Γιατί διατηρείται η ανοησία των παρελάσεων; Από την Πίτσα Στασινοπούλου

171 Views
Γιατί διατηρείται η ανοησία των παρελάσεων; Από την Πίτσα Στασινοπούλου Γιατί διατηρείται η ανοησία των παρελάσεων; Από την Πίτσα Στασινοπούλου

Γιατί διατηρείται η ανοησία των παρελάσεων; Από την Πίτσα Στασινοπούλου.
       Ως μαθήτρια στην επαρχία «τω καιρώ εκείνω», η συμμετοχή στην παρέλαση ήταν βεβαίως υποχρεωτική και συνοδευόταν από όλους τους στρατιωτικούς τύπους και όχι μόνο. Πολύωρες πρόβες, απόλυτη πειθαρχία στο βηματισμό, αυστηρή διάταξη «καθ’ ύψος», ακαριαία «στροφή της κεφαλής», ευθυτενής στάση σώματος, απόλυτα ομοιόμορφη  ένδυση και κόμμωση. Με γυμναστές σε ρόλο αμείλικτου λοχαγού, με παραγγέλματα «μέσα η κοιλιά είπα!» (μα πού να την πάω;), με έλεγχο του μήκους της ποδιάς πριν την εκκίνηση με μεζούρα, βελόνα, κλωστή και επιτόπιο ξήλωμα- ράψιμο! Και επίσης  με «πιαστράκια» για όποια απείθαρχη τούφα τολμούσε να ξεγλιστρήσει λόγω αέρα. Δεν μιλάμε φυσικά για «επαναστάσεις» τύπου φράντζας ή αφέλειας, το ψαλίδι καραδοκούσε  να σε μεταβάλλει αυτόματα σε γίδι.  Α, και τρίψιμο στα μάγουλα με χαρτομάντηλο, αν η γυμνάστρια- φράου εκλάμβανε ως ρουζ, το φυσικό κοκκίνισμα από… ντροπή ή κρύο!  Εμπειρία αγχωτική με δόσεις… τραύματος και κάπου στο βάθος καταχωνιασμένη μια δυσδιάκριτη «εθνική περηφάνεια», ελαφρώς ή βαρέως παραποιημένη και εντέχνως καλλιεργημένη.
 
       Αυτά στην επαρχία του τότε, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι… έκτοτε βέβαια κύλησε πολύυυυυυ νερό στο αυλάκι για να φθάσουμε στο σήμερα της παρέλασης- χαβαλέ με δόσεις μόντελινγκ, πασαρέλας και ολίγον από «επεισόδια». Μια ακόμα ευκαιρία για φωτογραφίσεις  που συνεπάγεται την ανάλογη κόμμωση - μακιγιάζ - νύχια και το ανάλογο σέξυ ντύσιμο συν 12ποντη γόβα για τον γυναικείο πληθυσμό της μαθητιώσας νεολαίας, που παρεμπιπτόντως θα εξασφαλίσει και  τηλεοπτικά πλάνα με ζουμ στα κατάλληλα σημεία. Τα υπόλοιπα ζουμερά, σέλφις κλπ. στα φέις μπούκια…  Κι όλη τούτη η παρασέλα, αντί του  λικνιστικού, αισθησιακού βαδίσματος που αρμόζει στην περίπτωση, να διεξάγεται με… στρατιωτικό βηματισμό «εν- δυο», απογειώνοντας το οξύμωρο του θεάματος! Τα «άτυχα» αγόρια βέβαια, περιορίζονται αναγκαστικά μόνο σε ευφάνταστες κομμώσεις. Και στο βάθρο οι «επίσημοι» να καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια- ένας θεός ξέρει γιατί… ίσως για το πιθανό φάσκελο από μαθητικό χέρι. Που και να μην εκδηλωθεί πρακτικά, το νοερό είναι δεδομένο. Πέρα από τις κατά καιρούς επεισοδιακές… εκδηλώσεις αγάπης των πολιτών, μετατρέποντας την παρέλαση σε πεδίο μάχης ή θρίλερ για περιορισμένους θεατές με «διαπιστευτήρια»!
 
       Ωστόσο το μέγα οξύμωρο είναι αλλού… Αν ρωτήσεις πολλά από αυτά τα παιδιά σε ανύποπτη στιγμή «τί ακριβώς γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου», δεν αποκλείεται να πάρεις απαντήσεις κατάλληλες μόνο για… φαλακρούς, γιατί οι έχοντες μαλλιά κινδυνεύουν να τα χάσουν. Καθώς σε σχετικά ρεπορτάζ έχω ακούσει από νεανικά χείλη μαργαριτάρια του τύπου: «έγινε μια επανάσταση αλλά δεν ξέρω λεπτομέρειες», «νομίζω ότι ο Μεταξάς είπε το ΟΧΙ», «πολεμήσαμε μήπως τους Γερμανούς;», ενώ σε αντίστοιχη ερώτηση περί της 28ης Οκτωβρίου, πιθανόν να ακούσεις  «ο Κολοκοτρώνης νομίζω νίκησε τους Τούρκους» ή «κάτι έγινε με έναν Παλαιών Πατρών Γερμανό αλλά δεν θυμάμαι» ή «χαχα δεν ξέρω, βιάζομαι τώρα»… Μακάρι να ήταν φάρσα όλα αυτά, αλλά δυστυχώς τα έχουμε ακούσει με τα αυτάκια μας, μένοντας με το στόμα ανοιχτό από τον απίστευτο ιστορικό αχταρμά στο κεφάλι της «μαθητιώσας».
 
       Δεν απαλάσσω βέβαια τη νεολαία από την ευθύνη της άγνοιας, αλλά δεν μπορώ να την συγκρίνω με τις ευθύνες των δασκάλων τους και του εκπαιδευτικού συστήματος. Που αντικατέστησε τη ΓΝΩΣΗ με την ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ, μετατρέποντας το κεφάλι των μαθητών σε αποθηκευτικό χώρο όπου στοιβάζει ένα συρφετό χρήσιμων και άχρηστων, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς έλεγχο, χωρίς επεξεργασία. Χωρίς το παραμικρό νοιάξιμο για τη μετουσίωση της σημαντικής πληροφορίας σε εμπεδωμένη γνώση, το κυρίαρχο ζητούμενο μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας. «Μπουκώνοντας» το μυαλό τους με άπειρες χρονολογίες, ονόματα, τοπωνύμια,  λεπτομέρειες, σχόλια και το γεγονός καθεαυτό, η ουσία και ιστορική του σημασία... κάπου θολά στο βάθος, με αποτέλεσμα μια θλιβερή σύγχυση χωρίς ειρμό και συνοχή. Και κυρίως με ευνουχισμένη την κριτική ικανότητα, αυτή που θα αξιολογήσει  τα ερεθίσματα. Μια μακριά πονεμένη ιστορία, σαφώς μεθοδευμένη και καθόλου τυχαία με θύμα τη νέα γενιά, που δεν έχει νόημα να επεκταθώ για τα αυτονόητα.
 
       Ωστόσο, κατόπιν όλων αυτών αναρωτιέμαι: Τί νόημα έχει ακριβώς μια μαθητική παρέλαση από μαθητές που α) ολοφάνερα απαξιώνουν το… χάπενινγκ (και πολύ καλά κάνουν!) αντιμετωπίζοντάς το από αγγαρεία μέχρι χαβαλέ ή επίδειξη, β) ελάχιστα γνωρίζουν ή νοιάζονται γι αυτό που υποτίθεται τιμούν, γ) ουδόλως τους αγγίζει η «εθνική περηφάνεια» για μια πατρίδα… άστα να πάνε! Που οι ηγέτες της χρόνια τώρα «φρόντισαν» να την απαξιώσουν όσο δεν παίρνει στη συνείδησή τους… που έχει στρέψει κακιασμένα την πλάτη στη νέα γενιά της… που έχει μετατρέψει όλες τις εθνικές αξίες σε λέξεις νεκρές… που έχει προδώσει και ξεπουλήσει κάθε όραμα… που διώχνει μακριά τα παιδιά της… Μια πατρίδα - «μουσειακό είδος» σε βιβλία  ένδοξης ιστορίας ή σε πύρινους λόγους πατριδοκάπηλων, εθνικιστών ή απλά…  ρομαντικών πατριωτών,που δεν βρίσκουν κανένα απολύτως αντίκρυσμα στο ζοφερό παρόν, αγγίζοντας τη γραφικότητα. Μόνο που η γραφικότητα ΔΕΝ συγκινεί, ΔΕΝ εμψυχώνει, ΔΕΝ εμπνέει. Το καλύτερο που πετυχαίνει είναι ένα συγκαταβατικό μειδίασμα θλίψης, αν όχι οργή όταν φτάνει στον εμπαιγμό.

       Οπότε προς τί όλο αυτό το ανούσιο πανηγύρι  μετά μαθητών στολισμένων και ανίδεων σε ρόλο στρατιωτών και μετά αρμάτων με… χορηγούς στα καύσιμα; Δεν αρκούσαν άραγε κάποιες τιμητικές τελετές με ιστορική ουσία;  Κι αν οι μαθητές επιδίδονται με βαρεμάρα σε έναν ανόητο μιλιταριστικό ρόλο, οι καλογυαλισμένοι φαντάροι με τα απαστράπτοντα άρματα σε τί επιδίδονται ; Σε επίδειξη… στρατιωτικής ισχύος με τις φαιδρές κορώνες του εκφωνητή; Στη σημερινή Ελλάδα της απόλυτης υποταγής; Περιμένοντας… ανύψωση του εθνικού φρονήματος; Ωραία τα ανέκδοτα αλλά και το πικρό χιούμορ έχει όρια. Δεν το αφήνεις ανεξέλεγκτο κι όποιον (ατυχή πολίτη με μειωμένη ανοχή) πάρει παραμάζωμα! Ούτε διαιωνίζεις κάτι που σήμερα φαντάζει εντελώς κενό περιεχομένου, ως δήθεν «παράδοση». Οι συμβολισμοί του αναδεικνύουν «επετειακά» όλη τη γύμνια και πονάνε…     


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Δεν ξέρω ποιος είπε το ευφυές «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, κάτσε κι απόλαυσέ τον»! Είναι αλήθεια ότι οι βιασμοί τριγύρω σε όλα τα επίπεδα, δεν μετριούνται καν… είναι επίσης αλήθεια ότι όσο κι αν προσπαθείς να τους αποφύγεις, μάταιος κόπος… ε, ΟΧΙ όμως φίλε μου και να τους «απολαύσω»! Θα κραυγάζω την ώρα που «βιάζομαι» κι ας ενοχλώ τα ευαίσθητα ή βουλωμένα αυτιά. Κι αν θέλεις να μοιραστούμε τον πόνο μας… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
  • Συναυλία Ross Daly στην Πολίχνη
    Συναυλία Ross Daly στην Πολίχνη
    με 0 Σχόλια 198 Views

     O Ross Daly, ενώνοντας τη φυσική ροή των αρχαίων παραδόσεων με τις πιο σύνθετες ανάγκες του σύγχρονου ακροατή, προσφέρει σε κάθε του εμφάνιση μια μοναδική υπερβατική και πνευματική μουσική εμπειρία, καθιστώντας όσους την παρακολουθούν κοινωνούς της ουσίας της μουσικής, που δεν έχει κανένα φυσικό όριο κι εκτείνεται πέρα από το χώρο και το χρόνο.


    Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή