Οι Καψερές –Ηρωίδες- Πωλήτριες. Από τον Γ. Παπαδόπουλο.

864 Views
Οι Καψερές –Ηρωίδες- Πωλήτριες. Από τον Γ. Παπαδόπουλο. Οι Καψερές –Ηρωίδες- Πωλήτριες. Από τον Γ. Παπαδόπουλο.

Οι Καψερές –Ηρωίδες- Πωλήτριες. Από τον Γ. Παπαδόπουλο.

Αποφάσισα να αφιερώσω το σημερινό κείμενο στην προαναφερόμενη συνομοταξία μετά από μια μικρή εξόρμηση στα μαγαζιά, ημέρα Σάββατο, το τελευταίο ενός δεκαημέρου προσφορών που λάνσαρε η Αγορά προς άγραν περισσότερων πελατών. Και επέλεξα να συγκεκριμενοποιήσω την ιδιότητα ως προς το φύλο καθώς, κακά τα ψέματα, είναι ένα επάγγελμα γυναικοκρατούμενο, πιθανόν επειδή υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να αγοράσεις ένα προϊόν αν σου το προωθήσει μια φρέσκια, δροσερή και χαμογελαστή κοπελίτσα (ΟΧΙ ότι είναι όλες τέτοιες, δυστυχώς!), παρά ένας γενειοφόρος μαντράχαλος. Και ξεκίνησα τη βόλτα μου νωρίς νωρίς όπως συνηθίζω, μπήκα σε πολλών ειδών καταστήματα, από μικρά τοπικά μέχρι τα γνωστά των μεγάλων ομίλων, για να καταλήξω στον χαρακτηρισμό της «Ηρωίδας» και να απονείμω απλόχερα τον τίτλο σε κάθε κοπέλα που εργάζεται στην αγορά τα Σάββατα.
 
Μπήκα σε κατάστημα παπουτσιών στην κεντρικότερη οδό του κέντρου της Θεσσαλονίκης, γνωστής αλυσίδας με φυσιολογικές τιμές. Το τονίζω καθώς αυτά που σου πουλάνε ένα μοκασίνι έναντι ενός μηνιάτικου ή μια μπότα για το δεξί σου νεφρό, συνήθως σκοτώνουν μύγες με ακριβές μυγοσκοτώστρες, τώρα που καλοκαίριασε και τα αντιπαθή αυτά έντομα βγήκαν στο μεϊντάνι. Ο χαμός που επικρατούσε δικαιολογείται μόνο αν υποθέσω ότι μαζί με τα παπούτσια σου έδιναν δώρο και ασορτί κάλτσες, τσάντα, πορτοφόλι, τρία κιλά ζάχαρη και εφτά πακέτα μακαρόνια. Γόβες όλων των χρωμάτων ατάκτως ερριμμένες, ανδρικά loafers (μπλε, καφέ, μαύρο άντε και πράσινο), με κορδονάκι ή παντοφλέ, η αποθήκη ένα επίπεδο κάτω (χωρίς ασανσέρ) και πέντε πωλήτριες να τρέχουν σαν παλαβές, πλην όμως πάντα χαμογελαστές κι εξυπηρετικές πάνω κάτω, φέρτε μου το 38, δεν μου κάνει, ας δούμε και το 39, σε μπεζάκι το έχετε αυτό, εμένα ποια θα με εξυπηρετήσει, και άλλες σκηνές από το θέατρο του Σαββάτου. Κανένα γυμναστήριο, αποφάσισα, τον καλύτερο κώλο τον κάνεις σαν πωλητής παπουτσιών, όταν η αποθήκη είναι σε άλλο όροφο (που είναι το συνηθέστερο).
 
Αργότερα έκανα ένα πέρασμα από κατάστημα ειδών τεχνολογίας. Ο πανικός εδώ δεν είναι ο ίδιος, τα πράγματα πιο χαλαρά. Εδώ ο πωλητής δεν δοκιμάζει τις σωματικές του αντοχές αλλά τις ψυχολογικές. Ο τερατώδης όγκος διαφήμισης πάνω στον συγκεκριμένο κλάδο έχει σαν αποτέλεσμα ΟΛΟΙ να νιώθουν την ανάγκη να αποκτήσουν ό, τι πιο τελευταίο κυκλοφορεί. Κι ας μην το χρειάζονται. Κι ας μην μάθουν ΠΟΤΕ να το χρησιμοποιούν σωστά. Καθώς όμως είναι ένας τομέας που απαιτεί υψηλό επίπεδο τεχνογνωσίας, η πρόκληση έγκειται στο να μπορέσει ο πωλητής να προωθήσει ή να εξηγήσει ένα προϊόν σε έναν καταναλωτή που εξ’ ορισμού δεν καταλαβαίνει τι του λένε. 4G έχετε; Ε βάλτε δυο κιλά, άμα δε περισσέψει δε φτάνει. Πιάσε και καμιά δεκαριά megapixel να υπάρχουν, καλοκαίρι έρχεται θα χρειαστούν. Κι αυτή η smart tv, τα δορυφορικά τα πιάνει; Όχι; Κρίμα!
 
Φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω τους υπαλλήλους σε καταστήματα του γνωστού ισπανικού ομίλου. Στοίβες τα ρούχα παντού, ουρές στα δοκιμαστήρια, και απόλυτοι πρωταγωνιστές οι ταμίες κι οι διπλωματούχοι (όχι αυτοί που έχουν δίπλωμα πανεπιστημίου – που έχουν οι περισσότεροι – αλλά αυτοί που «το ‘χουν» με το δίπλωμα των ρούχων). Συνάντησα εκεί και την κυρία Ζαμπλούτου, που κάπου άκουσε ότι είναι πολύ της μόδας να ψωνίζεις από αυτά τα μέρη και ήρθε κι αυτή, νομίζοντας ότι είναι σε κάποια μπουτίκ από αυτές που συνηθίζει να ψωνίζει. Βρήκε αυτό που ήθελε αλλά όχι στο σωστό νούμερο κι αποφάσισε να ρωτήσει την κοπέλα που διπλώνει και τακτοποιεί μετά μανίας τα ρούχα που αφήνουμε στα δοκιμαστήρια. Την βρήκε αποκαμωμένη και θαμμένη κάτω από μια μάζα υφασμάτων αμφιβόλου προελεύσεως κι είχε την απαίτηση να γνωρίζει αν υπάρχει άλλο νούμερο στην αποθήκη, κι αφού δεν γνωρίζει ή να πάει να ψάξει, ή να τηλεφωνήσει σε άλλο κατάστημα του ομίλου και να μάθει. Κι η κοπέλα είναι υποχρεωμένη να το κάνει. Όπως είναι υποχρεωμένη να δουλεύει και τις Κυριακές που ορίζονται κατά καιρούς. Όπως είναι υποχρεωμένη να κάνει και βάρδια παραλαβής δώδεκα το βράδυ με έξι το πρωί. Και φυσικά όλα αυτά για μια θέση ημιαπασχόλησης με τρεις κι εξήντα το μήνα.
 
Προς το κλείσιμο άφησα μια αλλαγή που ήθελα να κάνω σε μικρό κατάστημα. Η πωλήτρια, ολίγον έγκυος, έχοντας αποκάμει από τον φόρτο της μέρας, την μουσική που παίζει για να διασκεδάζει τους πελάτες και ρημάζει τα αυτιά των υπαλλήλων μετά από οχτώ ώρες, τα φώτα που αναδεικνύουν τα ρούχα και τρυπάν τα μάτια, είχε η καψερή κάτι από ξύδι και λεμόνι στο ύφος της. Με αντιμετώπισε περισσότερο σαν εχθρό της, παρά σαν πελάτη της. Θύμωσα κι εκνευρίστηκα, στο κάτω κάτω λεφτά θα σου αφήσω, όχι σκατά.
 
Μετά, στο σπίτι, ύστερα από όλη την εξάντληση μια «χαλαρής μέρας με βόλτα στην αγορά» το σκέφτηκα και το μετάνιωσα. Μπορεί ο τρόπος της να μην ήταν σωστός, αλλά προσπάθησα να φανταστώ πως θα ήμουν εγώ μετά από μια τέτοια μέρα ως υπάλληλος. Θα με εξυπηρετούσα; Μήπως θα μου φορούσα τα ρούχα κολάρο, θα μου πετούσα και τα παπούτσια στο κεφάλι και θα με έστελνα πακέτο από κει που ήρθα;
 
Υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα η απάντηση να μην μου αρέσει καθόλου. Γι’ αυτό τις λέω ηρωίδες. Και τους λιγότερους άντρες στον κλάδο, ήρωες.
Της μίζερης, εγωιστικής κι αφόρητα ρεαλιστικής καθημερινότητάς μας. 

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή