Το «αυτόνομο κρατίδιο» της ΜΥΚΟΝΟΥ ανήκει στην Ελλάδα; Από την Π. Στασινοπούλου

390 Views
Το «αυτόνομο κρατίδιο» της ΜΥΚΟΝΟΥ ανήκει στην Ελλάδα; Από την Π. Στασινοπούλου Το «αυτόνομο κρατίδιο» της ΜΥΚΟΝΟΥ ανήκει στην Ελλάδα; Από την Π. Στασινοπούλου

 Το «αυτόνομο κρατίδιο» της ΜΥΚΟΝΟΥ ανήκει στην Ελλάδα; Από την Π. Στασινοπούλου

       Σίγουρα ο χάρτης δεν λαθεύει. Ούτε τα μάτια μου. Πέραν πάσης αμφιβολίας, το νησί Μύκονος στην καρδιά του Αιγαίου, γεωγραφικά και διοικητικά τουλάχιστον ανήκει στη χώρα με το όνομα Ελλάδα. Ουσιαστικά όμως, ανήκει με έναν εντελώς «δικό της»… απαράμιλλο  τρόπο, τόσο ιδιαίτερο, λες και στο νησί αναβιώνει το αρχαϊκό πολιτειακό καθεστώς της «πόλης- κράτους», με τη δική του αυτόνομη και ανεξάρτητη πορεία, που δεν είναι καθόλου απαραίτητο να συμβαδίζει με αυτήν του κεντρικού κράτους και της υπόλοιπης χώρας! Για την ακρίβεια, δυο πορείες εντελώς ανόμοιες και παράλληλες με σημείο σύγκλισης στο άπειρο…
 
       Εδώ και δεκαετίες, το «αυτόνομο κρατίδιο» της Μυκόνου είχε τη «μαγκιά» να  διαμορφώσει ένα ιδιότυπο τουριστικό καθεστώς - διαφορετικό από άλλων ελληνικών προορισμών, βασισμένο στο άκρως αποδοτικό πακέτο «χλιδή- πρόκληση- ελευθεριότητα», καταφέρνοντας να προσελκύσει τους κατάλληλους αποδέκτες που τυγχάνει να είναι πολλοί. Εγχώριοι και αλλοδαποί, διατεθειμένοι να τα ακουμπήσουν χοντρά προκειμένου να απολαύσουν αυτά που σε άλλα νησιά «δεν διατίθενται προς πώληση». Και ενώ από άποψη φυσικού κάλλους ή ιστορικής αξίας δεν θα συνέκρινα ούτε γι αστείο την αδιάφορη Μύκονο  με άλλες Κυκλάδες ή πλήθος πανέμορφων νησιών, οι πανέξυπνοι Μυκονιάτες κατάφεραν να την αναδείξουν σε διεθνή πόλο έλξης, προωθώντας «άλλα» τουριστικά αβαντάζ στη θέση των βασικών που έλλειπαν,,,  Καθότι τα βασικά καλύφθηκαν από τις πολλές παραλίες (ως μόνη φυσική ομορφιά) και την εκμετάλλευση της διπλανής Δήλου (ως δανεική ιστορική αξία), οπότε το βάρος δόθηκε στο πακέτο που λέγαμε, σε αυτά που ο συγκεκριμένος τουρίστας δεν θα βρει σε πολύ ομορφότερα και ιστορικά νησιά. Και προφανώς είναι δικαίωμά του να αδιαφορεί παντελώς για ομορφιές, μνημεία, φύση, αυθεντικότητα και να επιζητά την προκλητική χλιδή, το κοσμικό ξεσάλωμα, την χωρίς φραγμούς ελευθεριότητα, οπότε η Μύκονος είχε την έμπνευση να καλύψει αυτές ακριβώς τις ανάγκες… χτυπώντας χρυσοφόρα φλέβα!
 
       Και τότε, θα με ρωτήσεις, αφού θεωρείς μαγκιά το κατόρθωμα της Μυκόνου, ποιο είναι το πρόβλημά σου; Θα σου απαντούσα… πολλά, αλλά θα εστιάσω σε αυτό που αποκαλείται «προκλητική χλιδή», καθότι τα λοιπά τουριστικά χαρακτηριστικά της νήσου περί κοσμικότητας και «ελευθερίων ηθών», ουδόλως με απασχολούν προσωπικά. Ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφραστεί με ΟΠΟΙΟΝ τρόπο γουστάρει, εφόσον ΔΕΝ ενοχλεί άλλους. Άλλωστε η γοητεία και το ενδιαφέρον μιας κοινωνίας οφείλεται στην ποικιλομορφία των μελών της, ακόμη και ακραία, διαφορετικά θα μας έπνιγε η πλήξη! Κι όσο για τα όρια, οι μόνοι που δικαιούνται να τα βάλουν είναι η παιδεία για το άτομο και ο νομοθέτης για το σύνολο. Τα λοιπά ηθικοπλαστικά είναι «να ‘χαμε να λέγαμε»… Αν κάποιοι επιλέγουν τη γραφικότητα στα όρια της σουργελοποίησης, γούστο και καπέλο τους και τροφή για σκέψη ή για γέλιο στους υπόλοιπους. Και αν κάποιος τόπος επιλέγει ως ταυτότητα το άκρατο ξεσάλωμα, ας λουστεί την επιλογή του με τα συν της και τα πλην της.
 
       Ωστόσο η προκλητική χλιδή, στην οποία επίσης επενδύει η Μύκονος, έρχεται σε τόση αντίθεση με την παρούσα ελληνική πραγματικότητα, που με κάνει να αμφιβάλλω κατά πόσο το νησί «ανήκει» ουσιαστικά στην Ελλάδα των μνημονίων. Ακούγοντας και διαβάζοντας π.χ. για τιμές ξαπλώστρας 100 ευρώ… για ελάχιστη κατανάλωση σε καναπέ παραλίας (!) 800 ευρώ και απαραιτήτως σαμπάνιες… για τιμές απλού καφέ 15 ευρώ… για τραπέζι στην μπουζουκλερί συναυλία Ρέμου 1000 ευρώ… για τιμές δωματίου «από» 100 ευρώ (σε τρώγλη φαντάζομαι) μέχρι ποσά που φέρνουν ίλιγγο… ΠΩΣ να πιστέψω ότι μιλάμε για  κομμάτι της Ελλάδας του σήμερα; Για τόπο μιας χώρας που ζει με δανεικά, που η ανεργία της ξεπερνά το 30%, που οι τυχεροί εργαζόμενοί της βγάζουν το μήνα με 500άρικο στην καλύτερη περίπτωση, που το σύνολο του πληθυσμού της στενάζει κάτω από ασήκωτα οικονομικά βάρη; ΠΩΣ μπορώ εγώ, ο μέσος πολίτης που κινούμαι στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, που στερούμαι τα απαραίτητα, που ψάχνω απελπισμένος ένα μισθό πείνας, να ακούω όλα αυτά τα «μυκονιάτικα» με ψυχραιμία;
 
       Ακόμα κι αν ήμουν ο Βούδας αυτοπροσώπως ή μετεμψύχωση του Γκάντι ή Θιβετιανός μοναχός ορκισμένος στον Δαλάι Λάμα… θα έσπαζα! Ξέρω ότι πολλοί θα κάνουν λόγο για ζήλεια- ψώρα… για όσα δεν φτάνει η αλεπού… για εκνευριστική μιζέρια… για ότι αν ανήκα στους φραγκάτους τώρα θα ξεσάλωνα μαζί τους στη Μύκονο και θα το βούλωνα… Επειδή  είναι πολύ κουραστικό και ψυχοφθόρο να τους πείσω για το αντίθετο, θα αρκεστώ σε ένα μόνο σχόλιο: «ΟΥΤΕ με σφαίρες σύντροφοι, μακάρι να ήμουν κόρη του Αμπράμοβιτς!» Θα προτιμούσα να φάω κυριολεκτικά τα λεφτά μου σαν μαρουλόφυλλα, παρά να τα ακουμπήσω σε ξεφτιλίκια, σε ξαπλώστρες, σε κάθε γελοίο Ρέμο δίπλα σε σούργελα… ΔΕΝ μπορώ όμως ως ταλαίπωρη Ελληνίδα- μέλος της συντριπτικής πλειοψηφίας ομοιοπαθών- να ακούω με απάθεια για παρόμοιες προκλήσεις συν- Ελλήνων, νιώθοντας ότι ανήκουμε όλοι στην ίδια δοκιμαζόμενη χώρα. Οι προκλήσεις Αράβων και λοιπών αλλοδαπών δεν με αφορούν ως «συμπολίτη», ας κριθούν από τους δικούς τους…
 
       Μα θα μου πεις… τώρα εσύ κυρά μου ανακάλυψες την Αμερική; Τώρα θυμήθηκες τις διακρίσεις από την άνιση κατανομή πλούτου που υπάρχουν από καταβολής κόσμου; Τώρα είδες ξαφνικά τη χλιδή και σοκαρίστηκες; Ή μήπως περίμενες τη Μύκονο για να ανακαλύψεις ότι υπάρχει επίδειξη πλούτου; Δεν βλέπεις γύρω σου ακόμα και σήμερα  στην Ελλάδα των μνημονίων και της φτώχειας που περιγράφεις, αντίστοιχες προκλήσεις και σε ενόχλησε η Μύκονος, που επιπλέον έχει τη μαγκιά να «τα παίρνει» από  φραγκάτους και να «τα φέρνει» (αν ΔΕΝ φοροδιαφεύγει) στο κράτος; Δεν διαφωνώ σε τίποτα. Αυτό που με κάνει να σαλτάρω είναι ότι η μυκονιάτικη πρόκληση/ χλιδή πωλείται και προβάλλεται επίσημα ως «τουριστικό προϊόν» μιας πτωχευμένης χώρας υπό κατάρρευση. Κάτω από τα βλέμματα ενός λαού εξαθλιωμένου. Κι αυτή η κραυγαλέα «νομιμοποιημένη» αντίθεση που κάνει την ανισότητα χάσμα αγεφύρωτο και την αίσθηση εξαθλίωσης ακόμα πιο βαριά, αγγίζει την ανηθικότητα. Και με κάνει να νιώθω ότι Μύκονος και υπόλοιπη Ελλάδα… ουδεμία σχέση! Ένα σχεδόν αφελληνισμένο «κρατίδιο», με εντελώς αυτόνομη - ξένη για τα ελληνικά δεδομένα κοσμοθεωρία, που ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν και στον αντίποδα του «ό,τι αξίζει δεν κοστίζει», αποδεικνύει ότι «αυτό που ΔΕΝ αξίζει…κοστίζει!» ΝΑΙ… το λες και μαγκιά του (γυμνού) κώλου!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας (& όλες οι επαναλήψεις) και που προβάλλονται στη Θεσσαλονίκη 18 -24/08/2022
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας (& όλες οι επαναλήψεις) και που προβάλλονται στη Θεσσαλονίκη 18 -24/08/2022
με 0 Σχόλια 1239 Views
Vive la france! Με τέσσερεις από τις πέντε ταινίες στα χρώματα του τρικολόρε, κατ’ άλλα πλουραλισμός στα σινεμά. Δείτε τι θα δείτε από Πέμπτη 18 έως Τετάρτη 24 Αυγούστου 2022 στα σινεμά της Θεσσαλονίκης 

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή