Διασκορπισμένος Χρόνος. Γράφει ο ηθοποιός Δ. Χατζηθεοδοσίου.

2600 Views
Διασκορπισμένος Χρόνος. Γράφει ο ηθοποιός Δ. Χατζηθεοδοσίου. Διασκορπισμένος Χρόνος. Γράφει ο ηθοποιός Δ. Χατζηθεοδοσίου.

 
Ἐντελῶς ἀνυποψίαστος, ὁ διαβάτης, μὲ κεκτημένη ταχύτητα, φτάνει στο σημεῖο τῆς περιφορὰς, ἀπὅπου πέρασε ἄλλες χίλιες φορὲς. Μιὰ συνταρακτικὴ ἀλήθεια, που του καρφώνει τὸ πόδι, σὲ μιὰν ὁλότελα φυσικὴ, βίαιη στάση, στὸ κοινόχρηστο μονοπάτι, που κυκλοφορεῖ τὶς ροὲς· ὁρδὲς· σοδιὲς· τῶν διαβατῶν.
 
Καρφωμένος στὸ χιλιοπάτητο σημεῖο, γίνεται σημεῖο, στιγμὴ· σὰν κουκίδα στὸ ἐπίπεδο·
ἡ ὕπαρξὴ του ἐξαχνώνεται· ἡ παρουσία του χάνει τὴν ἐκφορὰ της· μένει· μόνο·ν· το βλέμμα. Ψηλῶνει. Ἀνεβαίνει ψηλὰ σὰν σὲ φυλάκιο παρατήρησης ἢ σὲ θαμπὸ φάρο, καὶ ρεμβάζει ὁ παλιὸς διαβάτης-που τῶρα εἶναι σταμάτης καὶ ρεμβαστὴς- τὶς ἄλλες σκόρπιες ψυχὲς που τὸν προσπερνοῦν.
 
Ναυτία κυριεύει τὸν στόμαχο (τῆς ἀλλαγῆς τὸν πρόμαχο), ναυτία καὶ ζάλη ἀπὸ τὴν ἀπότομη ἀλλαγὴ στὴν στάθμη. Στοχασμοὶ, καρδιὲς, στομάχια· φαντασίες, ὁνειρώξεις -ἐμμονὲς· ὅλα ἀναδεύονται καὶ γεμίζουν τὸ ὕψος, σὰν σέϊκερ καφὲ που ἀφρίζει, ἔτοιμο νὰ ξεχειλίσει.

«Swans Reflecting Elephants, 1937, Salvador Dali.»
 
Σπασμοδικὰ, ἀνάμεσα ἀπὸ κραυγὲς καὶ δάκρυα, ὁ ρεμβαστὴς –που ἦταν διαβάτης καὶ τῶρα εἶναι ἀναδευτῆς-ζητὰ καταφύγιο στὴν χῶρα τῶν ἀριθμῶν, κὶ ἀρχιζει τοὺς ἀξιωματικοῦς στοχασμοῦς, γιὰ νὰ σταματήσει τὶς ἀναταράξεις τῆς γενικευμένης κατολίσθησης μὲ τρόπους πλωτοῦς.
 
1=1 ταυτότητα   Ἀρχή δράσης καὶ ὕπαρξης
1+1=2 σύζευξις Δημιουργικὴ ἔνωσις ταυτοτήτων σὲ σύνθεση νέου. Στοιχεῖα ἐξίσωσης: τρία [1,1,2] : Ἀγία Τριὰς
Παραφθορὰ:1=2 Ταυτότητα μέσω σύζευξης
Μεταγραφὴ: 1=(1+1) =>
=>> 1=1+1 =>
=>> 1-1=1 =>
=>> 1=0
Ἄρα: τὸ 1 δὲν εἶναι μόνο του στὸ 1=2, μὰ δὲν εἶναι πιὰ 1
 καὶ ἀφοῦ 0+0=0
καὶ αφοῦ 0=2 ἀδύνατο => ἐλλειψη ταυτότητας, δέν ὑπάρχει σύζευξη.
 
«Στάσου!» φωνάζει μιὰ φωνῆ στὴν ἐν τῷ κρανῖῳ τρικυμία, «ὁ ἐρωτας, εἶναι ἔνα φιλί, μιὰ κοῦπα καφὲς καὶ ἀγωνὶα, θάνατος κὶ ἀναγέννηση μαζὶ. »
...
[στιγμιαῖα σιωπὴ]
ἵσως τότε 2=1 νέα ταυτότητα
=>> 0+1=1 ὁρθὸ νέα μονάδα, ὁλόκληρη, ὅχι μισὴ.. Μονάδα.. δίχως σύζευξη.
 
Χρόνος πέρασε πολὺς
ἀκαθόριστος
καὶ τὸ εἰδωλο τοῦ κόσμου ἄλλαξε,
ἡ ρευστὴ μορφολογία κοντοστάθηκε ἀφρῶδεις σἔνα νέο τοπίο, χάρτινο·
ὁ στοχαστὴς –που ἦταν ἀναδευτὴς, ρεμβαστὴς καὶ διαβάτης-τὸ κοιτὰ μὲ λαιμαργώδη ἀπάθεια. Τραβὰ τὴν σπασμένη πυξίδα καὶ ἐν τέλῃ τὴν πετὰ, μαζὶ μὲ τὰ χαρτιὰ, τὰ γράμματα καὶ τὶς τρυπτοφανοῦχες σοκολάτες. Φτάνει τὸ σαλιωμένο δάχτυλο στὸν ζωηρὸ ἄνεμο, γιὰ νὰ γίνει ταξιδευτῆς -ὁ στοχαστὴς που ἦταν ἀναδευτὴς καὶ ρεμβαστὴς καὶ διαβάτης-.
Πρὶν ἀντιληφθεῖ τὸ ταξίδι,
Πύραυλοι ξύνουν τὴν μύτη του,
ἐνῷ ἐκεῖ ψηλὰ τὸ βλέμμα του του ταξίδευε,
τὸ θέατρο κεῖ κάτου ἀποτυγχάνει, σὰν παρωδία μπεκετικῆς μπλόφας, παρακμάζει τὴν δημόσια σκηνὴ καὶ οἱ ταλαντοῦχοι τῆς ζωῆς ψάχνουν τὸ νόημα, μὰ μόλις τὸ βρίσκουν, νὰ σοῦ οἱ λειψοὶ σκηνοθέτες τῶν καιρῶν, μπερδεῦουν τὰ κείμενα καὶ ἡ κακὴ σκηνοθεσία, ἀντὶ γιὰ κακὸ χειροκρότημα ἡ γιούχα, δημιουργεῖ ἀναταράξεις στὶς ζωὲς,
μὲ θύματα,
μὲ μνήματα,
μὲ σπαράγματα
Στὸ θέατρο τέτοια παράληψη δεν θα γινόταν ἀνεκτὴ
-καὶ γράφει ὁ τοίχος: «ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ» -
[καὶ πάλι σιωπὴ]

«Μονομάχοι ἐναντίον θηρίων, Jean-Léon Gérôme (1902)»
 
Κάπως κάθισαν οἱ καπνοὶ
Καὶ ἀνάμεσα στὸ πλήθος κάτω,
διακρίνει το βλέμμα (του) τὸν ἐαυτὸ του. Μοιάζει μὲ τοὺς ἀλλους που περπατοὺν, μὰ εἶναι ακίνητος. Ἡ ὅψη τῆς σάρκας του σὰν φαρδὺ κοστούμι· ἐτοιμος νὰ ξεφλουδίσει.
 Ἀνάμεσα στὸ παλιὸ καὶ στὸ νέο δέρμα ἡ χαροῦμενη θλίψη τῆς ἀλλαγῆς,
ἐνταφιάζει τὰ περιττὰ,
μὲ τὸ μοιρολόι νὰ λέει πως ἡ ζωῆ εἶναι ὅ,τι μένει στὸ μεταίχμιο ἀνάμεσα σὲ ὅσα δὲν θέλεις καὶ σὲ ὅσα ἡ ζωῆ σου δεῖχνει ὄτι δὲν μπορεῖς νὰ ἔχεις.
Καὶ ξαφνικὰ, λίγο πρὶν συγκεντρωθεῖ ὁ χρόνος, τὸ ἵδιο μοιρολόι εἶναι ἔνα μὴ-ρολόι που τραγουδὰ ξέφρενα τὸν θριαμβευτικὸ ρυθμὸ, ὕμνο στὸ πανηγύρι τῆς ζωῆς.
 
Χριστὸς Ἀνέστη.
17/04/2018
Μὲχρι τὸ ἐπόμενοδεκαἡμερο
Κήρυξ ἐπιφυλλίδι 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου
Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου
Ο Δημήτρης Χατζηθεοδοσίου είναι μονομάχος της καρδιάς. Αγωνίζεται για την επικράτηση των ιδανικών της αισθητικής, της αρμονίας, του έρωτα και ενός ιδιότυπου ρομαντικού κλασικισμού που χαρακτηρίζει τις επιλογές του. Γεννημένος στην Θεσσαλονίκη και με προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στους τομείς του Θεάτρου, των Τεχνών και της Οικονομικής, δραστηριοποιείται στο Θεάτρο και τον ακτιβιστικό κοινωνικό βίο. Συνιδρυτής και πρόεδρος του πολιτιστικού σωματείου θεάτρου και τέχνης ΔΥΙΟΣΚΟΥΡΟΣ ΦΟΙΝΙΞ, παραγωγός και σκηνοθέτης των αξιομνημόνευτων παραστάσεων «ΜΑΚΜΠΕΤΤ» Ionesco και «ΜΠΡΑΝΤ» του Ερρίκου Ίψεν, το οποίο μάλιστα ανέβασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και για το οποίο τιμήθηκε με τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και Α΄ανδρικού ρόλου από τα θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης 2018, αλλά και είς εκ των πρωταγωνιστικών συντελεστών των επιτυχημένων παιδικών παραστάσεων «Ιάσονας και το Χρυσόμαλλο δέρας» ώς Κένταυρός Χείρον και Ηρακλής και «Ο Θησέας στην Χώρα των ταύρων» σε πολλαπλούς ρόλους. Γνωστός και από την αρθρογραφία του στην πολιτιστική ιστοσελίδα «Κουλτουρόσουπα».

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
Η ευτυχία κρύβεται στα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά…
Η ευτυχία κρύβεται στα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά…
με 0 Σχόλια 375 Views

 Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι προσπαθούμε, αγωνιούμε, για να είμαστε χαρούμενοι, επιδιώκουμε την ευτυχία. Κι αυτό γιατί η ευτυχία είναι μια κατάσταση που φαίνεται πως είναι απαραίτητη για να έχει νόημα η καθημερινότητά μας, οι σχέσεις μας με τους άλλους, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
...
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή