Η (όψιμη) ΛΕΒΕΝΤΗ-κη μηντιακή υστερία! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

260 Views
Η  (όψιμη)  ΛΕΒΕΝΤΗ-κη  μηντιακή υστερία! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου. Η (όψιμη) ΛΕΒΕΝΤΗ-κη μηντιακή υστερία! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

Η  (όψιμη)  ΛΕΒΕΝΤΗ-κη  μηντιακή υστερία! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

       Δεν ξέρω για τη δική σου ψυχραιμία φίλε αναγνώστη, αλλά η δική μου ξεπέρασε τα όριά της και τα κόκκινα φωτάκια αναβοσβήνουν υστερικά, οδηγώντας με μέχρι την πόρτα του γιατρού. Ο οποίος το μόνο που μου συνέστησε είναι ένα απλό ηρεμιστικό- το παίρνω ήδη εδώ και κάτι χρόνια- και το πάτημα του κομβίου που γράφει off στο τηλεχειριστήριο. Βγαίνοντας από το ιατρείο, εντελώς μόνη κι αβοήθητη σε έναν κόσμο «Λεβεντοχτυπημένο» πανταχόθεν,  αναρωτιόμουν τί λόγο ύπαρξης έχει τελικά μια ακριβοπληρωμένη συσκευή απενεργοποιημένη σταθερά στο off για χίλιες δυο αιτίες… Δεν την πουλάω να πάει στο διάολο επιτέλους; Ή στην τελική τη χαρίζω, να κάνω ψυχικό.
 
       Οι δυνατότητες ενός μέσου εγκεφάλου που ΔΕΝ τις λες και απεριόριστες, αδυνατούν να συλλάβουν την ακατανόητη «Λεβεντο-λαγνεία» του τελευταίου καιρού. Όπου σε κάθε πάτημα του ρημαδοκουμπιού, σε κάθε κανάλι, σε κάθε εκπομπή «λόγου και τέχνης» ή «παράλογου και σάχλας»… φαρδιά- πλατιά στην plasma οθόνη η τρισχαριτωμένη φάτσα του Λεβέντη με την αξεπέραστη έκφραση μεταξύ ξινίλας, αηδίας, αποτροπιασμού, σιχαμάρας και λοιπών «αποκρουστικών». Και μάλιστα σε τερατώδη γκρο πλαν την ώρα που η ανυποψίαστη πεινασμένη πάω να βάλω τη μπουκιά στο στόμα και μετά τη θέαση μένει μετέωρη στον αέρα και μηχανικά την ακουμπάω πίσω στο πιάτο. Ομολογώ ότι η «δίατια Λεβέντη» αποδείχτηκε σούπερ αποτελεσματική και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα στους ενδιαφερόμενους.
 
       Αφού ηρεμήσει  το μάτι, καταπονημένο από την υπερέκθεση στο αντιτηλεοπτικό θέαμα, προσπαθώ να καταλάβω την όψιμη πρεμούρα των Μέσων για τον νεοεισαχθέντα στη Βουλή, ξινισμένο πολιτικό- επιλογή της… νεολαίας! Και τη μεν ξινίλα μπορώ να την εξηγήσω διότι συμβαίνει σε κάθε ευπαθές προϊόν όταν πολυκαιρίσει. Μόλις χθες πέταξα δυο κεσέδες ξινισμένα γιαούρτια, ξεχασμένα στο ψυγείο κάτι βδομάδες. «Μπορώ» (λέμε τώρα…) να εξηγήσω την επιλογή της νεολαίας σε μια εποχή που το παντοδύμανο facebook ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις. Για την πρεμούρα όμως των ΜΜΕ, ειλικρινά δυσκολεύομαι… Άραγε τα θεόμπνευστα μεγαλοκάναλα, ξαφνικά ανακάλυψαν τη λεβεντιά  του Λεβέντη που είχαν φτυσμένο για 30 χρόνια; Ξαφνικά εκτίμησαν το βάθος και το πλάτος της σκέψης του, παίζοντας μπουνιές ποια πρωτοκλασάτη εκπομπή θα τον κερδίσει στο πάνελ της; Από αυτές που επί 3 δεκαετίες δεν μπορούσε να περάσει ούτε έξω από τον διάδρομο; Που άκουγαν το όνομά του και τα ειρωνικά γελάκια συγκατάβασης πήγαιναν σύννεφο; Που άκουγαν τις δηλώσεις του και έφτιαχναν σατιρικά νούμερα επιθεώρησης;
 
       Καθώς φαίνεται, η είσοδος στη Βουλή – που ΔΕΝ τη λες και Ακαδημία Αθηνών… μάλλον σε μανάβικο γειτονιάς φέρνει με τα λογής φρούτα κατά καιρούς- έφθασε και περίσσεψε για να αναθεωρηθεί εκ βάθρων ΟΛΗ η προηγούμενη στάση των Μέσων απέναντι στον Λεβέντη. Εν μία νυκτί και ως δια μαγείας , ο πρώην αποκλεισμένος «γραφικός» αναβαπτίστηκε σε σοβαρό στοχαστή και συζητητή σοβαροφανών πολιτικών πάνελ, εκθέτοντας απόψεις που εισακούονται με υποκριτική προσοχή. Συνδυασμένη  με «υπόκωφα» γελάκια και «πειράγματα», με μπηχτές και αναφορές τάχα μου αθώες στο γραφικό παρελθόν, με διαρκές «τσίγκλισμα» να εκδηλώσει τον παλιό – πολυπόθητο τηλεοπτικά- εαυτό του και μια υποβόσκουσα τάση αποδόμησης του «καλεσμένου».  Ο οποίος, μετά από τόσα χρόνια στην πιάτσα, είναι απορίας άξιο που ΔΕΝ αντιλαμβάνεται το παιχνίδι τηλεθέασης που παίζεται στην πλάτη του, ΔΕΝ αντιλαμβάνεται το κάψιμο από τη διαρκή υπερέκθεση και τη   μονότονη επανάληψη των ίδιων κλισέ, ΔΕΝ αντιλαμβάνεται τις υπόγειες προθέσεις μεγαλοδημοσιογράφων που μέχρι πρότινος τον χλεύαζαν,  ΔΕΝ αντιλαμβάνεται ότι ΚΟΥΡΑΣΕ…
 
       Ωστόσο,  σε ένα βαθμό είναι κατανοητή η λαχτάρα του να βγει στα μεγάλα κανάλια, τώρα που του άνοιξαν διάπλατα την πόρτα, ούσα μέχρι πρότινος θεόκλειστη, καθώς νιώθει ότι «παίρνει το αίμα του πίσω». Όμως όλα έχουν ένα όριο και μια κόκκινη γραμμή που αν τη διαβείς δεν έχει επιστροφή.  Όταν δεν αφήνεις… δόλωμα για δόλωμα  να μην το καταπιείς, κάποιο θα σε μαγκώσει στο αγκίστρι και η συνέχεια είναι γνωστή. Όφειλε δε στην ηλικία του να ξέρει επιπλέον ότι  οι μεγάλες καριέρες χτίζονται κυρίως με τα ΟΧΙ, που δείχνει ότι του είναι άγνωστη λέξη, αποδεχόμενος να εμφανιστεί σε οτιδήποτε… γιαλίζει στο γυαλί, με επόμενο στάδιο να τον δούμε να μαγειρεύει με ποδιά στη Μενεγάκη, να πουλάει υαλουρονικό στον Φουρθιώτη, να λέει ζώδια στον Λιάγκα ή τον καιρό στον Μπογδάνο… παρά  την αντιτηλεοπτική ξινίλα. Η οποία για τον ρόλο του βουλευτή ουδόλως μας κόφτει ως φυσικό χαρακτηριστικό, αλλά για τον ρόλο τηλεαστέρα που επιχειρεί, μας παρακόφτει σε βαθμό ανακατωσούρας.
 
       Το  αξιοπερίεργο δε είναι ότι ένας πολιτικός που δηλώνει παραδοσιακά «κεντρώος», τουτέστιν ισορροπιστής και αντίπαλος των άκρων, στερείται σε τέτοιο βαθμό την αίσθηση του μέτρου και της ισορροπίας, φλερτάροντας προκλητικά με τηλεοπτικές ή λεκτικές ακρότητες. Στις οποίες τελευταίες άλλωστε είχε επιδοθεί με ζήλο στο παρελθόν, ενθυμούμενοι τις περίφημες κατάρες κατά παντός… Και  αυτά από έναν άνθρωπο υποτίθεται μορφωμένο, αδιάφθορο, με χιούμορ, με ήθος και μια αγνότητα στα όρια της αφέλειας που σε προσωπικό επίπεδο κερδίζει τη συμπάθεια και η περίπτωσή του θα έπρεπε να λειτουργεί ως πρότυπο υπομονής και επιμονής στο στόχο. Αντί αυτών των σημαντικών, επιλέγει να εκπίπει σε αντικείμενο φτηνής τηλεοπτικής εκμετάλλευσης, ως αφελής Ινδιάνος  μπροστά στις γιάλινες  χάντρες  που του μοστράρει κάθε αδηφάγος τηλε-τυχοδιώκτης… Ας ελπίσουμε για το καλό του και το καλό μας να συνέλθει, πριν βρεθεί μια ωραία πρωία με «χαμένη τη γη του» και εμείς με χαμένη (ήδη) την υπομονή μας... Αμήν!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Δεν ξέρω ποιος είπε το ευφυές «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, κάτσε κι απόλαυσέ τον»! Είναι αλήθεια ότι οι βιασμοί τριγύρω σε όλα τα επίπεδα, δεν μετριούνται καν… είναι επίσης αλήθεια ότι όσο κι αν προσπαθείς να τους αποφύγεις, μάταιος κόπος… ε, ΟΧΙ όμως φίλε μου και να τους «απολαύσω»! Θα κραυγάζω την ώρα που «βιάζομαι» κι ας ενοχλώ τα ευαίσθητα ή βουλωμένα αυτιά. Κι αν θέλεις να μοιραστούμε τον πόνο μας… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή