Μια «εύφημος μνεία» στους απανταχού αγνούς εθελοντές! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

450 Views
Μια «εύφημος μνεία» στους απανταχού αγνούς εθελοντές! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου. Μια «εύφημος μνεία» στους απανταχού αγνούς εθελοντές! Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

Μια «εύφημος μνεία» στους απανταχού αγνούς εθελοντές!

                                       Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου

      Η σοφή παροιμία – όπως όλες άλλωστε- λέει «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα». Για να είμαι ειλικρινής, ομολογώ ότι δεν θα προτιμούσα σε καμιά περίπτωση να μου… βγει κάποιο από τα δύο μου πράσινα μάτια, αλλά κάτι μου λέει ότι δεν θα αποφύγω να μου… βγει το «όνομα»! Ένα «όνομα» βεβαίως, καθόλου κολακευτικό, όσον αφορά στις ποικίλες «γκρίνιες» μου… αλλά… δεν φταίω… θέλω ν’ αγιάσω και δεν μ’ αφήνουν! Πάνω που βλέπω φως, αναθαρρεύω κι ετοιμάζομαι περιχαρής να διαλαλήσω «επιτέλους, να κάτι καλό!», 9 στις 10 φορές σπάει ο διάολος το ποδάρι του και σκάει μύτη το… καλά κρυμμένο υπονοούμενο! Κι ενώ λογικά μετά από τόσα «υπονοούμενα» θα έπρεπε να είμαι τουλάχιστον υποψιασμένη (και όχι καχύποπτη), η αφελής συνεχίζω το παιχνίδι του «κρυμμένου θησαυρού», περνώντας από απογοήτευση σε απογοήτευση με τον ίδιο ενθουσιασμό! Τι να πεις, ο καθείς και η… διαστροφή του! Εν προκειμένω όμως δεν πρόκειται επ’ ουδενί για «διαστροφή», εννοώντας τον ενθουσιασμό άνευ αντικρίσματος. Αντίθετα, μιλώντας για τον αγνό εθελοντισμό ως ιδανικό, το συναίσθημα του ενθουσιασμού είναι σύμφυτο με την έννοια και όχι μόνο αυτό… όπως και το τεράστιο ηθικό αντίκρισμα!

      Δεν προτίθεμαι βέβαια να κάνω καμιά ιστορική αναδρομή στην πορεία του εθελοντικού κινήματος εν γένει, ούτε βαρετές κοινωνιολογικές αναλύσεις για «τη σπουδαιότητα και τον ρόλο του στη σύγχρονη κοινωνία». Αφήνω την κασέτα και την ξύλινη γλώσσα στις παρωχημένες οργανώσεις, τους ειδικούς των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων και τις εκθέσεις των πανελληνίων εξετάσεων. Άλλωστε ως εθελόντρια που κοντεύω να συμπληρώσω … συντάξιμα χρόνια σε πολλούς χώρους, έχω μπουκώσει από τη σχετική φιλολογία. Η οποία παρεμπιπτόντως, σηκώνει πολλή και μεγάλη συζήτηση, αλλά δεν είναι του παρόντος. Ο «διάολος» που λέγαμε…. Σήμερα, σε τούτο εδώ το άρθρο, θέλω να αποδώσω ειλικρινά και από καρδιάς τα εύσημα σε όλους όσους – και είναι πολλοί! – τιμούν τον αγνό, εξ ορισμού ανιδιοτελή εθελοντισμό ως ιδεολογία και όραμα.

      Όλους εκείνους που χωρίς τη συμμετοχή τους, ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν οι χιλιάδες δράσεις της πόλης, να υλοποιηθούν πρωτοβουλίες σημαντικές, να πάρουν σάρκα και οστά δημιουργικές ιδέες. Από ένα απλό θέατρο δρόμου ως ευαισθητοποίηση κατά του ρατσισμού μέχρι μια μαζική κινητοποίηση για την υπεράσπιση ενός δημόσιου χώρου. Από μια συναυλία συμπαράστασης απολυμένων μέχρι τοπικές συνελεύσεις στη γειτονιά. Από μια οικολογική εκδήλωση για παιδιά μέχρι τη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, καλή ώρα για το νερό. Από μοίρασμα φυλλαδίων για ενημέρωση μέχρι περίθαλψη αστέγων. Από μια λογοτεχνική βραδιά μέχρι στήριξη ανήμπορων ανθρώπων… Από αιμοδοσία ή διάσωση ανθρώπων μέχρι καθάρισμα μιας βρωμερής ακτής… Αν θελήσει κανείς να μετρήσει τις κοινωνικές ή πολιτιστικές δράσεις που γίνονται καθημερινά σε όλους τους τομείς, είναι σίγουρο ότι θα χάσει το λογαριασμό! Ανεξαρτήτως κριτηρίων αξιολόγησης, οι δράσεις αυτές, πολλές εκ των οποίων σημαντικότατες, υλοποιούνται κατά βάση από ένα εθελοντικό δυναμικό ανθρώπων, πραγματικά αξιέπαινων!

      Αν επιχειρήσουμε μια σκιαγράφηση αυτών των αγνών εθελοντών, πέρα από ιδιαιτερότητες κατά περίπτωση, θα καταλήξουμε σε ένα κοινό, βασικό χαρακτηριστικό: μια άδολη, σχεδόν παιδική χαρά προσφοράς που υπερκαλύπτεται από πολλαπλάσια είσπραξη συναισθήματος. Δεν είναι ότι τους περισσεύει χρόνος… θα μπορούσαν φυσικά να τον διαθέσουν αλλιώς. Άλλωστε οι περισσότεροι έχουν έντονη δραστηριότητα και για κάτι που τους εμπνέει, ο χρόνος δεν είναι ποτέ εμπόδιο, έστω κι αν χρειαστεί να μείνουν… άυπνοι! Τους περισσεύει όμως ανθρωπιά, ενέργεια, ανάγκη επικοινωνίας, ανάγκη δημιουργίας, ανάγκη συμμετοχής στα κοινά, ανάγκη συνύπαρξης. Ανάγκες δυνατές που την κατάλληλη στιγμή, όταν συναντήσουν το δυνατό όραμα, ικανό να εμπνεύσει πίστη στο στόχο. παραμερίζουν κάθε τι «μικρό», στο όνομα ενός «μεγάλου». Ούτε ο χρόνος, ούτε ο κόπος, ούτε η μιζέρια, η γκρίνια, η αναποδιά, μπορούν να αναχαιτίσουν τον ενθουσιασμό για το στόχο που στα μάτια του εθελοντή φαντάζει «ιερός». Άλλωστε μόνο σε κάτι «ιερό» θα κατέθετε κανείς, πέρα από όλα τα άλλα, πλεόνασμα ψυχής… Κι αυτή η «ψυχή», σε όλο της το μεγαλείο, πώς να κοστολογηθεί υλικά; Γι αυτό και η «πληρωμή» ενός εθελοντή που τιμά τον όρο, δεν θα μπορούσε ποτέ και εξ ορισμού να είναι υλική. Μόνο ηθική, αντίστοιχη της αξίας μιας «κατάθεσης ψυχής». Και είναι ανυπολόγιστη…

      Κι αν επιμένω στη διάκριση «αγνός» εθελοντής, το κάνω συνειδητά και για ευνόητους λόγους φυσικά. Στη μακρόχρονη πορεία μου στον εθελοντισμό σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα, τα μάτια μου είδαν πολλά και… ανίερα! Είδα ανθρώπους να μεταχειρίζονται το σπουδαίο αυτό ιδανικό με τον χειρότερο τρόπο… να πιπιλίζουν τον εθελοντισμό σαν καραμέλα προκειμένου να υπηρετήσουν φτηνές σκοπιμότητες ή να τον αντιμετωπίζουν ως πεδίο ικανοποίησης φιλοδοξιών κι απωθημένων… Να τον εξαργυρώνουν με ευτελή ανταλλάγματα, προβολή και «θέσεις»… να τον βλέπουν ξερά και τεχνοκρατικά ως «έξτρα» στοιχείο του βιογραφικού… να τον χρησιμοποιούν ως μέσο για παιχνίδια εξουσίας… να τον προτάσσουν ως δέλεαρ για προσηλυτισμό ανύποπτων ή ως δόλωμα για είσπραξη κονδυλίων… Αναμενόμενα βέβαια… όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν κι αδυναμίες και συμβαίνουν και στις… καλύτερες οικογένειες, σαν αυτή των εθελοντών! Κλείνω όμως την παρένθεση που άνοιξα για διευκρινιστικούς λόγους, γιατί όπως είπα σήμερα έχει την τιμητική της η «φωτεινή πλευρά του φεγγαριού»… Οι «σκοτεινές», αλίμονο, δεν μας έλειψαν, κάθε τόσο και μια «τιμητική», μπουκώσαμε!

      Γιατί τελικά είναι πολύ φωτεινό, παρήγορο, αισιόδοξο να συναντάς ανθρώπους δυναμικούς και δημιουργικούς που δεν αναλώνονται σε μίζερη κριτική των πάντων εκ τους ασφαλούς, ξαπλωμένοι στον καναπέ, πίνοντας φραπεδιά.  Αγνοώντας τη βαριά ψυχολογία μιας εποχής που «χτίζει» μεθοδικά την αδράνεια, την απραξία και την παραίτηση, αυτοί σηκώνονται, κλείνουν τηλεοράσεις, βγαίνουν από το κλουβί, συναντούν ζωντανούς και όχι εικονικούς ανθρώπους, συμμετέχουν σε ζωντανές και όχι διαδικτυακές συζητήσεις και… ΕΝΕΡΓΟΥΝ βρε αδερφέ! Κατεβάζουν ιδέες, παίρνουν πρωτοβουλίες, αμφισβητούν, διαπληκτίζονται, αγαπιούνται, γελάνε, πειραματίζονται, συνεργάζονται, αγωνιούν, κοπιάζουν, προσφέρουν… ΖΟΥΝ στον αληθινό κόσμο εκεί έξω! Που δεν θα πάψει να είναι υπέροχος με μια συνεχή εναλλαγή κόλασης και παράδεισου μαζί! Και καθόλου δεν τους πτοεί η όποια κριτική των βολεμένων… γιατί απλά αυτό το βαθύ που εισπράττουν στο διαρκές «πάρε- δώσε» συναισθήματος και ενέργειας, στέκει πολύ ψηλά για να το αγγίξει οτιδήποτε «μικρό» από τους λάτρεις του… καναπέ. Κι αν κάνουν λάθη, είναι μέσα στο παιχνίδι… ο μόνος που δεν κινδυνεύει να λαθέψει είναι ο άπραγος!

      Τους βλέπω κάθε τόσο γύρω μου σε πολύχρωμα σκηνικά… με λαμπερά νιάτα ή ώριμη εμπειρία… με χαμόγελα σαν ήλιους μέσα σε μουντό πρωινό… με μάτια φωτεινά, γεμάτα υποσχέσεις αισιοδοξίας… με ιδέες πρωτοπόρες, με έμπνευση και φαντασία… με ενέργεια και μαχητικότητα ικανές να κινήσουν το σύμπαν ή απλά να κάνουν λίγο ομορφότερο, λίγο καλύτερο το παρόν. Τους βλέπω και τώρα να αγωνίζονται για το «δημόσιο αγαθό» του νερού και να στήνουν το δημοψήφισμα της Κυριακής. Και συγκινούμαι… και θαυμάζω… και εύχομαι καλή δύναμη! Σε όλους τους αγνούς, «ανώνυμους» εθελοντές απανταχού! Αυτοί ξέρουν…

 
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πι Στασινοπούλου
Πι Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή