«Σοφίτα». Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.

2594 Views
«Σοφίτα». Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου. «Σοφίτα». Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.

Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.

 
«Πιάσε με από το χέρι. Πιάσε μου το χέρι...
Πιάσε το χέρι μου και οδήγησέ με στη σοφίτα».
 
Η σοφίτα μου γέμισε βιβλία. Ανάμεσά τους τα βιβλία μου, τα ποιήματά μου, ανέκδοτα και έρημα. Ανάμεσα στα ποιήματά μου, τα ρούχα μου. Ανάμεσα στα ρούχα μου, το κρεβάτι μου. Ανάμεσα στα μαξιλάρια μου, το κεφάλι μου. Ανάμεσα στο κεφάλι μου... ένα αερικό μαυροντυμένο μού μιλά. Μου μιλά για τη ζωή. Μου μιλά για τη ζωή που έζησα. Μου μιλά για τη ζωή που με περιμένει ακόμη στη γωνιά της σοφίτας. Το αερικό ξεψειρίζει ενοχές στο ξύλινό μου κρανίο. Μου θυμίζει τους φόβους μου, όταν ήμουν παιδί -δε θυμάμαι τους γονείς μου, αλήθεια, δε θυμάμαι το σχολειό μου, γενικά, δε θυμάμαι τίποτα, πώς βρέθηκα στη σοφίτα, δεν κατάλαβα, πώς βρέθηκα στο κρεβάτι, δεν κατάλαβα, πόσο γρήγορα στριφογυρνάει το κεφάλι μου ανάμεσα στις ιδρωμένες πτυχές του μαξιλαριού μου, αδυνατώ πλέον να καταλάβω. Το αερικό επιτείνει αυτή τη βαβέλ με την ακατάπαυστή του γλώσσα, με την γκρίνια του και τις ανούσιες ή και ανόσιες συμβουλές του. Το αερικό με ξέρει καλά. Είναι η αλήθεια μου, η ελπίδα μου, η παρηγοριά μου, η ευκαιρία μου στο λάθος και το σωστό. Μιλά ακατανόητα, απολύτως σοφά και ειλικρινά ωστόσο. Και, αν τυχόν το ακούσετε και δεν καταλάβετε γρι, απλά δεν έχετε μάθει να χτυπάτε δυνατά την πόρτα του μυαλού σας. Δε σας έχει δοθεί μάλλον ακόμη η δυνατότητα της δικής σας αυτογνωσίας. Κακοτράχαλος δρόμος.
 
Με ξεπερνάει η αρρώστιά μου. Με υπερβαίνει οτιδήποτε καλείται ψυχικό, ψυχολογικό, συναισθηματικό, και πάει λέγοντας. Νοσώ με το συναίσθημα. Ακόμη περισσότερο νοσώ με τη λογική. Αρρωσταίνω με τις σκέψεις μου. Πονάει αφόρητα το μυαλό μου. Αγκυλώνεται το σώμα μου. Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Η αδυναμία του μυαλού μου μεταδίδεται στο σώμα μου. Το σώμα μου δεν αισθάνεται κανένα «λιώσιμο» πια. Με αγγίζουν και ένα γυαλί με δια-περνά. Γυάλινη έχω γίνει. Έχω καταντήσει μία αντανάκλαση του εαυτού μου σε έναν σπασμένο καθρέπτη. Περπατώ σε σπασμένα γυαλιά και χαίρομαι η «ηλίθια». Και, ενώ προσπαθώ να αποκοιμηθώ, μού μιλούν. Γιατί μου μιλούν, ενώ δεν μπορώ να απαντήσω, πάλι αδυνατώ να το καταλάβω. Ειλικρινά, τόσα λόγια μάταια ειπώνονται. Μάταια ξεστομίζονται τόσες ενοχές, τόσες προσδοκίες, τόσες υποσχέσεις. Έτσι εξηγείται... Τόσος πολύς ιδρώτας συνυφασμένος με όνειρα. Τα όνειρα, αλήθεια, δε μ΄αφήνουν να κοιμηθώ τις νύχτες. Η ΄να καταλογίσω ευθύνες στις φωνές μου-φωνές σου-φωνές του; Είναι φυσιολογικό να ονειρεύομαι, να ονειροπολώ στο ψιθύρισμα του Άλλου; Είναι φυσιολογικό ο Άλλος να με αγγίζει και να ανατριχιάζω, να με αγκαλιάζει και να βυθίζομαι; Είναι φυσιολογικό να συνυφαίνομαι με τον Άλλον χορεύοντας; Αφού νοσώ. Αφού αρρωσταίνω. Αφού η αρρώστιά μου δε γιατρεύεται ποτέ. Η΄ τουλάχιστον έτσι λένε.
 
Σας ερωτώ απλά. Νιώθετε άνετα με την ιδέα ενός σχιζοφρενούς φίλου; Σας γοητεύει ένας σχιζοφρενής εραστής; Αισθάνεστε ασφάλεια στην αγκαλιά μιας σχιζοφρενούς μητέρας; Θα ζητούσατε επίμονα χρήματα από έναν σχιζοφρενή πατέρα; Αναρωτιέμαι. Νιώθω άρρωστη. Και το σώμα μου παραμένει άχρωμο, άοσμο, απόλυτα κεκαθαρμένο, αφού κρατά σε απόσταση την αμαρτία της σάρκας, την αμαρτία της αγάπης, την αμαρτία του έρωτα, την αμαρτία του να γίνομαι Ένα με αυτό που με περιβάλλει. Διατηρώ μέσα μου το τρομερό μυστικό.
.
Δεν τολμώ να το εκμυστηρευτώ πουθενά. Ο μόνος άξιος της εμπιστοσύνης μου φαίνεται να είναι ο γιατρός μου. Τα φάρμακα αυξομειώνονται ανάλογα με τη διάθεσή μου, με τις ανασφάλειές μου, με τα όνειρά μου. Οι φαντασιώσεις μου πληρώνονται σε είδος. Το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο κομμάτι μου λαμβάνουν την απόλυτη προτεραιότητα στα σχέδια της ζωής μου. Χρειάζεται συνεχώς να με κατανοώ, να με αποκωδικοποιώ, να με σηκώνω ή να με ρίχνω σε βαθύ ύπνο, να με γλιτώνω, να με αναδεικνύω, να με προστατεύω ή να μου βάζω τρικλοποδιές, να με διορθώνω ή να με μπλοκάρω. Δεν επιτρέπεται η πτώση. Ούτε και η πτήση επιτρέπεται. Οποιαδήποτε αλλαγή ελλοχεύει κινδύνους. Οτιδήποτε εισέρχεται στον χώρο μου έχει τη δυνατότητα να με αποσυντονίσει και να κλονίσει την ισορροπία των φαρμάκων, των ψυχιάτρων και των ορίων που άλλοι έχουν ορίσει... για το δικό μου καλό. Μπερδεύομαι, ακροβατώ, ζαλίζομαι... αδυνατώ να ζήσω. Νιώθω ενοχές που «νιώθω». Δυσκολεύομαι να αγγίξω τον άνθρωπο μέσα μου.
 
Αυτό που «σαν τρελή» ποθώ είναι να ζήσω μια ζωή με μέτρο, απόλυτα εναρμονισμένη με τη ματαιότητα (;) της ύπαρξης. Εκλιπαρώ. Αλλά πού...
 
Το θεατρικό έργο ΕΚΛΙΠΑΡΩ της Χρύσας Τσουμάνη από την ομάδα Omerta Theatre Group στο Θέατρο Σοφούλη εξυμνεί την απέλπιδα προσπάθεια μιας σχιζοφρενούς γυναικείας ύπαρξης να κατανοήσει, να αποδεχτεί και να διαχειριστεί συναισθηματικά και πρακτικά την ιδιαιτερότητά της. Η γυναίκα βρίσκεται μέσα σε μια σοφίτα αντιμέτωπη με τις σκιές της, τις φωνές της, τις ανασφάλειές της, τους φόβους της, το πριν, το τώρα και το μετά της. Διατηρεί επαφές με τους σημαντικούς της Άλλους, τη φίλη και εκδότριά της, τον φίλο κι εραστή της, τον ψυχίατρό της, και τον Άλλο της εαυτό, το σκοτεινό της κομμάτι. Άλλοτε παραπαίει ανάμεσά τους, άλλοτε τούς «παίζει», όπως θέλει η ίδια. Άλλωστε, όλοι αυτοί βρίσκονται στη σοφίτα της, στον δικό της ζωτικό χώρο. Το κρεβάτι της δεν την χωρά. Οι φωνές των άλλων δεν την αφήνουν να επικεντρωθεί στον στόχο της, να γίνει καλά. Πολεμά εναγωνίως να επιβληθεί στην αρρώστιά της και να θέσει όρια στους ανθρώπους γύρω της. Φοβάται κάθε προσδοκία που της έχει ανατεθεί. Μόνη της παρηγοριά η ποίηση, η μουσική και το κρασί. Η σοφίτα είναι η φωλιά της, το ασφαλές της περιτύλιγμα, το λιμάνι της. Ζητούμενο κι ελπίδα της είναι να αγαπήσει και να αποδεχτεί η ίδια τον εαυτό της.
΄΄ 
Μουσική Πρόταση:
Sonic Youth, Schizophrenia.
https://www.youtube.com/watch?v=sf2qYa8c-cA
I went away to see an old friend of mine His sister came over she was out of her mind She said Jesus had a twin who knew nothing about sin She was laughing like crazy at the trouble I'm in Her light eyes were dancing she is insane Her brother says she's just a bitch with a golden chain She keeps coming closer saying "I can feel it in my bones
Schizophrenia is taking me home"
My future is static It's already had it I could tuck you in And we can talk about it I had a dream And it split the scene But I got a hunch It's coming back to me.
------------------------------------------------
Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (ΚουλτουροΒραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ - Facebook pages εδώ
----------------------------------------------

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ζωή Ταυλαρίδου
Ζωή Ταυλαρίδου
"Σωφέρ: Ως λάτρης του θεάτρου κατόρθωσα να εντοπίσω στη σκηνή τη δική μου αλήθεια. Η αλήθεια μού ξεγλιστρά κι εγώ απλά την κυνηγώ. Το ταξίδι ωστόσο είναι η ουσία. Και μπορώ πλέον με την ιδιότητα του Σωφέρ να απολαύσω τις αλήθειες που αναδύονται μέσα από το θέατρο. Κλείνω τα μάτια πριν γράψω. Και καταθέτω τις εικόνες μου, τους ήχους μου και τα παραστρατήματα του μυαλού μου. Μια περιπλάνηση είναι κι αυτή κάθε 8 και 18 του μηνός.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
με 0 Σχόλια 1201 Views

Αν μαζευόταν η ξεροκεφαλιά... θα μιλούσαμε για μια πραγματικά εξαιρετική παράσταση. Ωστόσο ο σεβαστός σκοπός και οι καλές προσθέσεις μένουν.  Είδε και σχολιάζει ο Γιάννης Τσιρόγλου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή