Η πεταλούδα και ο λαβύρινθος... Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ θεάτρου.

3342 Views
Η πεταλούδα και ο λαβύρινθος... Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ  θεάτρου. Η πεταλούδα και ο λαβύρινθος... Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ θεάτρου.

Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου

Στρογγυλο-κάθομαι στην κορυφή ενός ουρανοξύστη, πλάι στα γκρίζα σύννεφα. Νιώθω την αλμυρή τους γεύση. Συχνά πυκνά βρίσκω τον εαυτό μου να αποσύρεται εδώ πάνω, με μιαν περίεργη αίσθηση ασφάλειας ότι θα μπορούσα να αράξω τα κυβικά του νου μου στην αραχνούφαντη υφή τους. Τα σύννεφα περνούν μέσα από το στήθος μου, με γαργαλάνε χαρούμενα στην πλάτη, ψιθυρίζουν στο αυτί μου... και απλά χάνονται. Θυμώνω. Ποτέ δεν συγκρατώ τις συμβουλές τους. Σαν να μην είμαι Εγώ που στήνω αυτί στο πέρασμά τους, το οποίο ντροπαλά προσπαθεί να με προστατεύσει από μια τρομερά τραυματική αλλά συνάμα γοητευτική εν δυνάμει εμπειρία. Και τότε, προκαλώ την τύχη του μυαλού μου. Κοιτάω προς τα κάτω. Στο κενό.
 
Σοκ και δέος! Ειλικρινά, δεν περίμενα να φθάσω τόσο ψηλά! Ζαλίζομαι και θέλω να κάνω εμετό. Ανεβαίνοντας τη σκάλα, ξέχασα να κοιτάξω πίσω, μήπως γίνω κι εγώ μια όμορφη στήλη άλατος στον χρόνο. Και βρέθηκα στην κορυφή. Και ένιωσα ότι οι κορυφές αποτελούν μια φρούδα ελπίδα κατάκτησης και θριάμβου, καθώς το να πάω ακόμη πιο ψηλά άρχισε να μου προκαλεί τρομερή φαγούρα στην πλάτη. Η πλάτη μου μετατράπηκε σε συλλέκτη εσωτερικών και εξωτερικών παρεμβολών... Αλλά, συνειδητοποιώ ότι οι κορυφές γι αυτό υπάρχουν. Τις υπερβαίνουμε, αγγίζοντας τον ουρανό κι αποκτώντας την αίσθηση του κενού χώρου ανάμεσα στο υπερβατικό και το απολύτως γήινο. Και νομίζω ότι τότε αισθανόμαστε και λίγο άνθρωποι.
 
Παρακολουθώ λοιπόν αυτό το κάτω μου, τα πολυδαίδαλα αέρινα μονοπάτια ανάμεσα στους ουρανοξύστες της πόλης όπου γεννήθηκα. Παντού παράθυρα και πόρτες. Ανοίγουν και κλείνουν. Πολυάριθμα κεφάλια ανθρώπων χάσκουν έξω από αυτά, προσδοκώντας να ακούσουν και να μιλήσουν ο ένας στον άλλον. Πουλιά πετούν ξυστά από τα παραθυρόφυλλα και κοροϊδεύουν. Οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν, κάθονται και περπατούν στα μονοπάτια και τους δρόμους της πόλης, σαν ποντίκια σε λαβύρινθο. Τριγυρνούν εδώ κι εκεί, τρώνε το τυρί περήφανα που δεν πιάστηκαν στην φάκα, αλλά... πώς να βγουν από την πόλη; Ακόμη και να αλλάξουν πλανήτη, έχουν κολλήσει την ύπαρξή τους στην πόλη αυτήν με ένα περίεργο κολλώδες υλικό, που εγώ θα το ονόμαζα Μινώταυρο. Η κόλλα αυτή τούς κρατά δέσμιους μιας πραγματικότητας, άλλοτε υλικής άλλοτε πνευματικής άλλοτε ψυχικής. Ο καθένας όπου θέλει κολλάει.
 
Η φαγούρα στην πλάτη μου δε λέει να σταματήσει! Ειλικρινά, μου έχει σπάσει τα νεύρα όλο αυτό το ανέκδοτο με τις κορυφές και τον λαβύρινθο. Αισθάνομαι να θέλω να γρατζουνίσω όλο το κορμί μου. Ασφυκτιώ στη φαγούρα αυτή, που έχει τολμήσει να αγγίξει το μεδούλι του ζαλισμένου μυαλού μου... Ο πόνος και η φαγούρα μάς δείχνουν την έξοδο κινδύνου ξεβολεύοντάς μας... Πιθανόν.
 
Ξαφνικά, κάτι νιώθω να με γαργαλάει ευχάριστα στην πλάτη... Ίσως τα σύννεφα επέστρεψαν λιγότερο γκρίζα και πιο ελαφριά από πριν. Ανοίγω τα αυτιά... Σιωπή. Γυρίζω το κεφάλι μου και τι να δω: ένα ζευγάρι μεγάλα και πολύχρωμα φτερά πεταλούδας έχουν φυτρώσει στην πλάτη μου! Δεν το πιστεύω με την πρώτη ματιά- μάλλον το μυαλό μου χάθηκε στη μετάφραση... Προσπαθώ να κατανοήσω την αλήθεια που κρύβεται πίσω μου: ναι, ρε φίλε, έχω μεταμορφωθεί σε πεταλούδα! Στηρίζομαι στα πόδια μου- αλήθεια, δεν τα χρειάζομαι πια; Τεντώνω τις κεραίες μου! Χτυπώ με δύναμη και θάρρος τα πολύχρωμα φτερά μου! Την ίδια ακριβώς στιγμή, ταξιδεύω σαν τρελή μέσα από τα αέρινα μονοπάτια, μπαινοβγαίνω από πόρτες και παράθυρα, γεύομαι τη γλυκύτητα της ελευθερίας, αγναντεύω το ζενίθ και το ναδίρ της αρχικής μου συνθήκης, αφουγκράζομαι φωνές και τραγούδια, γαργαλάω τα σύννεφα, βουτάω στο κενό με τον δικό μου πλέον ρυθμό, βγαίνω από τον λαβύρινθό μου και αγγίζω την κορυφή της ψυχής μου. Κι όλα αυτά δίχως πόδια. Κι όλα αυτά με μιαν ψυχή, που αν είναι να βγει... θα βγει.
 
“Καλά έκανες, Θησέα, κι άφησες την Αριάδνη. Γιατί τον Μινώταυρο τον νίκησες μόνος σου. Δεν γίνεται ένα κουβάρι να είναι ο προορισμός σου”.
 
Η παράσταση «ΘΗΣΈΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΆΔΝΗ ΣΤΟ ΝΗΣΊ ΤΩΝ ΤΑΥΡΩΝ» σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου στο κινηματοθέατρο Κολοσσαίον διαπραγματεύεται την αρχέγονη αγάπη του Ανθρώπου να υπερβεί τις δυσκολίες της ζωής καθώς και τα όρια του συνειδητού και υποσυνείδητου Εαυτού του. Στην προσπάθειά του αυτή, χρειάζεται την αγάπη και τη θυσία τόσο για τον Εαυτό του όσο και για τον Άλλον. Η αγάπη και η θυσία απελευθερώνουν και απογειώνουν τον Άνθρωπο.
 
Ο Θησέας κατορθώνει μέσα από τους άθλους του να γίνει βασιλιάς της Αθήνας. Μπαίνει στον λαβύρινθο και σκοτώνει τον Μινώταυρο. Ελευθερώνει από τα δεσμά έναν ολόκληρο λαό που ανέκαθεν θυσιαζόταν άδικα. Αποκτά την υστεροφημία και την εξουσία. Δυστυχώς, αφήνει πίσω τον έρωτα της ζωής του, την Αριάδνη. Δεν την αφήνει στην πατρίδα της αλλά στην Νάξο, σε έναν αφιλόξενο γι αυτήν τόπο. Ο έρωτας καλείται να αλλάξει σύμφωνα με τις συνθήκες. Εγκαταλείπεται και προδίδεται, μεταμορφώνεται και ελευθερώνεται από το πρέπει. Η Αριάδνη συνεχίζει να ζει και να αγαπάει κάτω από την προστασία του θεού Διονύσου. Θεοποιείται και γίνεται αστερισμός. Το θέλω και το πρέπει δεν μπορούν πάντοτε να πηγαίνουν μαζί.
 
Η παράσταση εντυπωσιάζει μικρούς και μεγάλους με τα σκηνικά της, τα ακροβατικά και τα χορευτικά της, τα κουστούμια της και το παραδοσιακό χρώμα της μουσικής της. Μας φέρνει σε επαφή με το μυθολογικό μας παρελθόν, μας διασκεδάζει, μας χαλαρώνει και μας προβληματίζει. Αναρωτιόμαστε τι συμβολίζει ο Θησέας, τι η Αριάδνη, τι ο λαβύρινθος με τον Μινώταυρό του. Γιατί οι μύθοι και τα κάθε λογής παραμύθια προσπαθούν να ερμηνεύσουν με την αισθητική των εικόνων τους τη σχέση του Ανθρώπου με τον Εαυτό του και τον κόσμο μέχρι και σήμερα.
 
 
Μουσική Πρόταση:

Παύλος Σιδηρόπουλος και Μαρία Φωτίου: “Ηλεκτρικός Θησέας”

Στίχοι: Δημήτρης Βάρος

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
/
   
Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που `χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή, 
πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα `ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή, 
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα "Νέα" ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σαν θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά, 
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ζωή Ταυλαρίδου
Ζωή Ταυλαρίδου
"Σωφέρ: Ως λάτρης του θεάτρου κατόρθωσα να εντοπίσω στη σκηνή τη δική μου αλήθεια. Η αλήθεια μού ξεγλιστρά κι εγώ απλά την κυνηγώ. Το ταξίδι ωστόσο είναι η ουσία. Και μπορώ πλέον με την ιδιότητα του Σωφέρ να απολαύσω τις αλήθειες που αναδύονται μέσα από το θέατρο. Κλείνω τα μάτια πριν γράψω. Και καταθέτω τις εικόνες μου, τους ήχους μου και τα παραστρατήματα του μυαλού μου. Μια περιπλάνηση είναι κι αυτή κάθε 8 και 18 του μηνός.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Εντυπωσιακή (και με πολύ γέλιο) η «Νυχτερίδα» της Εθνικής Λυρικής στο Μέγαρο. Είδαμε και σχολιάζουμε.
Εντυπωσιακή (και με πολύ γέλιο) η «Νυχτερίδα» της Εθνικής Λυρικής στο Μέγαρο. Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 833 Views
Τι συμβαίνει όταν ένας φίλος θέλει να πάρει το αίμα του πίσω από ένα φίλο του; Τι αποτελέσματα έχουν οι χοροί και η άκρατη οινοποσία; Τι σχέση έχουν γεγονότα του 20ου αιώνα σε ένα έργο του Γιόχαν Στράους του νεότερου; Πήγε, είδε και σχολιάζει η Μαρία Γρηγοριάδου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή