Ο πόνος, στα σαγόνια των media... Απο τον Αριστείδη Καρεμφύλλη.

252 Views
Ο πόνος, στα σαγόνια των media... Απο τον Αριστείδη Καρεμφύλλη. Ο πόνος, στα σαγόνια των media... Απο τον Αριστείδη Καρεμφύλλη.

Ο πόνος, στα σαγόνια των media… Απο τον Αριστείδη Καρεμφύλλη.

Άλλο ένα κείμενο για τα τραγικά γεγονότα των ημερών. Είχα αποφασίσει πως δεν θα το έγραφα ποτέ. Δεν άντεξα. Άφησα πίσω κάθε ενδοιασμό και σκέφτηκα: «Οι νεκροί πρέπει να τιμηθούν». Άσχετα με την καταγωγή τους. Άσχετα με τον τρόπο που πέθαναν. Άσχετα με το εάν πεθαίνουν ακόμη.

Λίγες λέξεις σκόρπιες, σε ανάκατες αράδες αρκούν. Τις φανφάρες μας τις πρόσφεραν απλόχερα την τελευταία βδομάδα. Δεν λυπήθηκαν τον χώρο, τον χρόνο, το μακελειό και τους μακελεμένους. Η είδηση πουλούσε σαν τρελή. «Θα ρίξουμε το θέμα, θα μιλήσει η Δεναξά (κι η κάθε Δεναξά), θα παίξουμε το βίντεο, θα αναπαράγουμε και τον πόνο των συγγενών, των φίλων, των μετανοιωμένων συντρόφων των τρομοκρατών. Θα κάνουμε νούμερα, θα μαζέψουμε κοινοποιήσεις, θα μας κάνουν like, θα πουλήσουμε».

Κι όντως πούλησαν. Τους ανθρώπους,  που εξαιτίας ενός θεού απάνθρωπου βρήκαν τον θάνατο. Τους συγγενείς, που χωρίς να το καταλάβουν, ντύθηκαν το πένθος. Την ηθική και την δεοντολογία –αλλά ξεχάστηκα, αυτά ξεπουλήθηκαν χρόνια πριν για να αγοραστούν τα μηχανάκια της AGB.

 Σταθήκαμε, άραγε, αξιοπρεπείς στον πόνο; Δεν το νομίζω. Φερέφωνα κάθε επιφανειακής τάσης στολιστήκαμε σημαίες, φτιάξαμε και πάλι hastags (είναι της μόδας τα hastags). Βρήκαμε και πανό. Πύργοι, κλαμένοι άνθρωποι, προσευχές. Μέχρι κι η Τάνια από το Πικέρμι προσευχήθηκε. Σε ποιο θεό όμως τις στέλναμε. Στον φιλάνθρωπο σωτήρα ή στον εκδικητή των απίστων;

Δεν έλειψαν βέβαια κι οι υπόλοιποι. Οι θρησκόληπτοι που βρήκαν προφητείες και μόνο τον Νοστράδαμο δεν μας έτριψαν στην μούρη. Οι ψαγμένοι, που μας ενημέρωσαν και για τις υπόλοιπες σφαγές που δεν στηρίξαμε. Οι υποστηρικτές των προσφύγων, που ανέβασαν φωτογραφίες των νεκρών παιδιών. Οι ανεγκέφαλοι τρομολάγνοι, που έστησαν κάθε είδους σενάριο για να μας πείσουν ότι έρχεται η ώρα μας κουφάλες γιατί είμαστε και γαμώ τα παιδιά και μας λιμπίστηκαν.

Κι επιστρέφω στο τίμημα των νεκρών. Αυτό το βαρύ το τίμημα, που από την αρχή της δημιουργίας μας συνοδεύει. Που αποζητά την ηρεμία γι αυτούς που δεν αναπνέουν πλέον. Που θεωρεί ατίμωση την εκμετάλλευση του πτώματος. Πού πήγανε όλες αυτές οι δοξασίες ρε μάγκες; Τι αποδεικνύουμε με την άκριτη αναπαραγωγή του θανάτου; Πόσο αρρωστημένη είναι αυτή η τάση μας να ξεχωρίζουμε για την ευαισθησία;

Δεν αλλάζει ο κόσμος. Φόνοι κυριολεκτικοί και μεταφορικοί. Παίρνουν τα όπλα σκοτώνουν, παίρνουν τις κάμερες το απαθανατίζουν. Να συνοδεύουν την ύπαρξη και να θυμίζουν το πόσο σάπιοι είμαστε. Να πουλάνε το αίμα για χρυσό, και το χρυσό γι αίμα. Θύματα του εθνικού και θεοκρατικού ρομαντισμού.


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή