Το παιδί και η Ταμπλέτα… όχι εντομοκτόνου, η άλλη…

410 Views
Το παιδί και η Ταμπλέτα… όχι εντομοκτόνου, η άλλη… Το παιδί και η Ταμπλέτα… όχι εντομοκτόνου, η άλλη…

Το παιδί και η Ταμπλέτα… όχι εντομοκτόνου, η άλλη…

Θυμάμαι ακόμα από όταν ήμουν μικρό παιδί, όχι περισσότερα από είκοσι χρόνια πίσω, τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Τελειώναμε τα λίγα μαθήματα του σχολείου και κατεβαίναμε στη γειτονιά, στην αυλή της εκκλησίας ή του σχολείου, στον ακάλυπτο της διπλανής πολυκατοικίας, κάπου τέλος πάντων που να μας το επέτρεπαν οι συνθήκες της μεγάλης πόλης στην οποία μεγαλώναμε, και παίζαμε. Παίζαμε κρυφτό, ποδόσφαιρο, μήλα, τζαμί, αγαλματάκια, κι ένα σωρό άλλα ευφάνταστα παιχνίδια. Γυρνούσαμε αργά το απόγευμα ξεθεωμένα, πεινασμένα, ότι μας έβαζε η μάνα μας το τρώγαμε και την πέφταμε μακάριοι.
 
Από εκείνη την όχι και τόσο μακρινή εποχή έχουν αλλάξει πολλά. Η τεχνολογία προχώρησε με βήματα αλματώδη και ο άνθρωπος ο καψερός τρέχει κάθιδρος για να την προλάβει. Τα σημερινά παιδιά, τα γεννημένα από το millennium και μετά δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα τα οποία λίγο πριν ήταν δεδομένα: Δεν έχουν δει τηλέφωνο με στρογγυλό καντράν. Δεν έχουν ακούσει ήχο dial up μόντεμ. Δεν ξέρουν τι σημαίνει «Μάνα μη σηκώνεις το τηλέφωνο για να πάρεις, είμαι στο internet». Δεν φαντάζονται τι θα πει ασπρόμαυρη οθόνη κινητού. Δεν έχουν ιδέα τι θα πει Atari. Κι όλα αυτά θα μου πεις, δεν είναι απαραίτητα κακά. Ταυτόχρονα όμως συναντώ πια συχνά παιδάκια που δεν ξέρουν τι είναι τα μήλα (το παιχνίδι). Αγοράκια που το μόνο ποδόσφαιρο που ξέρουν να παίζουν είναι στο playstation. Για τζαμί ούτε λόγος (δυστυχώς ούτε το παιχνίδι, ούτε το χώρο λατρείας…) Κι αυτά, ε πώς να το κάνουμε, είναι θλιβερά.
 
Ένα τέτοιο παιδάκι με ενέπνευσε γι’ αυτό το κείμενο. Πολλά πάρε δώσε με αυτήν την ηλικία δεν έχω, οπότε όταν ήρθα αντιμέτωπος από κοντά με το «θηρίο» εξεπλάγην. Ήταν μέσα στις γιορτές και το είχε κουβαλήσει (ωσάν άλλο αξεσουάρ) η μητέρα του σε κάποια φιλική – οικογενειακή μάζωξη. Το παιδάκι συνοδευόταν από το τάμπλετ του. Πήγαιναν πακέτο. Δεν το άφησε από τα χέρια του ούτε για κλάσματα δευτερολέπτων. Όταν δεν έπαιζε παιχνίδια, τραβούσε μανιωδώς φωτογραφίες. Τα φαγητά (δεν άφηνε να στηθεί ο μπουφές αν δεν φωτογράφιζε πριν όλα τα πιάτα) τους καλεσμένους (που δεν τους ήξερε), το σπίτι (στο οποίο πρώτη φορά έμπαινε), τα έπιπλα, τα ΠΑΝΤΑ. Κι όταν δεν είχε τι άλλο να φωτογραφήσει, το γύριζε στις selfies. Μάλιστα ενημέρωνε κάποιον - αόρατο για μας – ακροατή της «ας βγάλουμε τώρα κι αυτό», «ας τραβήξουμε και μια selfie έτσι» και άλλα παρόμοια. Κατά την κοπή του γλυκού επιστράτευσε την πιο τσιριχτή φωνή της και έσπευσε να δηλώσει «θα τραβήξω βίντεο, θα τραβήξω βίντεο περιμένετε, στην άκρη όλοι». Η απογοήτευσή του επειδή η γιαγιά δεν άκουσε (ή δεν κατάλαβε η χαροκαμένη γριούλα) και προέβη στην κοπή των κομματιών πριν η νεαρή εκκολαπτόμενη Σοφία Κόπολα προλάβει να απαθανατίσει την συγκλονιστική (;;;) αυτή στιγμή, ήταν απερίγραπτη.
 
Κάποτε σώθηκε η μπαταρία (αμήν) και χωρίς ίχνος ντροπαλοσύνης (ξέρετε αυτή που μας χαρακτήριζε εμάς μικρά, που δεν πηγαίναμε σε αγνώστους να ζητήσουμε κάτι, όσο κι αν το θέλαμε) ζήτησε από την οικοδέσποινα φορτιστή! Σε όλο αυτό το παραλήρημα, η μητέρα ήταν απούσα, σαν να μην το άκουγε το βλαστάρι της. Έχει το τάμπλετ του, όλα καλά, απασχολείται! Επίσης στο χώρο υπήρχαν κι άλλα 2-3 παιδάκια, αλλά κανένας λόγος να μαζευτούν, να γνωριστούν, να σκαρφιστούν ένα παιχνίδι να παίξουν. Το ένα ήταν πολύ απασχολημένο στο κινητό του, το άλλο στην τηλεόραση, το τρίτο τι να κάνει, έχασκε τους μεγάλους που έπαιζαν χαρτιά. Στο μέσα δωμάτιο η επόμενη γενιά, μερικοί έφηβοι, είχαν μαζευτεί ο καθείς με την ταμπλέτα του κι έπαιζαν ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ κάποιο παιχνίδι. Στη μούγκα. Θέλησα πολύ να μαζέψω όλα τα τάμπλετ και να τα κάψω. Να τα πάρω ένα προς ένα, να τα πετάξω σε κομμάτια στο πάτωμα, να ανάψω ένα τσιγάρο και να χορέψω πάνω τους το Κρίμα τα νιάτα κι η τσαχπινιά. Αντ’ αυτών, πήρα μια ταμπλέτα ντεπόν, αποχαιρέτησα κι έφυγα.
 
Στο δρόμο σκεφτόμουν ότι είναι μια παράξενη εποχή, υπερπληροφόρηση, υπερκατανάλωση, υπερευκολία. Τα πάντα υπάρχουν σε αφθονία και είναι φτιαγμένα για να αντικαθίστανται από άλλα νεότερα σε ελάχιστα χρονικά διαστήματα. Τα παιδιά βλέπουν και ζητάνε. Είναι η δουλειά που κάνουν καλύτερα από όλες. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονιός στο σήμερα. Αλλά ίσως να ήταν πάντα. Βλέπετε, τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης. Κι αν αφήνουμε την ανατροφή τους στον αυτόματο πιλότο, ας μην κατηγορούμε μετά τους άλλους που ο κόσμος μας γέμισε ανθρώπους – ρομπότ. Πριν κουνήσουμε το δάχτυλο στην κοινωνία, στην επιστήμη, στην τεχνολογία, ας ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά στους εαυτούς μας. Τα παιδιά εμάς έχουν σαν εικόνα, εμάς μιμούνται, εμάς παπαγαλίζουν.
 
Δεν ξέρω αν είχα παιδί και μου ζητούσε το τάδε gadget επειδή όλοι στο σχολείο το έχουν, πως θα αντιδρούσα και τι θα έκανα. Ξέρω μόνο ότι παιδί που μεγαλώνοντας δεν έχει παίξει στους δρόμους με άλλα παιδιά, θα μεγαλώσει με απωθημένα.
Και το μόνο που εύχομαι για καθένα τέτοιο παιδί, είναι να βρει μέσα στον λαβύρινθο των κλικ, των πληκτρολογίων και των οθονών υψηλής ευκρίνειας, το κουβάρι που ακολουθώντας το θα βγει στο δρόμο για να γίνει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.  
                                                 
 

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή