«Διαβάζοντας στο σκοτάδι: Εκεί όπου η λογοτεχνία συναντά την τυφλότητα»: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν…

629 Views
«Διαβάζοντας στο σκοτάδι: Εκεί όπου η λογοτεχνία συναντά την τυφλότητα»: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν… «Διαβάζοντας στο σκοτάδι: Εκεί όπου η λογοτεχνία συναντά την τυφλότητα»: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν…

«Διαβάζοντας στο σκοτάδι: Εκεί όπου η λογοτεχνία συναντά την τυφλότητα»: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν…

    O Xόρχε Λουις Μπόρχες, χάνοντας και ο ίδιος σταδιακά το φως του, είχε πει: «Αντιπαθώ τους καθρέπτες. Αλλά τώρα πια ελευθερώθηκα από την παρουσία τους. Η τυφλότητα είναι ένα δραστικό μέσον για να απαλλαγείς από τους καθρέπτες. Η τέχνη οφείλει να είναι σαν καθρέπτης που αντανακλά το ίδιο το πρόσωπό μας». Και αυτό ακριβώς κατόρθωσε να παρουσιάσει η βιωματική εκδήλωση ,“Διαβάζοντας στο σκοτάδι: Εκεί όπου η λογοτεχνία συναντά την τυφλότητα”, υπό την επίβλεψη του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών Θεσσαλονίκης (Κ.Ε.Α.Τ)  και του βιβλιοπωλείου Κεντρί.

    Στις 15 Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί παγκοσμίως η ημέρα εορτασμού του Λευκού Μπαστουνιού. Μια ημέρα που θεσπίστηκε μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ιδρυτής του κινήματος αυτού υπήρξε ο οφθαλμίατρος Richard Hoover, ο οποίος χρησιμοποίησε πρώτος  ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου. Η ημέρα αυτή στο σήμερα έρχεται να μας θυμίσει τα προβλήματα μιας ανεξάρτητης διαβίωσης που επιθυμούν όλοι αυτοί οι συνάνθρωποί μας που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. Μια καθημερινότητα που δυσχεραίνει λόγω της απουσίας  κρατικής μέριμνας. Οι ανύπαρκτοι (τις περισσότερες φορές) οδηγοί όδευσης τυφλών στα πεζοδρόμια, η απουσία του ηχητικού σήματος στα φανάρια καθώς και η ασυνείδητη στάθμευση των αυτοκινήτων είναι κάποιες από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με τυφλότητα.

Η παιδεία μιας κοινωνίας αναπαράγεται μέσω της συμπεριφοράς της απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθεια της. Σκέψου ότι αποτελείς μέρος της και την επόμενη φορά μην γυρίσεις  το κεφάλι, γίνε ο κρίκος μιας αλυσίδας για την αλλαγή απέναντι σε όλους ,απέναντι σε σένα…

Αυτή η εκδήλωση που παρακολουθήσαμε όμως, κόντρα σε όλα αυτά τα ζωτικής σημασίας προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτοί οι τόσο θαρραλέοι  άνθρωποι, μας έκανε να διαπιστώσουμε, με έναν ειλικρινή συγκινητικό τρόπο, ότι τα δικά τους μάτια βλέπουν πιο καθαρά από όλους μας…

Σε μια βραδιά ανάγνωσης λογοτεχνικών αποσπασμάτων από μια ομάδα βλεπόντων και μη βλεπόντων, διαπιστώσαμε ότι οι τυφλοί άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν όπως όλοι μας και κάποιοι από αυτούς πολύ καλύτερα και από εμάς ,με τη μέθοδο Βraille. Το σύστημα Μπράιγ έχει έξι ανάγλυφες κουκκίδες σαν το κεφαλάκι μιας καρφίτσας. Είναι τοποθετημένες ανά τρεις και μ’ αυτές γίνονται 63 συνδυασμοί, που αντιστοιχούν στα γράμματα και τους αριθμούς. Η γραφή Μπράιγ διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και από πάνω προς τα κάτω, όπως ακριβώς και η γραφή των «βλεπόντων». Ο τυφλός μπορεί μ’ αυτό το σύστημα να διαβάζει ψηλαφώντας τις στιγμές με το δάχτυλο, δηλαδή έχουμε ανάγνωση με την αφή.

Η λογοτεχνία συνάντησε τη τυφλότητα μέσα από τα κείμενα του Ομήρου, του Τζέιμς Τζόυς ,του Μπόρχες και του Κάφκα και σε κάθε τέλος μιας ανάγνωσης η συγκίνηση γιγάντωνε το χειροκρότημα μέσα στην αίθουσα ,όχι από κάποιο οίκτο  ή συμπόνια παρά μόνο για το γεγονός ότι μέσα από αυτή την ομάδα ανθρώπων αντάμωνες το μεγαλείο της ύπαρξης σου, την υπόσταση της ψυχής σου, τον Θεό που κουβαλάς μέσα σου και  ξάφνου  ένιωθες ανίκητος…

Κάθε ένας συγγραφέας που ακούγονταν στον χώρο σε έφερνε όλο και πιο κοντά στο ένα και μοναδικό συναίσθημα αυτής της αξέχαστης βραδιάς. Τη ζωή τη βλέπεις με τα μάτια της ψυχής… Και όταν λοιπόν τολμήσαμε και κλείσαμε και εμείς τα βλέφαρα μας, οι εικόνες που προβάλλονταν μπροστά μας μέσα από τα λόγια του κάθε συμμετέχοντα-αναγνώστη ήταν πιο αληθινές από ποτέ, πιο κατανοητές και καθαρές από κάθε άλλη φορά και τα δάκρυα μας ,σημάδεψαν  ένα ανεξίτηλο μάθημα ζωής…
Από εκείνη τη μέρα όλα μοιάζουν κάπως διαφορετικά. Μένοντας και οι ίδιοι δίπλα τους στο σκοτάδι ,αφήνοντας τους να μας καθοδηγήσουν σε έναν περίπατο κρατώντας το λευκό μπαστούνι στα χέρια μας, αναρωτιόμαστε ακόμα… Ποιος από εμάς τελικά ζει στο πραγματικό σκοτάδι;;

Συμμετείχαν: Κυριάκος Δανιηλίδης, Θοδωρής Ρακόπουλος, Καίτη Γκέρτζα, Γιώργος Διαμαντής, Στέλλα Προσωτσανιώτου, Αντιγόνη Χατζηαποστολίδου.
Εκ μέρους του ΚΕΑΤ συντόνισαν οι: Αλέκα Φωτιάδου και Λεία Αβραάμ
Επιμέλεια Εκδήλωσης: Χρύσα Μωυσίδου


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νάντια Νικολού
Νάντια Νικολού

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή