Τα Jumbo δεν ξεχνώ όσο κι αν zapping έκανα - Όταν η διαφήμιση γίνεται δυσφήμιση. Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος.

219 Views
Τα Jumbo δεν ξεχνώ όσο κι αν zapping έκανα - Όταν η διαφήμιση γίνεται δυσφήμιση. Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος. Τα Jumbo δεν ξεχνώ όσο κι αν zapping έκανα - Όταν η διαφήμιση γίνεται δυσφήμιση. Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος.

Τα Jumbo δεν ξεχνώ… όσο κι αν zapping έκανα… - Όταν η διαφήμιση γίνεται δυσφήμιση.

Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος.

Σαράντα έξι μόλις ημέρες μας χωρίζουν από τη μεγαλύτερη ίσως γιορτή της ανθρωπότητας. Πολλά καταστήματα άρχισαν ήδη να φοράν τα γιορτινά τους – κάθε χρόνο όλο και λίγο νωρίτερα. Ο κλάδος του εμπορίου ετοιμάζεται με πυρετώδεις ρυθμούς, ο κόσμος επιτέλους θα ψωνίσει, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, ότι βαλάντιο και να διαθέτει κανείς, τις Άγιες μέρες που ακολουθούν θα το καταθέσει στην Μητέρα Αγορά. Απόλυτοι και αναμφισβήτητοι πρωταγωνιστές των ημερών, τα παιδιά. Το target group στο οποίο στοχεύουν οι περισσότερες εταιρείες. Συνεπώς, το target group στο οποίο απευθύνονται οι περισσότερες διαφημίσεις.

Πρωτοστάτης όπως μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σ’ αυτό το ανελέητο κυνήγι πελατείας, η γνωστή μεγάλη εταιρεία εμπορίου. Πρώτο θα βγει το δικό της σποτάκι, τελευταίο θα σταματήσει να προβάλλεται. Στην προσπάθειά της να προσελκύσει όλο και μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό, επιστρατεύει κάθε φορά διάφορα τρικ, από τη χρήση γνωστών προσώπων σε ρόλους – έκπληξη, μέχρι την εφευρετική αλλαγή στίχων σε τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή. Κι ο φετινός …εφιάλτης των Χριστουγέννων, μόλις ξεκίνησε.

Το ακούω στο ραδιόφωνο. Το βλέπω στην τηλεόραση. Πολλές φορές το βλέπω ταυτόχρονα σε περισσότερους από έναν τηλεοπτικούς σταθμούς. Κλείνω το χαζοκούτι, και συνεχίζω να το ακούω από τη συσκευή της ημίκουφης γειτόνισσας. Αρχίζω να το βλέπω στον ύπνο μου. Σικάτοι μποέμ άντρες με μαλλί αφάνα και δερμάτινα γάντια με κυνηγάνε στους δρόμους του Λονδίνου για να μου αρπάξουν την jumbo – σακούλα μου. Ξυπνάω κάθιδρος και στα αυτιά μου έχω ακόμα τη φωνή τους… Ασυναίσθητα, το σιγοτραγουδάω στο μπάνιο, στο δρόμο για τη δουλειά, στο ασανσέρ. Τρελαίνομαι, λέω μέσα μου. Κι όταν νιώθω ότι τρελαίνομαι εγώ, ολόκληρος μαντράχαλος, τρέμω να υποθέσω τι μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό των μικρών παιδιών.
 
Τρέμω να υποθέσω πόσο μπορεί να κολλήσει το δικό τους μυαλουδάκι στο συγκεκριμένο κατάστημα μετά από τέτοια πλύση εγκεφάλου. Δυσκολεύομαι να φανταστώ τα αμύθητα ποσά που έχει σπαταλήσει η διοίκηση της εταιρείας σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς για να αγοράσει τόσο χρόνο του «αέρα» τους, και μάλιστα σε τέτοια συχνότητα. Κυρίως, αρνούμαι να δεχθώ και να υποστώ αυτό που συμβαίνει στο εν λόγω κατάστημα τις μέρες που ακολουθούν! Σάββατο πρωί, μάζες οικογενειών ασύλληπτου μεγέθους, κατακλύζουν τους διαδρόμους του, σαρώνουν τα ράφια του, σπρώχνονται στα ταμία του και μένεις να κοιτάς εμβρόντητος, βέβαιος πως ή που έρχεται ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ή που έπεσαν πάνω μας οι εφτά νέες πληγές του Φαραώ κι εσύ μόλις παρακολούθησες την επέλαση των ακρίδων!  
Είναι φτηνά (φτιαγμένα… όλοι ξέρουμε που, προορισμένα να κρατήσουν… όλοι ξέρουμε πόσο). Έχουν τα πάντα (παρόλο που τα μισά από αυτά που ψωνίζουμε ούτε τα θέλαμε, ούτε μας χρειάζονταν, ούτε θα τα χρησιμοποιήσουμε). Είναι παντού (και μάλλον γι’ αυτόν τον λόγο σε λίγο καιρό τα τοπικά μαγαζιά με παρεμφερή προϊόντα δεν θα είναι… πουθενά). Τότε προς τι αυτή η πλύση εγκεφάλου άνευ προηγουμένου; Γιατί να ακούω τρεις την ώρα τον πρωταγωνιστή να άδει με πόνο ψυχής «Τα jumbo δεν ξεχνώ..»; Τα ξέχασε κανείς και δεν το κατάλαβα; Κι αν ναι, να βγει να μας πει πως τα κατάφερε, να το κάνουμε κι εμείς.
 
Η εν λόγω διαφήμιση, λόγω υπερβολικά μεγάλης διάρκειας κι ακόμα, λόγω υπερβολικά μεγάλης συχνότητας προβολής της μου έχει προκαλέσει προσωπικά, τα αντίθετα αποτελέσματα. Δεν θέλω να ακούω το όνομα τους. Δεν θέλω να πάω να ψωνίσω. Δεν θέλω ούτε τη σακούλα τους να δω. Σε λίγο δεν θα μπορώ να ακούω ούτε το πρωτότυπο κομμάτι από τον Γιάννη Πάριο. Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο από καιρό, η τόση προβολή και διαφήμιση κινδυνεύει να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Διότι από όλους γύρω μου, στη δουλειά, στο καφέ με φίλους, στο δρόμο ακούω μια λέξη: Έλεος! Ελπίζω μόνο να την θυμηθούν πριν ξεκινήσουν για τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια τους.
 
Ένα είναι το σίγουρο: Όσες χιλιάδες φορές κι αν δω το σποτάκι, πάντα, μα πάντα θα προτιμώ να κουβαλάω μια σακούλα Harrods(που τόσο επιδεικτικά αγνοεί και προσπερνά ο κύριος στις σκηνές στο Λονδίνο) παρά μια Jumbo. Την γκλαμουριά πολλοί εμίσησαν, το Γκλαμ ουδείς. Τις νάιλον του εν λόγω καταστήματος θα τις φυλάξω για να βάλω τα κομμάτια, όταν κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά από τώρα, οι συνθήκες θα με αναγκάσουν να βρω και να τεμαχίσω όλους όσους βρίσκονται πίσω από αυτόν τον εφιάλτη.
Θα αθωωθώ, είμαι σίγουρος. 

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή