«ΟΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ». Ψεκάζοντας σπρέι… μαυρίζοντας τον πολιτισμό. Άρθρο του Γιώργου Παπαδόπουλου.

588 Views
«ΟΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ». Ψεκάζοντας σπρέι… μαυρίζοντας τον πολιτισμό. Άρθρο του Γιώργου Παπαδόπουλου. «ΟΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ». Ψεκάζοντας σπρέι… μαυρίζοντας τον πολιτισμό. Άρθρο του Γιώργου Παπαδόπουλου.

«ΟΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ». Ψεκάζοντας σπρέι… μαυρίζοντας τον πολιτισμό. Άρθρο του Γιώργου Παπαδόπουλου.

Η βάση του αγάλματος του Ε. Βενιζέλου. Ο μαρμάρινος τοίχος περιμετρικά του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τα μαυροκόκκινα γλυπτά στον προαύλιο χώρο του Βυζαντινού Μουσείου. Όλα σχεδόν τα – καινούργια – παγκάκια στη νέα παραλία Θεσσαλονίκης. Η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη. Έργα τέχνης, στοιχεία πολιτισμού, κοσμήματα της πόλης στο έλεος των ανίδεων ηλιθίων που πάνω στην «φίλαθλη» έξαρσή τους, τον ανείπωτο έρωτα τους, ή τον έντονο πολιτικό χρωματισμό τους, νιώθουν την ανάγκη να μουτζουρώσουν με χρωματιστά σπρέι, τις ομορφότερες και χαρακτηριστικότερες γωνιές της πόλης.
 
Πολύς ντόρος έγινε πρόσφατα για τον βανδαλισμό του έργου του Ζογγολόπουλου «Κύκλοι» στη νέα παραλία Θεσσαλονίκης, όπου από τρεις έμειναν δύο, καθώς κάποιος θερμοκέφαλος αποφάσισε να ξηλώσει τον μεγαλύτερο και να τον πετάξει σαν σκουπίδι παραπέρα. Ούτε καν για να το κλέψει (πρόκειται για ανοξείδωτο χάλυβα), απλά για να το χαλάσει! Άρχισε, όπως πάντα, ο χορός των ευθυνών για το ότι η παραλία μένει αφύλαχτη τις νύχτες. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί θα πρέπει να φυλάμε καραούλι σαν μπαμπούλες ώστε να προφυλάσσουμε τα αυτονόητα; Την τέχνη μας και τον πολιτισμό μας. Την δημόσια περιουσία μας. Ποια είναι η λύση δηλαδή για να αποφύγουμε τέτοιου είδους ντροπιαστικές καταστάσεις; Ένας φύλακας ανά δύο παγκάκια; Κι ένας σε κάθε άγαλμα; Κι ένας στην αυλή κάθε μουσείου; Πολύ αμφιβάλλω. Δυστυχώς αυτές οι ενέργειες προδίδουν πάνω από όλα την έλλειψη παιδείας που έχουμε. Την έλλειψη σεβασμού προς κάθε τι που θεωρούμε ότι δεν είναι δικό μας - ενώ είναι, αν αυτός που ανακατεύει μετά μανίας το κουτί του σπρέι καθίσει και σκεφτεί δυο λεπτά παραπάνω. Δυστυχώς όμως, ούτε καν αυτό – δεν σκεφτόμαστε. Δεν αναλογιζόμαστε. Τα φορτώνουμε όλα στους αλλοδαπούς και έχουμε ήσυχη τη συνείδηση και το φρόνημά μας.
 
Οι φορείς από την μεριά τους δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Τα πάντα στην πόλη είναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Τα μουσεία π.χ. θα μπορούσαν να έχουν φύλακα στους εξωτερικούς τους χώρους. Η νέα παραλία που παραδόθηκε μετά κόπων και βασάνων, έκτοτε αφέθηκε να λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Τα σιντριβάνια σπάνια λειτουργούν και τις περισσότερες μέρες μοιάζουν με χαβούζες (αλλά από μάρμαρο!). Ακόμα και το εν λόγω έργο, οι «Κύκλοι» υποτίθεται ότι είναι υδροκίνητο αλλά ουδέποτε λειτούργησε ως τέτοιο, καθώς ούτε καν συνδέθηκε ανάλογα. Αλλά ακόμα κι αν λειτουργούσε έτσι, τι να το κάνω όταν το υπέροχο τοιχίο που αποτελεί το φόντο του έργου είναι τίγκα στο μαύρο και κόκκινο σπρέι, με μουτζούρες τύπου «Μαρία σ΄αγαπώ», «Λόλα είσαι αρρώστια» ή «Άννα είσαι φακλάνα» (τι να κάνει κι η Αννούλα, σε τόσους διαιτολόγους πήγε, το προσπαθεί). Ευθύνες υπάρχουν, οι παραλείψεις είναι πολλές, η αδιαφορία είναι αισθητή, η αιτία όμως του συγκεκριμένου προβλήματος δεν βρίσκεται εκεί.
 
Θα πρέπει να καταλάβουμε καλά πως πολιτισμός και τέχνη δεν είναι μόνο τα εκθέματα που βρίσκονται μέσα στα μουσεία (που οι περισσότεροι ούτε καν αυτά έχουν επισκεφθεί ΠΟΤΕ – ίσως βέβαια και αυτή να είναι η ρίζα του προβλήματος, αυτή ακριβώς ή έλλειψη επαφής με το πολιτιστικό στοιχείο) αλλά κάθε τι που μας περιβάλλει και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πόλης που ζούμε και συνυπάρχουμε. Από τις Ομπρέλες που κοσμούν την παραλία, μέχρι τα παγκάκια στα οποία καθόμαστε για τις χαζέψουμε. Από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μέχρι το καλαθάκι σκουπιδιών παραδίπλα του όπου πριν λίγο πετάξαμε το άδειο μπολ από λουκουμάδες.
 
Όσους φύλακες και να προσλάβουμε, όσους δημόσιους χώρους κι να μαντρώσουμε, όσο ο πολίτης παραμένει απολίτιστος, θα είναι και εν δυνάμει βάνδαλος. Πάντα θα υπάρχουν τέτοιες εικόνες ντροπής. Η παιδεία είναι η μόνη λύση. Ο εκφοβισμός και η τιμωρία, όχι. Βέβαια αν αφήσω την αρχική οργή και παρόρμησή μου ελεύθερη, ε τότε πολύ θα μου άρεσε να θεσπιστεί ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο, όταν πιάνεται κάποιος να βάφει με σπρέι ένα δημόσιο έργο, θα τιμωρείται με ένα ωραιότατο καλλιγραφικά γραμμένο τατουάζ στο μέτωπο που θα λέει : «ΕΙΜΑΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ».

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή