«Πατριωτικά λαμέ» ή κραυγή πολιτισμικής απελπισίας;

2722 Views
«Πατριωτικά λαμέ» ή κραυγή πολιτισμικής απελπισίας; «Πατριωτικά λαμέ» ή κραυγή πολιτισμικής απελπισίας;

  

Από την Ντόρα Παπάζη.

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω και να δημοσιεύω τα αποτελέσματα αυτής της λατρευτής μου ενασχόλησης στο διαδικτυακό χάος είχα αποφασίσει να μην άπτομαι ποτέ των «τζιζ» επίκαιρων θεμάτων. Δε θέλησα ποτέ να γίνουν οι λέξεις μου βορά για τους μονίμως προκατειλημμένους και επιθετικούς αναγνώστες, οπότε βάδιζα πάντοτε στα πιο «ασφαλή και προσφιλή» θέματα. Ωστόσο, κάνοντας την κλασική εξερεύνηση στο facebook κάποιο πρωινό διάβασα ένα κείμενο- θέση περί μακεδονικού συλλαλητηρίου, το οποίο ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να επισφραγίσει στο μυαλό μου όλες τις ιδέες που είχα σχετικά με το θέμα που βασανίζει κυβέρνηση και λαό ήδη από το 1878 –οπότε και υπογράφηκε η Συνθήκη του Βερολίνου, εκκινώντας το μακεδονικό ζήτημα.
 
Κάποια κυρία, λοιπόν, της οποίας το όνομα δε χρειάζεται να αναφερθεί μιας και το παρόν κείμενο δεν είναι απάντηση στο δικό της, αλλά γραπτός στοχασμός με αφόρμηση το δικό της καλογραμμένο και με άποψη κείμενο μίλησε για υποστηρικτές της ελληνικότητας της Μακεδονίας που ενδύονται το «πατριωτικό λαμέ». Για έλληνες - μαριονέτες στα χέρια των ισχυρών, που δέχονται ως άβουλα όντα τις απάτες τους και δεν αντιδρούν, όταν η εγκληματικότητα, το προσφυγικό, η φοροδιαφυγή των «μεγάλων», η φτώχια, το «ξεπούλημα» χειμάζουν την Ελλαδίτσα και εκθέτουν τις ανοιχτές πληγές του λαού της στον ήλιο. Οι έλληνες παραμένουν σε όλα αυτά τα καρκινώματα απαθείς κατά τη συγγραφέα, σα να αφορούν τα ζητήματα κάποιον τρίτο που βρίσκεται ας πούμε στο Τιμπουκτού και όχι δίπλα τους, αλλά παρόλα αυτά όταν πρόκειται για τη Μακεδονία ξαφνικά «ξυπνούν» και αντιδρούν «ακραία».
 
Όσο ακραίο φαίνεται στη συγγραφέα, όμως, το να βαυκαλίζονται οι έλληνες πως όλα είναι «μέλι- γάλα» και οι ίδιοι δε φέρουν κανένα μερίδιο ευθύνης για την κατάντια της χώρας τους, άλλο τόσο ακραίο φαίνεται και σε μένα το να αδιαφορώ για αυτό που τα κανάλια και τα κόμματα παπαγαλίζουν διαρκώς ως «εθνικό ζήτημα». Κανιβαλίζοντάς το, μάλιστα, τόσο πολύ που τείνουν να προκαλούν και αηδία στον σκεπτόμενο έλληνα. Γιατί φυσικά και υπάρχει και ο σκεπτόμενος έλληνας, που ασφυκτιά, αν δεν εκφράσει ελεύθερα την άποψή του, μα δεν το κάνει, γιατί φοβάται ότι θα του κρεμάσουν την ταμπέλα του «φασίστα». Βλέπεις, ακόμη και σήμερα στην πιο δημοκρατική πραγματικότητα όλων των εποχών φοβόμαστε να τοποθετηθούμε ελεύθερα, επειδή πλέον είναι τόσο εύκολο να κακοχαρακτηριστείς από τον κάθε έναν που ούτε την παιδεία έχει ούτε το υπόβαθρο, για να σε κρίνει, αλλά αγαπά να «γαυγίζει» και να στάζει χολή ως δήθεν «άτομο με άποψη και τόλμη».
 
Συνεπώς, ανάμεσα σε αυτές τις λαοθάλασσες ανθρώπων που βροντοφωνάζουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας εκτός από μερικά αναρχο-ακροδεξιά στοιχεία που σκοπό έχουν μόνο να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να βανδαλίσουν, υπάρχουν πάρα πολλά άτομα που ξέρουν. Ξέρουν ιστορία, όχι μόνον ελληνική, αλλά και παγκόσμια, είναι ενήμεροι για τα δεινά που υπέφεραν όχι μόνον οι Έλληνες, αλλά και όλοι οι λαοί με τους πολέμους και τα αιματοκυλίσματα. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν και καμαρώνουν για τον πολιτισμό που η Ελλάδα κυοφορούσε αιώνες πριν και σήμερα τον θαυμάζουν, εμπνέονται από αυτόν και τον σέβονται στα πέρατα του κόσμου. Οι Έλληνες που επιμένουν να υποστηρίζουν τη Μακεδονία ως οργανικό κομμάτι της Ελλάδας, γνωρίζουν καλά ότι η περικεφαλαία της φορεσιάς του Ρουμλουκίου, το «κατσούλι», που λίγο καιρό πριν η Σταμπούλογλου χλεύαζε επιδεικτικά, είναι ένα από τα σπουδαιότερα μακεδονικά σύμβολαΗ τοπική παράδοση αναφέρει ότι αυτήν την περικεφαλαία την είχε δωρίσει στις γενναίες Μακεδόνισσες του Ρουμλουκίου ο Μέγας Αλέξανδρος ως έπαινο για το πόσο θυσιαστικά μάχονταν πλάι στους άντρες. Αυτά δεν είναι παραμύθια για παιδιά. Είναι ιστορίες της παράδοσής μας, που οι σκεπτόμενοι άνθρωποι ξέρουν να φυλάσσουν ως κόρην οφθαλμού. Οι ίδιοι που γλεντούν «ελληνικά» αναγνωρίζοντας τους παραδοσιακούς ήχους όχι ως ευκαιρία για φολκλόρ πανηγυράκια και τσίπουρα, αλλά για μουσικές που διηγούνται τις χαρές και τις πίκρες του ελληνισμού. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν θέση με επιχειρήματα κατέχουν άψογα και την ελληνική γλώσσα. Ξέρουν ότι δεν είναι «καθαρή» από ξένες παρεισφρήσεις, αλλά ίσα - ίσα ότι η μαγεία της, η σημερινή της πολυπλοκότητα και σπουδαιότητα οφείλεται εν μέρει και σε αυτή τη γόνιμη ανταλλαγή στοιχείων με άλλες γλώσσες. Οι καλλιεργημένοι έλληνες ξέρουν ιστορική γεωγραφία και παρακολουθούν την πολιτική ιστορία. Γνωρίζουν καλά υπό ποιες συνθήκες, ποια συμβούλια καθόρισαν τα εθνικά σύνορα όλων των κρατών.
 
Επιτρέψτε, λοιπόν, σε αυτούς τους Έλληνες να έχουν άποψη. Εξάλλου, το να υποστηρίζει κανείς ότι «όλοι όσοι συμμετέχουν σε εκδηλώσεις είναι φασίστες κλπ κλπ» ή αντίθετα ότι «δε συμμετέχεις σε εκδηλώσεις, άρα δεν είσαι πατριώτης» είναι περίτρανο τεκμήριο της δικής του απαιδευσίας. Ένας άνθρωπος ώριμος και καλλιεργημένος ΞΕΡΕΙ ότι η εξιδανίκευση και η υπεραπλούστευση είναι ακραίες και επισφαλείς. Η ισορροπία όμως και η διατύπωση της άποψής μου με σεβασμό πάντα στα γεγονότα του παρελθόντος και στους άλλους λαούς δεν είναι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση στους χαλεπούς καιρούς της ηθικής, πολιτικής και κοινωνικής σήψης. Πολλοί μπορεί να υποστηρίζουν ότι το μακεδονικό ζήτημα είναι το δέντρο που κοιτάμε, ενώ το δάσος καίγεται. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αυτή η αδράνεια όσον αφορά τόσο σοβαρά ζητήματα μας κοστίζει κάθε φορά ολόκληρη την δασική πύρινη λαίλαπα!
 
Όλες αυτές οι σημαντικές εξελίξεις ίσως, τελικά να είναι και το κάλεσμα για να αφυπνιστούμε σχετικά με τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τον πολιτισμό και την εθνότητά μας. Να απεκδυθούμε το «πατριωτικό λαμέ» που φορούν όλοι όσοι ουρλιάζουν στα συλλαλητήρια, αλλά νομίζουν ότι την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε το «όχι» και να ατενίζουμε την ελληνική σημαία με συγκίνηση για το μπλε του ουρανού και της θάλασσας, για τους στίχους του Ελύτη, για τους αγώνες των Ελλήνων τότε και τώρα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, μάλιστα, είχε πει πως «όταν φοβάσαι να πεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου και χειρότερα την ξεπουλάς είναι ραγιαδισμός». Και ο Μίκης ξέρει πολύ καλά από καταπίεση, ανελευθερία και αγώνα για τα “πιστεύω” του.

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Ντόρα Παπάζη

Αρθρογραφος

Ντόρα Παπάζη
Ντόρα Παπάζη
Βαφτίστηκα Θεοδώρα, αλλά την προηγούμενη χρονιά είχε σαρώσει η DolceVitaστη μικρή οθόνη και έτσι κατέληξα Ντορίτα. Στο σχολείο κατήργησα αυτοβούλως την κατάληξη, το απλοποίησα, για να μη με κοροϊδεύουν τα παιδάκια και με αυτό το περίεργο όνομα πορεύομαι τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια της ζωής μου λέγοντας ιστορίες, ταξιδεύοντας, τρώγοντας και γράφοντας. Σαφώς έχω και άλλες σπουδαίες ενασχολήσεις –όπως το να κάνω μπουρμπουλήθρες στον φραπέ- αλλά στην Κ θα εστιάσουμε στις λέξεις που θα σας δίνω και εσείς θα διαβάζετε απνευστί. Κάθε 3 και 13 του μήνα θα μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, αφού η έμπνευση σε καλούπι δεν μπαίνει.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή