Υπάρχει έστω ΕΝΑΣ λόγος που συνεχίζεται η Γιουροβίζιον;;;

4665 Views
Υπάρχει έστω ΕΝΑΣ λόγος που συνεχίζεται η Γιουροβίζιον;;; Υπάρχει έστω ΕΝΑΣ λόγος που συνεχίζεται η Γιουροβίζιον;;;

 Γράφει για την Κουλτουρόσουπα.

.
 
Ελπίζω ότι ανάμεσα στις επιθέσεις που θα δεχθώ σίγουρα από τους φανς του θεσμού, να μη βρεθεί κάποιος να με κατηγορήσει για… εθνική προδοσία ή προβοκάτσια, ψάχνοντας μακρινές συγγένειες είτε με τον Πήλιο Γούση είτε με τον Εφιάλτη… Να μου προσάψει δηλαδή ότι λίγες ώρες πριν το «μείζον» τραγουδιστικό γεγονός του διαγωνισμού, τολμώ να σαμποτάρω έναν καθιερωμένο θεσμό που μετέχει και η χώρα μου, αντί να στέλνω τις θερμότερες ευχές για «καλή επιτυχία» στην ελληνική συμμετοχή, όπως άπαντες στην επικράτεια, από την κρατική ΕΡΤ μέχρι το τελευταίο συνοικιακό κανάλι της γειτονιάς… Διότι αρέσει- δεν αρέσει το τραγούδι «μας», η πολιτική ορθότης υπαγορεύει ευχές για πρόκριση όταν νιώθεις πατριώτης βαρβάτος με τα όλα σου, διαφορετικά τράβα να κάνεις παρέα στα σκοτάδια με τους άθλιους προδότες της ιστορίας, αφού φυσικά υποστείς το σχετικό πακετάκι με διαπόμπευση- μπινελίκωμα- βρισίδι- κατάρες…
 

 
Ωστόσο προσπερνώ το πατριωτικό μένος των φαν(ατικών), έρχομαι στο ζητούμενο και ξαναρωτώ καθόλου ρητορικά: «Υπάρχει έστω ΕΝΑΣ λόγος να συνεχίζεται στις μέρες μας η Γιουροβίζιον;;;» Όποιος βρίσκει έστω ένα επιχείρημα για τη συνέχειά της παρακαλώ θερμά να το καταθέσει, γιατί προσωπικά έχω να αραδιάσω μπόλικα που πιστοποιούν ότι η ανούσια φιέστα έπρεπε να λήξει προ καιρού ώστε να μη πετιούνται τόσο άδικα στο βρόντο και μάλιστα σε εποχές κρίσης, πολύτιμο χρήμα, χρόνος, κόπος, ενέργεια, όνειρα κλπ… Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να επαναλαμβάνεται εσαεί κάτι τόσο κοστοβόρο που πλέον είναι ολοφάνερο ότι έχει ξεφτίσει, ότι δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά του αίγλη, ότι έχει κλείσει προ πολλού τον κύκλο του, όπως κάθε τι άλλωστε που αφού διαγράψει μια πορεία ολοκληρώνεται και φτάνει στο τέλος, παραχωρώντας τη θέση του σε κάτι καινούργιο…
 
 
Η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί αυτή την πανομοιότυπη επανάληψη είναι όταν πρόκειται για παράδοση, δηλ. ένα έθιμο, μια εκδήλωση, ένας θεσμός, μια τελετή κλπ. που συνεχίζονται επί δεκαετίες για συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένο σκεπτικό… πχ. για την τιμητική μνήμη ενός σπουδαίου γεγονότος ή προσώπου, για την ευαισθητοποίηση πάνω σε σημαντικά μηνύματα, για τη σύνδεση των γενεών με τις ρίζες τους, για την ανάδειξη ιστορικών, επιστημονικών, καλλιτεχνικών δράσεων ιδιαίτερης σημασίας και γενικώς για τη διατήρηση όποιας μνήμης αξίζει να μνημονεύεται και την απόδοση όποιας τιμής αξίζει να απονεμηθεί… γι αυτό κάποια παραδοσιακά έθιμα και γιορτές παραμένουν ενεργά επί χρόνια, όπως και κάποιοι παραδοσιακοί θεσμοί βραβεύσεων (πχ. Όσκαρ), έχοντας διαχρονικά σαφές και αναλλοίωτο αντικείμενο, καθαρό στόχο και άρα λόγο ύπαρξης…
 

 
Η Γιουροβίζιον τα τελευταία χρόνια τί ακριβώς από όλα αυτά έχει ώστε να διατηρείται «παραδοσιακά» ως στείρα, ανέμπνευστη, εμμονική επανάληψη του τύπου «έτσι τη βρήκαμε, έτσι τη συνεχίζουμε»;; Διότι καταρχάς είναι οφθαλμοφανές ότι το αντικείμενό της, ήτοι το τραγούδι, έχει εκφυλιστεί στο μη περαιτέρω, με συνθέσεις (ο θεός να τις κάνει) που κινούνται από μετά βίας ανεκτό επίπεδο στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι… αηδή ξεράσματα στην χειρότερη ουδόλως ανεκτά (τουλάχιστον από το πεπτικό σύστημα), στο όνομα της δήθεν πρωτοτυπίας ή εναλλακτικότητας ή διαφορετικότητας, με παντελώς ανύπαρκτη έμπνευση στην συντριπτική πλειοψηφία, σε σημείο που σου ‘ρχεται να βάλεις τα κλάματα! Αδυνατείς να πιστέψεις τον πρωτοφανή, ισοπεδωτικό ευνουχισμό στη σύγχρονη μουσική παραγωγή που ουδέποτε παρατηρήθηκε σε προηγούμενες δεκαετίες οι οποίες άφησαν διαχρονικά διαμάντια και λες δεν είναι δυνατόν οι σημερινοί τραγουδοποιοί να μην μπορούν να υπερβούν στην πλειονότητά τους το θλιβερό «τίποτα»…
 
 
Να αναμασούν ως μηρυκαστικά  τις ίδιες ανούσιες σάχλες - τσίχλες για τα αυτιά ή προκειμένου να ξεχωρίσουν να καταφεύγουν σε προκλητικά άτεχνες «πρωτοπορίες» της συμφοράς… να ακούς ένα «τραγούδι» και να είναι σαν να τα άκουσες όλα φασόν χωρίς καμιά διαφοροποίηση, αδυνατώντας να θυμηθείς ή να μουρμουρίσεις έστω ένα ρεφρέν…  να χασμουριέσαι από τις πρώτες νότες και να συνεχίζεις με φάσκελα αν διαθέτεις υπομονή να υποστείς τη γελοιότητα, που ενίοτε παραπέμπει σε εκνευριστικό θόρυβο και ο χαρακτηρισμός «τραγούδι» προσβάλλει χυδαία η μουσική τέχνη! Κι επειδή βέβαια οι συντελεστές της φιέστας διαθέτουν στοιχειώδη αυτογνωσία και αναγνωρίζουν την απελπιστική ένδεια των συνθέσεων, επέλεξαν να κουκουλώσουν την μουσική ανεπάρκεια με μπόλικο θέαμα ως κράχτη, που όσο πιο προκλητικό- σουρεαλιστικό- κιτσάτο, τόσο πιο καλά για τηλεθέαση! Εξ ου και το απίστευτο τσίρκο των τελευταίων χρόνων με σκανδαλώδεις εμφανίσεις που τραβούν την προσοχή ώστε αυτή να αποσπαστεί από το εμετικό τραγουδιστικό κατασκεύασμα…
 


Το οποίο κάθε πικραμένος πλασάρει αυθαίρετα ως «εκπροσώπηση» της χώρας του, είτε ρωτήθηκαν οι πολίτες είτε όχι, καθότι συνήθως πρόκειται για απευθείας αναθέσεις… που σημαίνει ότι κάθε αηδία που ακούγεται από το στόμα του/της αοιδού, «εκπροσωπεί» με το έτσι θέλω εμένα και τους συμπατριώτες μου, λες και εξουσιοδοτήσαμε ποτέ κανέναν… που σημαίνει ότι το άχρουν-άοσμο- άγευστο κατασκεύασμα που τραγουδά φέτος η κοπελίτσα, εκπροσωπεί την ελληνική μουσική κουλτούρα και οφείλω σαν σωστή πατριώτισσα να το στηρίξω, ακόμα κι αν το σιχαίνομαι! Για να μη σχολιάσω την τάση των τελευταίων ετών να μετέχουν στο πανηγύρι καλλιτέχνες ή «καλλιτέχνες» που πέραν της μάνας τους, του θυρωρού της πολυκατοικίας τους και των θεατών του ριάλιτι- τάλεντ σώου που οι περισσότεροι μετείχαν, ουδείς άλλος γνωρίζει την ύπαρξη ή το όποιο ταλέντο τους κι απλά στου… κασίδη του κεφάλι (Γιουροβίζιον), οι άπειροι μπαρμπέρηδες μαθαίνουν την τέχνη… σε αντίθεση με το παρελθόν που ο θεσμός προσέλκυε ονόματα γνωστά λόγω αίγλης και τα ίδια θεωρούσαν τη συμμετοχή τους τιμητική καταξίωση… πολύ lastyear αυτά φυσικά!
 
Ή μήπως θα ισχυριστεί κανείς ότι στο σήμερα της θεαματικής παγκοσμιοποίησης με όλον τον πλανήτη ένα κυβερνοχωριό, της ευρείας εξάπλωσης άπειρων μουσικών τάλεντ σώου για διέξοδο, της απόλυτης κυριαρχίας του διαδικτύου όπου οποιοσδήποτε φέρελπις καλλιτέχνης   μπορεί να γίνει εν μία νυκτί διάσημος με μόνο ένα «viral»… υπάρχει λόγος ύπαρξης μιας ξεφτισμένης, γερασμένης, ξεπεσμένης Γιουροβίζιον που κρατιέται πεισματικά και μόνο χάρη στις προκλητικές εμφανίσεις ως τροφή κουτσομπολίστικων σκανδάλων! Λες και ο τραγουδιστής του 2022 με όλα τα Μέσα στα πόδια του να του προσφέρουν απλόχερα και ανέξοδα άπειρες δυνατότητες προβολής, δημιουργίας, συνεργασιών, καριέρας- εφόσον διαθέτει το ταλέντο και τα κότσια γι αυτήν- περιμένει την πάλαι ποτέ Γιουροβίζιον για να… λάμψει στο καλλιτεχνικό στερέωμα της Ευρώπης, όταν με ένα απλό κλικ μπορεί να εξασφαλίσει ό,τι γουστάρει παγκόσμια!
 

 
Βέβαια, θα μου πεις είναι η σούπερ «εμπειρία» που ως καραμέλα πιπιλάνε πανομοιότυπα όλοι οι πρώην μετέχοντες και ό,τι εμπειρία σου κάθεται σ’ αυτή τη ζωή, καλή ή κακή, άρπαξέ την, κάτι θα κερδίσεις… Άσε δε και το σημαντικότερο: που μέσω των ψηφοφοριών οι «αναλυτές» τσεκάρουν πώς ακριβώς κινούνται τη δεδομένη στιγμή οι πολιτικές συμμαχίεςως χρήσιμο γκάλοπ με βολικό καλλιτεχνικό πρόσχημα! Ποσώς απασχολούν τα μουσικά κριτήρια και ποια αηδία είναι αηδέστερη, σημασία έχει ποιοι είναι οι κολλητοί της χώρας που την ψηφίζουν διαμορφώνοντας την πολιτική συγκυρία! Εντάξει, υπάρχει κι άλλο θετικό της βραδιάς με τους φανς.. που εκτοξεύουν τον τζίρο σε πιτσαρίες- σουβλακερί, αλλά δεν το κάνω θέμα, το προσπερνώ ως δευτερεύον, ωστόσο καλή σας όρεξη παιδιά!

.
Ακολουθήστε μας στα social media
       

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή