έγχρωμους. Το χρώμα τους με πληγώνει, μου στερεί την παρήγορη οικειότητα  τόσων χρόνων συμπόρευσης με «δικούς μου ανθρώπους». Τους πετά έξω από την εποχή τους, τους κάνει «ξένους» και «σημερινούς», όταν έχουν ταυτιστεί απόλυτα με το «τότε» κι όποτε τους βλέπω το ανακαλώ με συγκίνηση, καθώς το γνώρισα μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες τους.

       ΜΠΟΥΚΩΣΑ με την απόλυτη κυριαρχία του χρώματος σήμερα, κουράστηκα με τη «φασαρία» του, αρκετά!  Έχω ανάγκη από ήσυχες, νοσταλγικές, τρυφερές εικόνες χωρίς «μπούγιο» που με γαληνεύουν και με οδηγούν να εστιάζω σε ερμηνείες, σε ατάκες, σε άλλα ήθη και όχι σε… φουστάνια, καπέλα και ταπετσαρίες! Νισάφι από δαύτα, τα τρώω στη μάπα ολημερίς/ ολονυκτίς, χρόνια ολόκληρα  έγχρωμα …ΔΕΝ μου έλειψαν! Ούτε τα φαιδρά «θαύματα της τεχνολογίας»! Κι απ’ αυτά μπούχτισα! Η  ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ  μου έλειψε ορέ! Μπορείτε να την αφήσετε ήσυχη;;;; Κι όσο για το έγχρωμο κατασκεύασμά σας, προσωπικά έχω ήδη πάρει το καπελάκι μου κι έχω φύγει μακριά… πολύ μακριά! Ακόμα κι απ’ το τρέιλερ για να καταλάβετε…

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ:

Αξιοθαύμαστη τεχνολογία: Το ζεύγος Κοκοβίκου αποκτά χρώμα.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
11α ΘΒΘ 2022: Αυτές είναι οι 118 παραστάσεις που διεκδικούν τα Βραβεία Κοινού και Υποψηφιότητες Κριτικής Επιτροπής.
11α ΘΒΘ 2022: Αυτές είναι οι 118 παραστάσεις που διεκδικούν τα Βραβεία Κοινού και Υποψηφιότητες Κριτικής Επιτροπής.
με 0 Σχόλια 1712 Views

Πλήρης κατάλογος θεατρικών παραστάσεων σεζόν 2020-2022 που διεκδικούν μια θέση στις υποψηφιότητες των 11ων Θεατρικών Βραβείων Θεσσαλονίκης 2022 Κριτικής Επιτροπής και Κοινού.

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή