Τρυφερή,ανθρώπινη και με μια ταλεντάρα η μουσική παράσταση «Φώτα, κλακέτα, χειροκρότηματα» που ειδαμε στο μικρό Αθήναιον + βίντεο…

491 Views
 Τρυφερή,ανθρώπινη και με μια ταλεντάρα η μουσική παράσταση «Φώτα, κλακέτα, χειροκρότηματα» που ειδαμε στο μικρό Αθήναιον +  βίντεο… Τρυφερή,ανθρώπινη και με μια ταλεντάρα η μουσική παράσταση «Φώτα, κλακέτα, χειροκρότηματα» που ειδαμε στο μικρό Αθήναιον + βίντεο…

Σχόλια + 5 βίντεο, για την μουσική παράσταση που ειδαμε στο μικρό Αθήναιον…

Η ιστορία  του Αττίκ, η ζωή του, η καριέρα του, οι γυναίκες του, μα πάνω από όλα, τα τραγούδια ενός καλλιτέχνη που έκανε τον έρωτα τραγούδι…
Συν [+]
Η σκηνοθεσία του Αλεξάνδρου Λιακοπουλου.
Αναμφισβήτητα πλέον, ένας από τους καλύτερους θεατρικούς σκηνοθέτες. Δεν το λέω εγω, αλλα τα "χαρτιά"… δηλαδή οι πράξεις του… η αν θέλετε τα διαπιστευτήρια του. Μέσα σε ένα χρόνο, τρεις παραστάσεις με διαφορετικό ύφος και χαρακτήρα. Σύγχρονο γκομενικο δράμα οι «Ερωτογενείς ζώνες», πλούσιο κλασσικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους ο «Σκρουτζ» και τώρα αναβίωση ενός μυθικού ακόμα και σήμερα προσώπου, που τάραξε την κοσμική και όχι μόνο Αθήνα. Το [σκηνοθετικό] άριστα είναι [ακόμα] μακριά, αλλα οι ικανότητες, οι δυνατότητες και οι «εγκεφαλικές» του προθέσεις, κυρίως όμως το πώς γλυκά στήνει τις πράξεις, θα της λέγαμε πια «γραμμή Λιακοπουλου». Και αυτά με λίγα λόγια είναι, τρυφερότητα και μαγκιά σε ότι κι αν κάνει… Αυτό έπραξε και με τον ΑΤΤΙΚ…
Το ναι μεν αλλα… κείμενο του Άγγελου Ανδρεόπουλου.
Ο οποίος φαντάζομαι ήθελε να δώσει έμφαση στη μουσική και τα τραγούδια του, τόνισε όμως υπερβολικά τα οικογενειογκομενικά του και ξέχασε ιστορία, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Πάντως να τονίσουμε, ότι ο λογος κυλαει σαν νεράκι…
Κοστούμια, φωτισμοί, χορογραφίες.
Όμορφα βραδινά για τις κυρίες, ένα και μοναδικό για τον Αττίκ, με αυτό τον γνωρίζουμε και με αυτό φεύγει από την ζωή… Οι Φωτισμοί και τα λίγα χορευτικα, συμπληρώνουν όμορφα το «γέμισμα» της ούτος η άλλως λιτής οπτικά παράστασης.
Ο [ΑΤΤΙΚ], Νίκος Μπραβος.
Θα τον αγαπήσετε, θα τον λατρέψετε, θα τον γουστάρετε, μπορεί και να τον ερωτευτείτε… Πρόκειται για απίστευτη αποκάλυψη ταλαντούχου πλάσματος και ας είναι μόλις 20 χρονών… Παίζει πιάνο εξαιρετικά, τραγουδαει θαυμάσια, ερμηνεύει μοναδικά τον ρολο του σαν να το εχει ζήσει από κοντά, ενώ εχει μια σταριλίστικη και αεράτη κίνηση που σε καθηλώνει… Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε. Στο τέλος της παράστασης τον γνώρισα και από κοντά. Χαμογελαστός, ευγενικός, προσγειωμένος [για την ώρα]  και  ομορφόπαιδο. Αν είναι και καλότυχος, να μου το θυμηθείτε… Σε λίγο θα μιλάμε γι αυτόν. Του το εύχομαι γιατί το αξίζει…
Και η παρέα του, Τίνα Λεωνορα, Χριστίνα Δαλαμαγκα, Αχιλλέας Πιτουλιας.
Άψογοι και προσαρμοσμένοι στο πνεύμα της εποχής. Τοσο σωματικά, όσο και στην φωνή.
Τα πολλά τραγούδια με συνοδεία πιάνου.
Δεν είναι συναυλία, είναι μουσική παρασταση, θα ακούσουμε  πολλά που ξέρουμε, αλλα τόσα που δεν γνωρίσαμε ποτέ αλλα μάθαμε τώρα... Ας τα πουμε... με σεβασμό... χαριτωμένα...
Μια παρασταση, τελικά για όλους…
Η αλήθεια είναι ότι μεγαλομαμάδες, μεγαλομπαμπάδες, παππούδες και γιαγιάδες, θα το λατρέψουν, θα σιγοντάρουν και θα συγκινηθούν… Στους νεότερους θεατές, ακόμα και στους 20άρηδες, θα γνωρίσουν μια προσωπικότητα, την μουσική του, όμως σε καμια περίπτωση δεν θα σκεφτούν ότι δεν τους αφορά και η απάντηση είναι απλή. Ναι μεν προκειται για μια ξεχασμένη περίοδο [δυστυχώς], αλλα η παράσταση είναι με τέτοιο τρόπο φτιαγμένη, που βλέπετε άνετα και ευχάριστα...
Πλην[-]
Το υποτονικό πρώτο μέρος [άσε που δεν χρειάζεται και διάλειμμα]…
Είναι ο χρόνος που χρειάζεσαι να «μπεις» και να ταυτιστείς, στο οποίο όμως δεν σε βοηθαει τόσο η χλιαρή εξέλιξη όσο και τα «άγνωστα» κομμάτια που ακούγονται. Όλα αυτά όμως μέχρι το διάλλειμα, μετά, αλλάζει το «σκηνικό» και έρχονται συναισθήματα, πάθη και γκραντ σουξέ …
Η ερωτική του ζωή, η ένας  γκομενιαρης καλλιτέχνης…
Το λεμε παραπάνω, το τονίζουμε και στην αρνητική κατηγορία, η έμφαση που δίνετε στην προσωπική του ζωή, την οποία σαφώς αποδεχόμαστε, αλλα τόσο πια ;
Λοιπά  μικρά «γεμίσματα»…
Εμείς θα τα πούμε «εφετζίδικα»… και αυτά είναι, εικόνες, βίντεο, χρώματα και αρώματα, κανένα παραπανίσιο έπιπλο… έ, για τέτοια πραγματα μιλάμε ...
Σούμα [=]
Τελικά μια παρασταση για όλους. Μην έχετε το ίδιο χαζό κόλλημα που είχα και εγω… Αττίκ, "αιώνες"  μακριά από εμένα, από τα ενδιαφέροντα μου, από μουσικα ακούσματα... Λάθος τραγικό. Δεν εχει κανένα διδακτικό χαρακτήρα, ούτε καθαρά βιογραφικό, εχει όμως άγγιγμα ψυχής, συν της καθαρής ψυχαγωγίας. Είναι αυτό ακριβώς που ζήσαμε ένα βράδυ στη σκηνή του Αθήναιον… Να πάτε, θα περάσετε καλά.
Βαθμολογία
7 στα 10


Φωτογραφικό υλικό




Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή