«Μπυροπόλεμος» με αφορμή μια διαφήμιση… Μα ΠΩΣ το πάθαμε; Από την Πίτσα Στασινοπούλου.

157 Views
«Μπυροπόλεμος» με αφορμή μια διαφήμιση… Μα ΠΩΣ το πάθαμε;  Από την Πίτσα Στασινοπούλου. «Μπυροπόλεμος» με αφορμή μια διαφήμιση… Μα ΠΩΣ το πάθαμε; Από την Πίτσα Στασινοπούλου.

«Μπυροπόλεμος» με αφορμή μια διαφήμιση… Μα ΠΩΣ το πάθαμε;  Από την Πίτσα Στασινοπούλου.

      Σιγά που θα μας ξέφευγε! Έτσι και περάσει καμιά βδομάδα χωρίς εμφύλιες ανταλλαγές πυρών, χάνουμε τη φόρμα μας και η στέρηση είναι εμφανής. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει  σοβαρό αμφιλεγόμενο πεδίο που προσφέρεται για προπόνηση στο άθλημα (σιγά να μην υπάρχει… λέμε τώρα!), εμείς θα το εφεύρουμε! Έστω κι αν πρόκειται για μια τηλεοπτική διαφήμιση, λειτουργώντας  παράλληλα με πλείστους  άλλους διχασμούς των «υπέρ» και «κατά». Φυσικά δεν αρνούμαι ότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις και ότι σε κάθε θέμα υπάρχουν συμφωνίες και διαφωνίες. Όμως από αυτό το άκρως δημοκρατικό, μέχρι τις… πολεμικές συρράξεις, τα χτυπήματα  κάτω από τη ζώνη ή τον διασυρμό, όπως και να το κάνουμε, μεσολαβεί μια  απόσταση!

       Εν προκειμένω την αφορμή έδωσε η τηλεοπτική διαφήμιση της μπύρας Άμστελ. Όπου δύο τύποι προσπαθούν να φτιάξουν τη «δικιά μας Beer» και ονειρεύονται τη σούπερ επιτυχία που θα κατακτήσει την αγορά, φαντασιώνοντας για την προβολή της  συνεργασία με το καυτό μοντέλο Στικούδη, που όμως δεν τους «βγαίνει» και καταλήγουν στο «άδειασμα»- «Ποια Στικούδη!» Και όταν διαπιστώνουν ότι η προσπάθεια «θέλει δουλίτσα ακόμη», καταλήγουν στη σιγουριά της Άμστελ… απαξιώνοντάς την -«Ποια Άμστελ!» Πέραν του πρώτου κόνσεπ, έχουν ακολουθήσει και κανά δύο ακόμη, πάνω σε αυτό το πνεύμα και με βασικό σλόγκαν την «απαξιωμένη»- «Ποια Άμστελ!»

       Το τί ακολούθησε μετά την προβολή στα «πανταχού παρόντα και τα πάντα σχολιάζοντα» σόσιαλ, δεν λέγεται! Το κράξιμο που έφαγε σύσσωμη η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, ούτε στους εφιάλτες της! Με αιχμή του δόρατος την απαξίωση των μικροζυθοποιών ή της οικοτεχνίας στην ιδιωτική παρασκευή μπύρας! Ότι υποτιμά χωρίς ντροπή την ελληνική επιχειρηματικότητα… ότι χλευάζει τις μικρές παραγωγές… ότι παρουσιάζει ύπουλα μια ιδιωτική πρωτοβουλία ως αποτυχημένη…  ότι κόβει τα φτερά των νέων επιχειρηματιών… ότι προσβάλει τους καταναλωτές της μικροζυθοποιίας… ότι υποτιμά τη νοημοσύνη του κοινού…  για να μεταφέρω τα πιο κομψά σχόλια, τα οποία βεβαίως καταλήγουν στη σταθερή επωδό «Αίσχος» με ένα σιδηρόδρομο θαυμαστικών.

       Για να ακολουθήσει φυσικά και το ανάλογο στόλισμα του ίδιου του προϊόντος, όπου διάβασα να αποκαλούν την Άμστελ ως… «κοκορετσόμπυρα», «μπύρα του χτίστη», «μπύρα του γιαπιού», «κατουρλιό» ή «παρασκεύασμα των νεφρών» (στο πιο κουλτουρέ), «απόπλυμα για κάγκουρες», «μπύρα- ξερατό» και λοιπά ευφάνταστα κι… αντικειμενικά. Και κυρίως ψύχραιμα. Εννοείται ότι οι αντεπιθέσεις των φανς, έρχονται σφοδρές να κατακεραυνώσουν τους «μαλάκες» και να στολίσουν σχετικά τις δικές τους προτιμήσεις, σε έναν απρόσμενο… μπυροπόλεμο από το πουθενά! Που βεβαίως – βεβαίως κάνει την όποια Άμστελ βρισκόταν στο επίκεντρο,  να τρίβει τα χέρια από την αποδεδειγμένη έμπρακτα πλέον επιτυχία της διαφήμισης που πέτυχε στόχο στο κέντρο! Πολλές διαφημίσεις κυκλοφορούν, ελάχιστες γίνονται «θέμα».

       Όσον αφορά στη συγκεκριμένη, ομολογώ ότι όταν την πρωτοείδα, «καρφώθηκα». Βρήκα το κόνσεπτ ως ένα από τα πιο έξυπνα, χαριτωμένα, ευφάνταστα και με ευρηματικό χιούμορ «αποδόμησης». Θαύμασα τη σύλληψη της ιδέας, το σενάριο, το στήσιμο, την απόδοση… Από τις διαφημίσεις που απολαμβάνεις, που αναζητάς να πετύχεις στο ζάπινγκ, που σου μένουν ως εικόνα και ως ατάκες. Και ανάμεσα στους δύο ταλαντούχους πρωταγωνιστές, ξεχώρισα τη χαρακτηριστική «φάτσα» και «ρόλο» του Αργύρη Πανταζάρα, που «έγραψε» με τη μία, θαρρείς σαν σφραγίδα. Τον οποίο έτυχε να απολαύσω επί σκηνής στην παράσταση «Φάουστ» στον ιδιαίτερο ρόλο του Μεφιστοφελή και μόλις λίγες μέρες μετά πληροφορήθηκα ότι τιμήθηκε με το θεατρικό «Βραβείο Δ. Χόρν». Ένας όντως ταλαντούχος ηθοποιός με ψαγμένες επιλογές, ο οποίος επιπλέον – διαβάζοντας τα λόγια του κατά την απονομή- με εντυπωσίασε με την ωριμότητα των 27 χρόνων του, το ήθος και την ευαισθησία του.

       Ο οποίος στο εν λόγω διαφημιστικό κόνσεπτ, μαζί με τον εξίσου αξιόλογο ηθοποιό και σκηνοθέτη (γιο της Πωλίνας Γκιωνάκη) Λευτέρη Παπανικολάου,  δηλώνουν ότι εκτίμησαν την ιδέα, το σενάριο και τους ρόλους τους και δεν ξεχνάμε ότι αρκετοί ηθοποιοί είτε ξεκίνησαν την καριέρα τους, είτε έγιναν ευρέως γνωστοί χάρη σε μια επιτυχημένη διαφήμιση. Διότι την εποχή των «ισχνότατων αγελάδων» για τον κλάδο τους, το διαφημιστικό βήμα παρέχει τον απαραίτητο βιοπορισμό, αλλά και την εμβέλεια της τηλεοπτικής δύναμης. Και όταν αυτό το βήμα επιτυγχάνει μεγάλη απήχηση ποντάροντας σε φαντασία,  πρωτοτυπία, έξυπνο χιούμορ….  τότε για έναν ταλαντούχο ηθοποιό, ακόμη κι αν έχει στο βιογραφικό του θεατρικές περγαμηνές, είναι ευχής έργο. Γιατί είναι ο πλέον αποτελεσματικός και γρήγορος δρόμος να κερδίσει το ενδιαφέρον του μεγάλου τηλεοπτικού κοινού, που πιθανότατα θα τον ακολουθήσει και στις άλλες του επιλογές.

       Όσο για τον… μπυροπόλεμο, θα συνιστούσα χαλάρωση γενικώς, παρόλο που ΔΕΝ την περιμένω από μικρόνοες με ουδεμία αίσθηση  χιούμορ. Από σοβαροφανείς και μίζερους που στα ΠΑΝΤΑ ψάχνουν  αιτία γκρίνιας και ΠΑΝΤΟΥ εφευρίσκουν δράκους, αδυνατώντας να διακρίνουν κάποιες φορές τα προφανή. Ότι μια εμπορική εταιρία πολύ εύστοχα, αντιμετώπισε το προϊόν της ως «μέτρο σύγκρισης» με οτιδήποτε παρεμφερές. Και μάλιστα το έκανε με τον πλέον ευφάνταστο, ανατρεπτικό, χιουμοριστικό τρόπο… «απαξιώνοντάς» το! Τα υπόλοιπα περί δήθεν «πλήγματος στην επιχειρηματικότητα, τις μικρές παραγωγές κλπ.», αφορούν στενόμυαλους με σύνδρομα. Οι οποίοι αν διέθεταν στάλα χιούμορ  θα έμεναν τουλάχιστον στο «θέλει δουλίτσα» που αφήνει «ανοικτό παράθυρο» στην προσπάθεια. Λες και ο μελλοντικός επιχειρηματίας στον κλάδο θα… αποθαρρυνθεί βλέποντας τη διαφήμιση ή ο σταθερός καταναλωτής άλλης μάρκας θα την παρατήσει, επειδή ξαφνικά … ανακάλυψε την Άμστελ! Πάτε με τα καλά σας; Εντάξει, έχουν πλάκα οι δράκοι, αλλά εδώ το τερματίσατε!

       Προσωπικά χαίρομαι να συναντώ  έξυπνες διαφημιστικές ιδέες που δίνουν ευκαιρία σε νέους ταλαντούχους ηθοποιούς να αναδείξουν τα προσόντα τους σε ευρύ κοινό, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα  τα τόσο απαραίτητα και τόσο… σπανίζοντα στον κλάδο τους «προς το ζειν», ευχόμενη να έχουν συνέχεια παρόμοιες ευτυχείς συγκυρίες. Κι όσο γι αυτούς που εκδηλώνουν «δυσανεξία», κερασμένη μια… ξινή λεμονάδα. Και μην ακούσω  «Ποια λεμονάδα!»

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Δεν ξέρω ποιος είπε το ευφυές «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, κάτσε κι απόλαυσέ τον»! Είναι αλήθεια ότι οι βιασμοί τριγύρω σε όλα τα επίπεδα, δεν μετριούνται καν… είναι επίσης αλήθεια ότι όσο κι αν προσπαθείς να τους αποφύγεις, μάταιος κόπος… ε, ΟΧΙ όμως φίλε μου και να τους «απολαύσω»! Θα κραυγάζω την ώρα που «βιάζομαι» κι ας ενοχλώ τα ευαίσθητα ή βουλωμένα αυτιά. Κι αν θέλεις να μοιραστούμε τον πόνο μας… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
  • Συναυλία Ross Daly στην Πολίχνη
    Συναυλία Ross Daly στην Πολίχνη
    με 0 Σχόλια 198 Views

     O Ross Daly, ενώνοντας τη φυσική ροή των αρχαίων παραδόσεων με τις πιο σύνθετες ανάγκες του σύγχρονου ακροατή, προσφέρει σε κάθε του εμφάνιση μια μοναδική υπερβατική και πνευματική μουσική εμπειρία, καθιστώντας όσους την παρακολουθούν κοινωνούς της ουσίας της μουσικής, που δεν έχει κανένα φυσικό όριο κι εκτείνεται πέρα από το χώρο και το χρόνο.


    Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή