Προς Ρήγα – Αποστόλου: Σε απλά ελληνικά… GO HOME, αγάπες μου! Τί ΔΕΝ καταλαβαίνετε;

200 Views
Προς Ρήγα – Αποστόλου:  Σε απλά ελληνικά… GO HOME, αγάπες μου! Τί ΔΕΝ καταλαβαίνετε; Προς Ρήγα – Αποστόλου: Σε απλά ελληνικά… GO HOME, αγάπες μου! Τί ΔΕΝ καταλαβαίνετε;

Προς Ρήγα – Αποστόλου:  Σε απλά ελληνικά… GO HOME, αγάπες μου! Τί ΔΕΝ καταλαβαίνετε;

      Είπα να χρησιμοποιήσω στον τίτλο μια «εξυπνάδα» στα μέτρα σας, έτσι για να σας τιμήσω. Από αυτές, που όπως έχω αντιληφθεί δεκαετίες τώρα, αποτελούν τον σταθερό κώδικα επικοινωνίας σας. Μπορεί βέβαια να υστερεί σε φαντασία και ευφυή σύλληψη, να αδυνατεί να φθάσει το βάθος και το πλάτος των δικών σας, αλλά… αυτήν βρήκα εύκαιρη. Άλλωστε το δικό μου ταπεινό μυαλό «αγάπες μου», δεν έχει ασκηθεί στην ευφάνταστη ατακολογία, δεν έχει εντρυφήσει στους θησαυρούς της γλώσσας, δεν έχει εμβαθύνει στην βαθυστόχαστη γραφή, όπως το δικό σας. Η έμπνευση του οποίου κάθε τόσο χτυπάει ταβάνι… ουρανοξύστη!
 
      Δεν λέω… όταν ξεκινήσατε προ αμνημονεύτων χρόνων, μας δώσατε έξυπνα, χαριτωμένα δείγματα γραφής με σήριαλ επιτυχημένα, με χαρακτήρες ευφάνταστους σαν την υπέροχη Ντένη Μαρκορά, που τις τηλεθεάσεις τους ζήλεψαν πολλοί. Χαρήκαμε τις –τότε- πρωτότυπες ατάκες, έστω και τραβηγμένες, ακριβώς γι αυτό: ακούγονταν για πρώτη φορά, είχαν σπιρτάδα, είχαν χιούμορ, έναν ιδιότυπο κυνισμό, είχαν έμπνευση… Ως επιτυχημένη συνταγή, επιβραβευμένη από ζηλευτή τηλεθέαση, τις επαναλάβατε σε επόμενη δουλειά. Μάλλον αναμενόμενο και κατανοητό μέχρις ενός σημείου. Γελάσαμε πάλι, λίγο πιο μαζεμένα. Το ξαναζεσταμένο φαγητό δεν μπορείς φυσικά να το συγκρίνεις με το φρέσκο «της ώρας». Πιαστήκατε πάλι από τα – έστω «μαγκωμένα»- γελάκια μας και το πήρατε σερί… Ξανά μανά το ίδιο βιολί στην μεθεπόμενη δουλειά και το πολυκαιρισμένο φαγητό άρχισε να μυρίζει περίεργα και σου έκοβε την όρεξη για… γέλιο. Πού και πού κανένα αμήχανο χαμογελάκι ή στην καλύτερη, κάποιο στιγμιαίο χάχανο. Πάλι ΔΕΝ πήρατε το μήνυμα, παρόλο που ακόμα κι η πλάνα τηλεθέαση χτυπούσε διακριτικά καμπανάκι. Επαναλάβατε πανομοιότυπα τη συνταγή, μέχρι που το παρασκεύασμα δεν κατέβαινε εύκολα, σκάλωνε στον ουρανίσκο, είχε «αρπάξει» με έντονη μυρωδιά μούχλας κι ο άτυχος τηλεθεατής, παρότι νηστικός τελευταία, σας έδωσε ξεκάθαρο σήμα ότι δεν μπορεί να το καταπιεί βρε αδερφέ! Ξίνισε… του χαλάει το στομάχι…  πώς το λένε!

      Αγνοώντας  τις πρόσφατες «χαμηλές πτήσεις» (ας πούμε «Αμάρτημα της μητρός μου» δεν το λες καν «πτήση» αλλά σούρσιμο ερπετού), έρχεστε για ΑΚΟΜΑ μια χρονιά, με την ΙΔΙΑ ξινισμένη συνταγή να μας σερβίρετε ως φρέσκο, το πρόσφατο «ΤΡΙΧΕΣ»… Με ένα βασικό καστ που σας ακολουθεί πιστά και την προσθήκη ενός Μουτσινά να υποδύεται τον εαυτό του και να αναρωτιέσαι: τελικά είναι άνθρωπος ή ρόλος; Με τη χιλιοπαιγμένη μανιέρα – τυποποίηση συγκεκριμένων ηθοποιών, εν είδει φασόν συνοικιακής βιοτεχνίας, ισοπεδώνοντάς τους. Με τις ενοχλητικές τσιρίδες και χαστούκια άνευ λόγου και αιτίας, απλά για φτηνό μπούγιο… Μα πάνω απ’ όλα, με τη σπεσιαλιτέ του μενού, τις περίφημες ατάκες – σήμα κατατεθέν της δίδυμης γραφής σας. Που από το τράβα – τράβα τις ξεμαλλιάσατε και τις αφήσατε καραφλές! Και  ήθελα να ξέρω πώς θα δικαιολογήσετε τις «Τρίχες» σε καραφλό κρανίο, κι εννοώ κυριολεκτικά, γιατί βεβαίως μεταφορικά περί τριχών πρόκειται και πέσατε διάνα! Απλά, όταν τα νούμερα τηλεθέασης πατώνουν, καλή ώρα, καταφεύγετε στο επίσης ξινισμένο/ πολυκαιρισμένο/ προσφιλές σας κολπάκι: μπαλώνετε τα… αμπάλωτα με τσόντες «επώνυμων γκεστ» από τον θαυμαστό κόσμο του λάιφ στάιλ γενικώς, αντιμετωπίζοντας τον θεατή περίπου σαν  πρωτόγονο Ινδιάνο με τους «λαμπερούς» καλεσμένους σε ρόλο… σωτήριας χάντρας!

      Και θέλω ειλικρινά να απευθυνθώ στο υγιές εγκεφαλικό σας κομμάτι και να το ρωτήσω: Για πόσα χρόνια ακόμη πιστεύετε ότι ο θεατής μπορεί να γελάσει – να μειδιάσει έστω! – με τους ΙΔΙΟΥΣ, τραβηγμένους και ανέμπνευστους πια διαλόγους; Για πόσα χρόνια ακόμη σκοπεύετε να τον βομβαρδίζετε με χιλιοειπωμένες, αγοραίες ατάκες με το «μωρή» να επαναλαμβάνεται κάθε δεύτερη λέξη; Που σε διάρκεια 20 και πλέον χρόνων δεν άλλαξαν ούτε καν συντακτικό, ούτε καν ένα «και»; Πόσο πια να γελάσεις με τα ίδια κι απαράλλαχτα «αστεία», με γελοίες υστερίες, με τσιρίδες, με αναίτια χαστούκια, με φανερά ή υπόγεια κραξίματα επωνύμων της επικαιρότητας, κολλάνε – δεν κολλάνε; Ειδικά το τελευταίο μου δημιουργεί την υποψία ότι ο «κίτρινος μεσημεριανισμός» αποτελούσε πάντα ευσεβή σας πόθο και βρίσκετε καλές ευκαιρίες να τον εκφράζετε «αποδεκτά» και ύπουλα μέσω σήριαλ. Και το θλιβερό είναι ότι δεν περιορίζεστε στον… πολυσυλλεκτικό τηλεοπτικό χώρο, αλλά επεκτείνετε το ατυχές «φασόν» σας και στον απαιτητικό θεατρικό.

      Ειλικρινά απορώ… Άραγε όταν γράφετε τα απίστευτης έμπνευσης κείμενά σας, ΕΣΕΙΣ γελάτε; Διότι αν εσείς γελάτε και σας φαίνονται αστεία, ενώ εμείς οι πολλοί όχι, προφανώς κάτι δεν πάει καλά με σάς και πρέπει να το κοιτάξετε. Αν πάλι ΔΕΝ γελάτε όπως κι εμείς, αλλά εν τούτοις μας τα σερβίρετε ως αστεία, υποτιμώντας την νοημοσύνη μας, σε περίπτωση που ΔΕΝ κλείνουμε το δέκτη, κάτι δεν πάει καλά με μάς και υποσχόμαστε να το κοιτάξουμε. Γιατί αυτά είναι ανησυχητικά δείγματα κι αν δεν τα προλάβεις στην αρχή, κάποια μοιραία μέρα ξυπνάς ως ωραιότατο… φυτό εσωτερικού χώρου. Γιατί το να υποκρινόμαστε αμφότεροι, εσείς ότι γράφετε «καινούργια» κωμωδία και εμείς ότι την απολαμβάνουμε ως τέτοια, είναι… του γιατρού. Και όχι του κομμωτή με τρίχες ή άνευ…

      Όσο κι αν οι ανάγκες επιβίωσης πιέζουν και το κατανοώ, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια αξιοπρεπής πορεία, είναι τουλάχιστον άδικο να την καταδικάζεις ο ίδιος και να την ευτελίζεις απαράδεκτα. Άλλωστε αυτού του είδους οι «μοιραίες» αποφάσεις στα δύσκολα είναι που κρίνουν τελικά την ποιότητα και το ήθος του καλλιτέχνη και μάλιστα όσο πλησιάζει στην υστεροφημία. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι αντιλαμβάνεται αυτό που κάνει ως «τέχνη» και όχι ως «εμπόρευμα», που είθισται να αποκαλείται κομψά «προϊόν»… Επειδή όμως και ως «προϊόν», κατέληξε να ανήκει στην κατηγορία των τυποποιημένων ευτελούς ποιότητας με σοβαρές παρενέργειες, καθότι ληγμένο, η πλέον ενδεδειγμένη λύση σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι η… απόσυρση από την αγορά για λόγους προστασίας της δημόσιας (πνευματικής) υγείας. Αν πάλι με το καλό, η απωλεσθείσα έμπνευση επιστρέψει, η αγορά εδώ είναι, δεν φεύγει. Για τη ζήτηση δεν παίρνω όρκο…


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Δεν ξέρω ποιος είπε το ευφυές «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, κάτσε κι απόλαυσέ τον»! Είναι αλήθεια ότι οι βιασμοί τριγύρω σε όλα τα επίπεδα, δεν μετριούνται καν… είναι επίσης αλήθεια ότι όσο κι αν προσπαθείς να τους αποφύγεις, μάταιος κόπος… ε, ΟΧΙ όμως φίλε μου και να τους «απολαύσω»! Θα κραυγάζω την ώρα που «βιάζομαι» κι ας ενοχλώ τα ευαίσθητα ή βουλωμένα αυτιά. Κι αν θέλεις να μοιραστούμε τον πόνο μας… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή