Οι μαζικές ορκωμοσίες του ΑΠΘ και το ΑΙΣΧΟΣ που ζήσαμε! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

4769 Views
Οι μαζικές ορκωμοσίες του ΑΠΘ και το ΑΙΣΧΟΣ που ζήσαμε! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου Οι μαζικές ορκωμοσίες του ΑΠΘ και το ΑΙΣΧΟΣ που ζήσαμε! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

 Οι μαζικές ορκωμοσίες του ΑΠΘ και το ΑΙΣΧΟΣ που ζήσαμε! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

       Ντάλα καλοκαίρι και στο τέλος του Ιούλη, ορίστηκαν οι επί πτυχίω ορκωμοσίες των φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Μια αποφράδα Τετάρτη με 24ωρη απεργία των λεωφορείων και ζέστη 37Ο υπό σκιάν… Μια Τετάρτη που όλοι οι παρόντες θα θυμόμαστε με αγανάκτηση για το απίστευτο αίσχος που ζήσαμε! Για το απαράδεκτο τριτοκοσμικό σκηνικό σε όλα τα επίπεδα, σε μια μέρα εξαιρετικά σημαντική που θα έπρεπε να θυμόμαστε με συγκίνηση… Και αντ’ αυτής, το μόνο που εισπράξαμε οι πάντες ήταν μέγιστη ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ εκ μέρους των οργανωτών- ιθυνόντων του πανεπιστημιακού ιδρύματος, που ΑΝ στους περισπούδαστους λόγους που εκφώνησαν με «πατρικό» ύφος μέντορα, υπήρχε έστω και ψήγμα αυθεντικότητας, θα έπρεπε να ντρέπονται! Το γιατί θα φανεί στην κάτωθι οδύσσεια…
 
       Όπου, προκειμένου να «ξεμπερδεύουν»  μια και καλή με τα… κωλο-πτυχία, αποφάσισαν να ορίσουν τις ορκωμοσίες ΚΑΙ των τριών πολυπληθών τμημάτων της Φιλοσοφικής σχολής, που σημαίνει γύρω στους 300 ορκιζόμενους φοιτητές, το ίδιο πρωινό. Ώστε σε ένα πεντάωρο το πολύ να ξεπετάξουν τη διαδικασία- δίκην «αρπαχτής», αδιαφορώντας προκλητικά τόσο για το συναισθηματικό κομμάτι της υπόθεσης (πολύ ψιλά γράμματα για την καθηγητική ρουτίνα), όσο και κυρίως για το πρακτικό, αυτό που  ξεπέρασε τα όρια της ανοχής μας. Διότι για έναν τόσο μεγάλο αριθμό φοιτητών, μπορεί κανείς να αντιληφθεί το πλήθος του κόσμου από γονείς, συγγενείς και φίλους που θα προσέρχονταν για να τιμήσουν αυτή τη μοναδική τους στιγμή… και όταν η οργάνωση υπό παρόμοιες- εντελώς αναμενόμενες συνθήκες είναι ανύπαρκτη, μπορεί επίσης να αντιληφθεί τους λόγους που ένα τόσο σημαντικό, τιμητικό, συγκινητικό γεγονός, μπορεί να μεταβληθεί από παρωδία μέχρι τραγωδία!
 
       Οι τρεις ορκωμοσίες των πολυάριθμων φοιτητών που έλαβαν χώρα στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, ξεκίνησαν από το πρωί με το πρώτο τμήμα και ακολούθησαν διαδοχικά του δεύτερου και του τρίτου. Προσωπικά παραβρέθηκα στην ενδιάμεση δεύτερη και φτάνοντας στην είσοδο καταρχήν με εξέπληξε το απέραντο πλήθος που έβγαινε στο προαύλιο. Εισερχόμενη όμως στο κτίριο, διαπίστωσα ότι το μέσα πλήθος που έμπαινε  ήταν πολύ μεγαλύτερο, με αποτέλεσμα να μένουμε ακινητοποιημένοι στις σκάλες για τέταρτο και βάλε… Στο μεταξύ, πουθενά κλιματισμός κι η ζέστη να σου φέρνει αποπληξία, Ανεβαίνοντας τον προσωπικό Γολγοθά μας, κάποτε μπαίνουμε στην αίθουσα, στην οποία επικρατεί αδιαχώρητο σε κάθε εκατοστό  με ορθίους φυσικά και υποτυπώδη κλιματισμό- σαν να μην υπήρχε, ακόμη κι αν στεκόσουν από κάτω.  Στριμωξίδι, σπρωξίματα, ορθοστασία, εκνευρισμός, αποπνικτική ατμόσφαιρα… μια κατάσταση απελπιστική, που επιπλέον όντας όρθιος, μόλις μετά βίας είχες θέαση στη σκηνή αν δεν είχες ψηλούς μπροστά σου…
 
       Μέσα στο απίστευτο μπάχαλο, ακούω κάποια στιγμή από μικροφώνου «ελάτε όλοι για μια… εικονική (!) ορκωμοσία για τη φωτογράφιση, γιατί μετά δεν προλαβαίνουμε». Έμεινα κάγκελο, χωρίς να καταλάβω μέσα στο χαμό σε ποιους, πώς και γιατί απευθυνόταν η οδηγία…  Περιττό βέβαια να πω ότι από τη στιγμή που πατήσεις το πόδι σου μέχρι να αποχωρήσεις, ακόμη και στο δρόμο, οι πολυάριθμοι φωτογράφοι δεν σταματούν να σου ζητούν να ποζάρεις, με τον/την πτυχιούχο ή… άνευ, έτσι για το κλικ, πασάροντας με το ζόρι την κάρτα τους. Μετά την «εικονική» ορκωμοσία λοιπόν για τους φωτογράφους, ακολούθησε η κανονική με ρυθμό αγχωτικό- γρήγορα γιατί περνά η ώρα και έχουμε κι άλλη, που να πάρει! Δυο- τρεις βαρετοί, εθιμοτυπικοί λόγοι πρωτοκόλλου με όλη την κασέτα των γνωστών κλισέ και εν συνεχεία εκφώνηση του όρκου και των περίπου 100 ονομάτων για παραλαβή πτυχίου- μια κόλλα Α4 πιασμένη με συνδετήρα με άλλα έγγραφα-  μια ακόμα «οικογενειακή» φωτογραφία και… έξω από την πόρτα!
 
       Μόνο που η πόρτα έχει… φρακάρει! Αδύνατον να κάνεις βήμα! Διότι ταυτόχρονα με τους εξερχόμενους, επιχειρούν να μπουν και οι εισερχόμενοι της τρίτης «παράστασης», με αποτέλεσμα να έχει μπλοκάρει το πέρασμα και εμείς σαν παστές σαρδέλες κάτω από τόνους ιδρώτα να περιμένουμε ένα θαύμα για να προχωρήσουμε. Και το θαύμα, όχι μόνο να μην έρχεται, αλλά το μαρτύριο να συνεχίζει με κλιμακούμενη ένταση στην κάθοδο από τις σκάλες, όπου  οι μεν παλεύουν (κυριολεκτικά!) να κατέβουν- οι δε να ανέβουν, με αποκορύφωμα την τελική- ηρωική έξοδο από το κτίριο, όπου δίνεται μάχη σώμα με σώμα.. Η οποία έξοδος εκείνη τη στιγμή φαντάζει  ως λύτρωση του μαρτυρίου,  ανέφικτο όραμα,  διακαής πόθος, εφάμιλλος όλων μαζί των… πτυχίων, γιατί έχεις ξεπεράσεις τα όρια αντοχής και νιώθεις να καταρρέεις..  ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ; Ενώ το κτίριο διαθέτει πολλαπλές πόρτες δίπλα- δίπλα, όλες να είναι κλειδαμπαρωμένες και μόνο  ΜΙΑ ανοιχτή, κάτω από αυτές τις συνθήκες! Ρωτώντας γεμάτη αγανάκτηση έναν σεκιουριτά γιατί δεν ανοίγουν και άλλες, μου απαντά ότι δεν είναι αρμοδιότητά του και οι υπεύθυνοι έχουν φύγει. Ρωτώντας γιατί δεν βάζει κάποιος τάξη κατά την προσέλευση και αποχώρηση  σε όλο αυτό τον κόσμο που κάποιοι κοντεύουν να λιποθυμήσουν, η απάντηση παραμένει απαθής «δεν είναι αρμοδιότητά μου».
 
       Κατόπιν τούτων απευθύνομαι σε αυτούς που ΕΙΝΑΙ «αρμοδιότητά τους» και τους ερωτώ: Πόσο ανεύθυνοι, ανάλγητοι και ανεγκέφαλοι μπορεί να είστε; Πώς είναι δυνατό να βάλατε την ίδια μέρα τρεις απανωτές ορκωμοσίες τόσο πολλών πτυχιούχων,, χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για τις συνθήκες στο χώρο; Που δεν φτάνει η έλλειψη κλιματισμού κατακαλόκαιρο με καύσωνα, αλλά δεν φροντίσατε ούτε καν για το στοιχειώδες και αυτονόητο, μια τάξη κατά την είσοδο και έξοδο του πλήθους, μια απλή διευκόλυνση με τις εξωτερικές πόρτες, αδιαφορώντας αν όλο αυτό για έναν π.χ. καρδιακό απέβαινε μοιραίο! Με ποιο δικαίωμα αντιμετωπίζετε τόσο κόσμο που έρχεται να τιμήσει τον δικό του άνθρωπο, σαν να πρόκειται για κοπάδια ζώων σε στάβλο; Γιατί μετατρέπετε μια τόσο σπουδαία στιγμή  για τον πτυχιούχο  και  τους οικείους του σε τραυματική εμπειρία; Που όχι μόνο κανείς δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει και να νιώσει το παραμικρό μέσα στο άγχος της βιαστικής ξεπέτας, αλλά επιπλέον «τιμωρήθηκε» με βάναυσες συνθήκες που ΟΥΤΕ σε ζώα είναι ανεκτές! Κι αυτό γιατί οι… εγκέφαλοι της διανόησης, δεν προέβλεψαν ή δεν νοιάστηκαν για τα αυτονόητα: ανοιχτές  πόρτες και έναν άνθρωπο να ρυθμίζει είσοδο και έξοδο!
 
       Καθώς φαίνεται όμως, τα αυτονόητα αφορούν τον κοινό νου, ακόμα κι ενός παιδιού. Όχι βέβαια τον νου των διανοούμενων καθηγητάδων, προορισμένο για υψηλές αποστολές που απαξιώνει  να ασχοληθεί με απλά, πρακτικά θέματα. Δικαιώνοντας την (αλάνθαστη) λαϊκή σοφία «Ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι»! Οι οποίοι  ωστόσο μας φλόμωσαν με τις μεγαλοστομίες των λόγων τους περί ευθύνης, ήθους, σεβασμού και λοιπά ηθικοπλαστικά τσιτάτα , απευθυνόμενοι κάθε τόσο στους «αγαπητούς γονείς»… Αυτούς που οι «πνευματικοί ταγοί» αντιμετώπισαν σαν κοπάδια ζώων και τρομάζω τί θα συνέβαινε αν ΔΕΝ ήταν «αγαπητοί»! ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ εις διπλούν, ω άνθρωποι του πνεύματος! 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Κυφωνίδης
Ιωάννης Κυφωνίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο Ψαραντώνης σε μια πρωτότυπη συνάντηση της κριτικής λύρας με την ποντιακή στο Μέγαρο
Ο Ψαραντώνης σε μια πρωτότυπη συνάντηση της κριτικής λύρας με την ποντιακή στο Μέγαρο
με 0 Σχόλια 1730 Views

 Με τη θεϊκή του λύρα και τη χαρακτηριστική φωνή του ο Ψαραντώνης  θα μας  ταξιδέψει με την μουσική που του έμαθαν οι Θεοί και θα μας κάνει να «νιώσουμε τον παλμό.» ….

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη