«Γιόρτασα» την πανσέληνο στο μπαλκόνι. Πειράζει; Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

272 Views
«Γιόρτασα» την πανσέληνο στο μπαλκόνι. Πειράζει; Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου. «Γιόρτασα» την πανσέληνο στο μπαλκόνι. Πειράζει; Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

«Γιόρτασα» την πανσέληνο στο μπαλκόνι… Πειράζει; Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

       Αρχικά δεν ήταν πρόθεσή μου. Ίσα- ίσα που ξεσκόνισα όλες τις «πανσεληνιακές» εκδηλώσεις της πόλης, έφτιαξα νοερό πλάνο, αναζήτησα παρέα και εν ολίγοις μπήκα με κεκτημένη ταχύτητα στο… mood μιας βραδιάς ξεχωριστής. Κατά το απόγευμα όμως και ερήμην μου, με την έννοια ότι ΔΕΝ προέβην σε καμιά συνειδητή διαδικασία, συνέβη εντός μου η… μεταστροφή! Που ως συναίσθημα, απλά το νιώθεις εκείνη τη στιγμή και εκ των υστέρων προσπαθείς να ερμηνεύσεις λογικά… ΑΝ μπορέσεις! Ακύρωσα πλάνα και παρέα, προφασίστηκα «αδιαθεσία» κι απομείναμε εγώ και η «μεταστροφή» μου να συλλογιόμαστε… Στο μεταξύ το ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι έκανε θεαματική εμφάνιση στο στερέωμα, όπως πήρε το μάτι μου από την άκρη της κουρτίνας, στην πάνω δεξιά γωνία του παραθύρου και εντός ολίγου κεντράρισε μεγαλοπρεπώς στο μέσον ενός πίνακα με σκοτεινό φόντο και φωτεινές ανταύγειες…
 
       Το χάζεψα αφηρημένα από μέσα και στη στιγμή, πήρα το μπουκάλι το κρασί, τα κριτσίνια και τα τσιγάρα και βγήκα στο μπαλκόνι. Σκέφτηκα να κάνω κάτι με το θέμα «μουσική», αλλά δεν χρειάστηκε. Σε μια σπάνια, ευλογημένη συγκυρία που η γειτονιά ησύχαζε… προκλητικά, τα μπαλκόνια σιωπούσαν, τα φώτα ήταν σβηστά… κάπου στο απέναντι τετράγωνο ένα αμυδρό μοναχικό φως και μια καύτρα τσιγάρου μαρτυρούσαν συν-ανθρώπινη παρουσία που επιπλέον άκουγε διακριτικά Vivaldi. Έστειλα νοερά και από καρδιάς τις ευχαριστίες μου στον άγνωστο μπαλκονάτο και βούλιαξα στην πάνινη πολυθρόνα με το ποτήρι στο χέρι και το βλέμμα στο αψεγάδιαστο φεγγάρι. Το χαραγμένο λες, με ακρίβεια διαβήτη και ελαφρά αυξομειούμενη διάμετρο που στην απόλυτη ησυχία αφουγκραζόταν με προσήλωση  Vivaldi, χαμήλωνε να πιάσει τις απαλές νότες, ψήλωνε στα κρεσέντο, την ώρα που παράλληλα έπαιζε κρυφτό με τις τεράστιες πικροδάφνες μου ή κρεμιόταν παιχνιδιάρικα από τις απέναντι κεραίες, χωρίς ούτε στιγμή να χάνει την εντυπωσιακή λάμψη του.
 
       Αναλογιζόμενη ότι τούτη την ώρα θα βρισκόμουν σε κάποιο προαύλιο μουσείου ή αρχαιολογικό χώρο ή τέλος πάντων σε κάποιο ειδυλλιακό αίθριο, παρέα με πολλούς έως… πάρα πολλούς για να ακούσουμε όλοι μαζί ζωντανή  μουσική κάτω από την πανσέληνο, η «μεταστροφή» μου άρχισε να παίρνει σχήμα και να σκαλίζει αιτίες. Εντόπισε ότι το κρίσιμο «κλικ» έγινε όταν η φίλη μου παρατήρησε: «Πρέπει να πάμε τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα γιατί δεν θα βρούμε ούτε να σταθούμε! Τέτοια βραδιά και δωρεάν, χαμός θα γίνεται! Έχω ξαναβρεθεί και ξέρω…» Εκείνη τη στιγμή συναίνεσα χωρίς να συνειδητοποιήσω το αρνητικό «κλικ». Στη συνέχεια όμως ανακλήθηκαν εντελώς αυθόρμητα και δικές μου αντίστοιχες μνήμες  που επιβεβαίωναν τον επικείμενο «χαμό». Ανακλήθηκαν επίσης χωρίς να το επιδιώξω περσινές μνήμες από σχετικές εκδηλώσεις που πέραν του συνωστισμού, της αγωνίας για μια… θέση στην πανσέληνο, της φασαρίας και των ετερόκλητων φωνασκιών, μου άφησαν μια στυφή γεύση προχειρότητας ή έστω μετριότητας με την όποια υποσχόμενη «μαγεία» της βραδιάς άφαντη!

       Κάπως σαν να πηγαίνεις να απολαύσεις ένα σπιτικό, χειροποίητο φαγητό φτιαγμένο από επιδέξια χέρια με μεράκι και αγάπη και να καταλήγεις σε ένα άνοστο,«πλαστικό» γεύμα fast food, εντελώς τυποποιημένο, για αδιάφορους μαζικούς καταναλωτές… Χωρίς αυτό το «κάτι» του νοιαξίματος, το διαλεγμένο μυρωδικό, το ιδιαίτερο καρύκευμα, την προσεγμένη ατμόσφαιρα που θα κάνουν την ποιοτική διαφορά σε ένα γεύμα που θέλεις να είναι ρομαντικό, αγαπησιάρικο, ξεχωριστό. Ίσως ατυχής  ο παραλληλισμός, αλλά αφορά στην προσωπική μου αίσθηση. Που ομολογώ ότι πιθανόν δεν έχει να κάνει με τον ρεαλισμό μιας αντικειμενικής πραγματικότητας, αλλά με τα δικά μου «περίεργα» εσώψυχα… Που τελικά δεν μου επιτρέπουν να «απολαμβάνω μαγεία» με τα χαρακτηριστικά της… προκαθορισμένης, τυποποιημένης, μαζικής,  εθιμοτυπικής! Που υποσυνείδητα αντιδρούν στην υπο-βολή (ή επι-βολή) ενός «εορτασμού» με συναισθηματικά στοιχεία εσωτερικότητας υπό μορφή μοδάτου «εθίμου», συχνά εκφρασμένου με ακατάλληλες προχειρότητες. Εν μέσω ενός «χαμού» που μου στερεί το συναίσθημα, την ατμόσφαιρα, τη ρομαντική ενατένιση του φεγγαριού, που έχω την εντύπωση ότι μάλλον γελά περιπαιχτικά με κάποιες «τιμές». Βλέπεις το ίδιο «γιορτάζει» κάθε μήνα την πανσέληνό του κι έχω δει κάποιες λαμπρές μέσα στο χρόνο που κόβουν την ανάσα, αλλά οι άνθρωποι προτιμούν να αποχαιρετούν με «γιορταστική» νοσταλγία την τελευταία καλοκαιρινή… Γιατί όχι άλλωστε;

       Ο συνωστισμός αποδεικνύει ότι η μεγάλη πλειοψηφία αγαπά τη μαζική συνεύρεση, την όποια αφορμή για εξωστρέφεια, τα «ωραία πράγματα της ζωής που είναι δωρεάν», την ίδια τη μουσική αδιακρίτως, αφιερωμένη είτε στην ημισέληνο, είτε στην πανσέληνο, είτε στο… γαλαξία, αδιάφορο! Και με πάσα ειλικρίνεια ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ κάνει, ειδικά σε μια εποχή που το έχει απόλυτη ανάγκη!!! Άσχετα αν κάποια μικρή μειοψηφία στην οποία ανήκω, έχει… θεματάκια  άλυτα, πρόβλημά της! Ωστόσο σέβεται ασυζητητί την πλειοψηφία και απλά σε περιβάλλον δημοκρατικό διεκδικεί κι αυτή μια θέση για τη δική της – έστω «αιρετική» ή πονεμένη- φωνή…  Και οι εκπρόσωποί της σαν ελόγου μου καλή ώρα, διαλέγουν τις μοναχικές ενατενίσεις εσωτερικού τύπου, στην απόλυτη γαλήνη ενός μπαλκονιού με κρασί… ή χαζεύουν σιωπηλά το καθρέφτισμα του φεγγαριού στη θάλασσα… ή ταξιδεύουν με θρύλους για νεράΙδες και ξωτικά… ή σκαρώνουν φανταστικές ιστορίες και  μουσικές, κρατώντας ένα χέρι αγαπημένο… Μακριά από περισπασμούς. Γιατί όχι άλλωστε;

       Με τούτα και με εκείνα… ούτε στιγμή μετάνοιωσα για την απόφαση, έστω κι αν φέτος έχασα κάτι συγκλονιστικό! Η αποζημίωση από την ηρεμία του ταπεινού μπαλκονιού και ενός λαμπρού φεγγαριού που φώτισε το μέσα μου και μπόρεσα απερίσπαστα να ρουφήξω, αντιστάθμισαν γενναιόδωρα την όποια πιθανή απώλεια. Ο απέναντι Vivaldi που με συντρόφευε μαγικά είχε ήδη σταματήσει, το φως έσβησε κι εγώ ήπια την τελευταία γουλιά πριν αποχαιρετήσω με ευγνωμοσύνη την αυγουστιάτικη πανσέληνο… Που παρά το «σταριλίκι» της, εμένα μου φάνηκε απρόσμενα καταδεκτική και οικεία, τόσο που υποσχέθηκε να με επισκεφθεί και στο όνειρό μου!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Δεν ξέρω ποιος είπε το ευφυές «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, κάτσε κι απόλαυσέ τον»! Είναι αλήθεια ότι οι βιασμοί τριγύρω σε όλα τα επίπεδα, δεν μετριούνται καν… είναι επίσης αλήθεια ότι όσο κι αν προσπαθείς να τους αποφύγεις, μάταιος κόπος… ε, ΟΧΙ όμως φίλε μου και να τους «απολαύσω»! Θα κραυγάζω την ώρα που «βιάζομαι» κι ας ενοχλώ τα ευαίσθητα ή βουλωμένα αυτιά. Κι αν θέλεις να μοιραστούμε τον πόνο μας… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η φετινή νικήτρια του θεατρικού βραβείου «Μελίνα Μερκούρη».
Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η φετινή νικήτρια του θεατρικού βραβείου «Μελίνα Μερκούρη».
με 0 Σχόλια 474 Views

 Η ηθοποιός βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην παράσταση «Η τραγική ιστορία του 'Αμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» του Σαίξπηρ που παρουσιάστηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή