Η Σωφέρ Θεάτρου στη παράσταση «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» από την Παιδική Σκηνή του Φώτη Σπύρου.

3604 Views
Η Σωφέρ Θεάτρου στη παράσταση «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» από την Παιδική Σκηνή του Φώτη Σπύρου. Η Σωφέρ Θεάτρου στη παράσταση «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» από την Παιδική Σκηνή του Φώτη Σπύρου.

  
 
 “Ψιτ! Ψιτ! Δεν είναι εδώ το ραδιόφωνό μου! Δεν είναι εδώ το ραδιόφωνό μου”!
 
Πώς μπορεί να περάσει την ώρα του ένας ναυαγός σε ένα ερημικό νησί; Καταρχήν, δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται, τι χειρότερο! Θεωρεί πως είναι μόνος, ολομόναχος... ο καημένος. Το ημερολόγιό του βέβαια τίθεται αρχικά ως μια ισχνή παρηγοριά. Και η πρώτη του σελίδα καθοριστική για τις επόμενες. Μπορεί με αυτό, άλλωστε, να εμπλουτίζει την ημέρα του γράφοντας, εφόσον έχασε το πολύτιμο ραδιόφωνό του. Καμιά επαφή με τον Άλλον. Ποιον Άλλον, δεν υπάρχει κανείς! Μόνο με το Εγώ του κάνει παρέα λακτίζοντας το χώμα. Τα μικρά σημάδια στο χαρτί προκύπτουν ως δειλά αποτυπώματα της ατυχίας του να περάσει πολύτιμο χρόνο με το μέσα του. Κι αυτό αποτελεί μια σκληρή πρόκληση όσο και πρόσκληση: να γνωρίσει επιτέλους τον εαυτό του. Αλλιώς, πώς θα μπορούσε να αισθανθεί τη χαρά της μοναξιάς του ως του μοναδικού δρόμου στο να γίνει ξανά παιδί και να χαρεί την αλήθεια; Εξ απαλών ονύχων, ο άνθρωπος του κόσμου επιδιώκει την επαφή, αν και γεννιέται μόνος. Μήπως όμως τα ναυάγια γεννούν τους αληθινούς εαυτούς; Μήπως αυτή η ρημάδα κακή μοίρα κάνει τελικά καλό; Με κλειστά τα ραδιόφωνα, ο άνθρωπος του κόσμου αισθάνεται γυμνός, νεκρός, ανύπαρκτος. Αρχικά... και μέχρι να ολοκληρώσει το ημερολόγιο την πορεία του. Ο Ναυαγός ζωγραφίζει το δικό του ημερολόγιο, με δάκρυα, αναστεναγμούς, λεπτές και παχιές γραμμές, που γίνονται κάποτε κύκλοι... και πάπαλα οι φαύλοι κύκλοι. Ξεκινάει τη ζωή του από την αρχή.
 
 
“Ε, ρε, τι πάθαμε!”
 
 
Πολύχρωμες ριγέ κάλτσες και πράσινο μαλλί και γύρω γύρω γραβάτες-σχοινιά σκοντάφτουν στον δρόμο του Ναυαγού, την ώρα που χορεύει με μια σκούπα. Δεν μπορεί, κάποιος τού χαλάει το όνειρο, του μαυρίζει το ημερολόγιο με μουντζούρες. Και, ενώ κατάφερε δίχως ραδιόφωνο να ακούει μουσική και να χορεύει, να σου κι ένας ακόμη ναυαγός... σαν κι αυτόν, αλλά ίσως πιο χαρούμενος, πιθανόν εγκλωβισμένος σε ένα διαρκές ανήσυχο μοτίβο κίνησης... μάλλον τελικά τρελός. Μετράει χοντρά κλαδιά και ανακαλύπτει ήχους και εικόνες από το πουθενά. Δε μιλά, μόνο άναρθρες κραυγές παράγει. Ίσως όμως η δική του γλώσσα να ΄ναι πιο αυθεντική, πιο αυθόρμητη, πιο αληθινή. Ποιος ξέρει από πού ήρθε... Α, ναι! Κι αυτός από τον ουρανό! Ουρανοκατέβατοι λοιπόν κι οι δύο, χορεύουν, μαγειρεύουν, επιβιώνουν... με πάλη, χαστούκια, χορό και πλούσιο “τουρλουμπούκι”. Προσπαθούν να κουμπώσουν τις μοναξιές τους, τους ήχους τους, τον πόθο του να γνωρίσω τον εαυτό μου, αλλά και τον Άλλον δίπλα μου. Στην αρχή, το επιχείρημα φαντάζει σπασμωδικό κι άτεχνο. Η πάλη ωστόσο έχει τη δική της αισθητική, μοιάζει με ζευγάρωμα. Έχει τη δική της δομή και τους δικούς της κανόνες. Άραγε, ποιος θα επιβιώσει της τραμπάλας;
 
“Μίλα πρώτος!”. “Όχι Εγώ, Εσύ! ”.
 
Σε αυτή την αέναη πάλη των Δύο, οι Ναυαγοί με διαφορετική γλώσσα μαθαίνουν να μετρούν: 1, 2, 3! Καταλαβαίνουν πως οι λέξεις δεν έχουν καμία χρησιμότητα. Και οι αριθμοί περιγράφουν, δεν ερμηνεύουν τον κόσμο Και το πρώτος-δεύτερος καταντά βαρετό κι ανούσιο. Οι δυο ναυαγοί μαθαίνουν να μαγειρεύουν, χωρίς να τρώνε, να τρώνε, δίχως να μαγειρεύουν: “Κουτάλα δίχως τρέλα” δεν οδηγεί πουθενά! “Κάστανα βραστά σκαστά με τη σκαστή βραστή κουτάλα” τραγουδούν και το πανί τους φουσκώνει. “Η Ισχύς εν τη ενώσει” αποδεικνύεται ως το τρένο της επιστροφής τους. Μέσα από το τουρλουμπούκι, κατορθώνουν να επικοινωνήσουν με σεβασμό κι αποδοχή. Ισορροπούν στη σανιδοτραμπάλα, φορούν τα παπούτσια τους κι αγκαλιάζονται σφιχτά!
 
Κι αυτή είναι πλέον η νέα τους πατρίδα.
 

----------
Η παράσταση «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος»σε μετάφραση-διασκευή της Ξένιας Καλογεροπούλου αποτελεί μία πολύχρωμη, συγκινητική, ποιητική δημιουργία για ολόκληρη την οικογένεια! Δύο ναυαγοί εγκλωβίζονται σε ένα ερημονήσι μετά από πτώση αεροπλάνου και αλεξίπτωτου και χάνουν κάθε επαφή με τις κοινωνίες τους. Καλούνται λοιπόν να εξασκήσουν την υπομονή και την επιμονή τους, να εμβαθύνουν στον προσωπικό τους κόσμο, να τον γνωρίσουν, να τον αγαπήσουν και να ισορροπήσουν ο ένας με τον άλλον.
 
 
 
Πρόκειται για την πάλη δύο ανθρώπων, αφενός να επιβιώσουν και να τραφούν, και αφετέρου να γνωρίσουν την ψυχή τους, τα όριά τους και να επικοινωνήσουν. Και το καταφέρνουν με έξοχες ποιητικές εικόνες, γεμάτες χρώμα, ήχους, μουσική κι ενέργεια, ευφάνταστα σκηνικά μέσα και σωματικό θέατρο... που λάμπει!
 
Η μαγεία επί σκηνής!
 
 
Πληροφορίες για την παράσταση, πρόγραμμα περιοδείας, εδώ
 
Δείτε και αυτό:  
Ο Φώτης Σπύρoυ και ο Νίκος Χρηστίδης μιλού στην Ζωή Ταυλαρίδου

.

.
Δείτε & αυτά:
 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ:

.
ΘΕΑΤΡΟ: 

.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
΄΄
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλίακλικ εδώ.

.
Ακολουθήστε μας στα social media
      


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ζωή Ταυλαρίδου
Ζωή Ταυλαρίδου
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη μια ζεστή νύχτα. Μεγάλωσα, ζωγραφίζοντας και χορεύοντας τις σκέψεις μου. Από πολύ μικρή αγαπούσα τα παιδιά, κι έτσι έγινα δασκάλα. Ώσπου... ερωτεύτηκα το θέατρο κι άρχισα να με ανα-καλύπτω από την αρχή. Έπειτα, “τρίτωσαν” τα θαύματα της ζωής μου με δύο υπέροχα παιδιά, αγγίζοντας σχεδόν το ιδανικό μου. Έκτοτε, ανακαλύ-πτω τον εαυτό μου μπροστά από σκηνές, μπαίνοντας σε σταθερή πορεία. Παρατηρώ τον κόσμο του θεάτρου, τον περιγράφω, του δίνω σχήμα και ανακαλύπτω τα νοήματά του. Το θέατρο, η δίνη που καταπίνει τα πάντα, πηγάζει από την ακόρεστη ποιητική φλέβα. Γιατί, εν αρχή ην η ποίηση, ο έντεχνος λόγος. Η ποίηση, αυτή η ανυπόμονα γαργαλιστική συνήθεια, αρπάζει τα πάντα και τα με-τατρέπει σε Αλήθεια. Το Θέατρο μορφοποιεί και χρωματίζει την Αλήθεια αυτή και την εξωτερικεύει, την επικοινωνεί στους ανθρώπους πίσω, πάνω και μπρος από τη σκηνή. Και μαγευόμαστε. Και ξυπνάμε. Κι αντιδρούμε. H Σωφέρ Θεάτρου και οι Σκηνής Διάλογοι ως στήλες στην Κουλτουρό-σουπα αποκρυσταλλώνουν αυτή ακριβώς την ανάγκη. Η αγάπη μου για το θέατρο έχει αποκτήσει πλέον και μουσικό χρώμα, “έχει ανοίξει” σε άλλα μονοπάτια και φιλοξενείται διαδικτυακά από το Καλλιτεχνικό Ραδιόφωνο του Ερευνητικού Οργανισμού Ελλήνων (https://eoeradio.org/arts/) κάθε Πέμπτη 9-10 το βράδυ! Καλό μας ταξίδι!

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Αυτές είναι οι περιοχές όπου απαγορεύεται περισσότερα από 50 άτομα στις κοινωνικές εκδηλώσεις
Αυτές είναι οι περιοχές όπου απαγορεύεται περισσότερα από 50 άτομα στις κοινωνικές εκδηλώσεις
με 0 Σχόλια 758 Views

 Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η Κοινή Υπουργική Απόφαση «Ανώτατο όριο συμμετεχόντων σε δημόσιες ή κοινωνικές εκδηλώσεις και ειδικοί κανόνες

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή