Νέοι ηθοποιοί μιλούν στην «Κ»: Περικλής Σιούντας

7287 Views
Νέοι ηθοποιοί μιλούν στην «Κ»: Περικλής Σιούντας Νέοι ηθοποιοί μιλούν στην «Κ»: Περικλής Σιούντας

 

. 

Αποτελεί ένα φρέσκο πρόσωπο, το οποίο πρόσφατα ξεκίνησε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στην υποκριτική, πρωταγωνιστώντας στην παράσταση «Παραμύθι για δύο» του ΚΘΒΕ. Πρόκειται για ένα πολυπράγμον άτομο, το οποίο κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια, και εκτός από την υποκριτική ασχολείται με τη μουσική και το χορό. Για  τις ασχολίες, τα ενδιαφέροντα, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες του, χωρίς να διστάζει να εκφράσει τους φόβους ενός νέου ανθρώπου, που ασχολείται με την υποκριτική.
 
Ο νέος ταλαντούχος ηθοποιός Περικλής Σιούντας μιλά στην Κουλτουρόσουπα.
 
1. Πες μας δύο λόγια για τον εαυτό σου, για την οικογένειά σου, τον τόπο καταγωγής, τις σπουδές σου, τις προηγούμενες ασχολίες και γενικότερα τα ενδιαφέροντα σου.
Η καταγωγή μου είναι από Ορεστιάδα και λίγο μακρύτερα από Μικρά Ασία, αλλά γεννήθηκα στην Αθήνα το 1997, μεγάλωσα στην Ναύπακτο, τελείωσα το Μουσικό Σχολείο της Πάτρας, τώρα ζω στη Θεσσαλονίκη… Όπου γης και πατρίς! Δεν μπορώ να πω πως αισθάνομαι ιδιαίτερα συνδεδεμένος με έναν συγκεκριμένο τόπο. Μου αρέσει να προσαρμόζομαι και να συνηθίζω να λειτουργώ σε πολύ διαφορετικά μεταξύ τους περιβάλλοντα. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που αντέχω να κάνω μόνο ένα πράγμα. Ούτε μου αρέσει και να με ταυτίζουν με ένα πράγμα.
 
Αποφοίτησα από τη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και τώρα σπουδάζω στο τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με ειδίκευση στο ακορντεόν κοντσέρτου (“μπαγιάν”). Επίσης ασχολούμαι σοβαρά με τον χορό και το τσίρκο, κάνοντας ακροβατικά εδάφους καιζογκλερικά). Στον ελεύθερο μου χρόνο μαθαίνω σαν τρελός ισπανικά, που τα λατρεύω και τον τελευταίο καιρό έχω ανάγκη να ξαναρχίσω να παίζω ποδόσφαιρο, που μου έχει λείψει πάρα πολύ, αν και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το χωρέσω και αυτό στο πρόγραμμά μου.
 
Για αυτή μου την κατάντια είναι υπεύθυνοι φυσικά οι γονείς μου, δυο υπέροχα πλάσματα, ο Δημήτρης, ηθοποιός και θεατρολόγος και η Ντίνα, εκπαιδευτικός και 30 χρόνια ερασιτέχνης ηθοποιός -άρα δικαιωματικά θα την συστήσω και αυτήν ως ηθοποιό-, που ποτέ δεν μου κόψαν τα φτερά και αντιθέτως με ενθάρρυναν πάντα και με στήριζαν σε όλες τις επιλογές μου. Έχουμε και μια οικογενειακή θεατρική ομάδα οι τρεις μας, με έδρα τη Ναύπακτο, το “Θέατρο Χωρίς Αυλαία”, που ξεκίνησε να δραστηριοποιείται κυρίως με θεάματα δρόμου, αν και πλέον οι περισσότερες παραγωγές μας προορίζονται για κλειστά θέατρα. Έχω και μια μικρότερη αδελφή, τη Μυρτώ, επίσης καλλιτεχνική φλέβα, με έφεση στη ζωγραφική και με πολύ ωραία φωνή. Φέτος δίνει πανελλήνιες και όλοι περιμένουμε με αγωνία να δούμε που θα βρεθεί!
 .
.
2. Ποια ήταν παλιότερα και ποια είναι σήμερα η σχέση σου με το θέατρο; Τι σημαίνει το θέατρο για σένα;
Η σχέση μου με το θέατρο ήταν και είναι ζωτικής σημασίας. Το θέατρο ήταν πάντα στη ζωή μου λόγω οικογένειας σε σημείο, που με έβαζαν να κοιμάμαι στο κρεβάτι του σκηνικού όσο κάνανε πρόβα, και ξέρω πως πάντα θα υπάρχει χώρος γι’ αυτό μέσα στη ζωή μου. Είναι μια σταθερά που με γυρίζει πίσω στο χρόνο, ελευθερώνει έναν παιδικό μου εαυτό, που καθόταν στις πρόβες με μια μπάλα αγκαλιά και ρουφούσε ό,τι έβλεπε σαν σφουγγάρι, που μάλωνε τους ηθοποιούς όταν κάνανε λάθος τα λόγια τους, που στο σπίτι έπαιζε με τα λέγκο τα θεατρικά που ανεβάζανε, που δεν μπορούσε να μην σκαρφίζεται και να λέει ιστορίες. Αν κάποιος μου πάρει το θέατρο, αισθάνομαι πως θα πάρει μαζί του κι ένα τεράστιο και πολύ θεμελιώδες κομμάτι από αυτό που είμαι…
 
3. Πότε και πώς ξεκίνησε η επαφή σου με το θέατρο; Ποια ήταν η αφορμή να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Δεν κατάφερα να το αποφύγω, θα έλεγα καλύτερα. Μικρός ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής! Αλλά σταμάτησα λόγω κάποιων τραυματισμών. Βέβαια πάντα οι φίλοι και οι δάσκαλοι μου, με έβλεπαν να παίζω στις σχολικές γιορτές και στις παραστάσεις με θεατρικές ομάδες και εργαστήρια, και μου έλεγαν “εσύ θα γίνεις ηθοποιός!”. Εγώ δεν ήθελα. Στο Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο, είχα ήδη αποφασίσει πως ήθελα να γίνω μουσικός. Και πράγματι γι’ αυτό ήρθα στη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσω μουσική, και πιο συγκεκριμένα ακορντεόν, μιας και η σχολή μου είναι η μοναδική στην Ελλάδα που προσφέρει πανεπιστημιακό πτυχίο με τέτοια ειδίκευση.
 
Τη χρονιά που ήρθα πρώτο έτος στη Θεσσαλονίκη δούλευα παράλληλα στο θέατρο “Act” στην Πάτρα, σε δύο παραστάσεις του Τηλέμαχου Τσαρδάκα (“Το κορίτσι που επιμένει” & “Η απόχη”), ενώ παράλληλα με το “Θέατρο Χωρίς Αυλαία” ανεβάζαμε στο ίδιο θέατρο μία παράσταση, στην οποία είχα συνθέσει και έπαιζα ζωντανά τη μουσική. Αυτό με είχε αναγκάσει να ταξιδεύω Θεσσαλονίκη-Πάτρα μία ή και δύο φορές την εβδομάδα(!), πράγμα που κάποια στιγμή με έκανε να αναρωτηθώ: “ρε συ Περικλή, έχεις έρθει να σπουδάσεις μουσική που τόσο ήθελες και ταξιδεύεις κάθε λίγο και λιγάκι σε άλλη πόλη, σχεδόν 500χλμ. μακριά, μόνο και μόνο για να παίζεις θέατρο; Κάτι δεν πάει καλά…”. Και μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση αποφάσισα να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ, θέλοντας να μείνω στη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσω μαθήματα ακορντεόν. Η δίψα μου για θέατρο είχε προτεραιότητα!
 
4. Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος του θεάτρου στη σημερινή κοινωνία και ειδικότερα στην ελληνική πραγματικότητα; Θεωρείς ότι, στα πλαίσια και της οικονομικής κρίσης που επικρατεί, παρακολουθεί ο κόσμος θέατρο ή έχει μειωθεί το θεατρόφιλο κοινό;
Για μένα ο ρόλος του θεάτρου και η “τελετή” της παράστασης φέρουν την ευθύνη της διατήρησης του “πραγματικού” σε μια εποχή που ο ψηφιακός κόσμος έχει χωθεί τόσο βαθιά μέσα στην καθημερινότητά μας που μας έχει αποξενώσει! Εγώ έχω μεγαλώσει στην επαρχία και δυσκολεύομαι να το συνηθίσω αυτό. Όμως αισθάνομαι πως δεν είναι πια κάτι το αξιοσημείωτο ιδιαίτερα για τη νέα γενιά. Στο “Παραμύθι για δύο” που παίζω τώρα, στην εφηβική σκηνή του Κρατικού, υπάρχει ένα σημείο στην παράσταση, που μαζί με την εξαιρετική μου συμπρωταγωνίστρια, Παναγιώτα Μπιμπλή κατεβαίνουμε στην πλατεία και έχουμε ένα μικρό διάλογο εκεί, σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές. Ειδικά όταν έχουν έρθει σχολεία να δουν την παράσταση, νιώθω την αμηχανία τους. Δεν ξέρω γιατί… Τους φαίνεται περίεργο που είμαι τρισδιάστατος; Που είμαι ιδρωμένος και λαχανιασμένος; Παραξενεύονται που η εικόνα μου δεν μοιάζει με αυτό που έχουν συνηθίσει να βλέπουν στην τηλεόραση, στο σινεμά, στις οθόνες των κινητών τους; Τους φαίνεται μάλλον περίεργο που είμαι πραγματικός, που είμαι απλώς ένας άνθρωπος. Κάθε φορά σε αυτό το σημείο της παράστασης, που γι’ αυτό το λόγο είναι μάλλον το αγαπημένο μου, νιώθω πως όντως το θέατρο είναι απαραίτητο στην κοινωνία μας και πως δεν θα πεθάνει ποτέ, γιατί το έχουμε ανάγκη. Έχουμε ανάγκη από κάτι που θα μας φέρει κοντά, κάτι πραγματικό! Όχι μόνο εικονική πραγματικότητα και κοινωνικά δίκτυα… Μας απομακρύνουν όλα αυτά. Και μας δημιουργούν ένα πλαίσιο ασφάλειας έξω από το οποίο όλοι φαίνονται ξένοι και εχθρικοί. Πιστεύω πως υπάρχει ανάγκη να γνωριστούμε μεταξύ μας, να κοιτάξουμε τον διπλανό μας στα μάτια, να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητά του και να καταλάβουμε τη θέση του. Ο αναρχικός τον αστυνομικό, ο ρατσιστής τον μετανάστη, ο ομοφοβικός τον ομοφυλόφιλο… και αντίστροφα, κλπ, κλπ. Και το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης σε αυτή τη διαδικασία, γιατί είναι ζωντανό, ξεχειλίζει από ενέργεια, φέρει αυτό το μαγικό “κάτι”, που μπορεί να προκαλέσει συγκινήσεις που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Έχει τη δυνατότητα να μας θυμίζει ή να μας βοηθάει να ανακαλύπτουμε ποιότητες δικές μας, ανθρώπινες, που υπάρχουν σε όλους, που έχουμε ξεχάσει ή δεν έχουμε καν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν. Και σίγουρα, με τον τρόπο του, μπορεί να μας δείξει ότι κατά βάθος, μπορεί και να μην διαφέρουμε τόσο πολύ -όσο νομίζουμε- ο ένας απ’ τον άλλο.
 .
.
Αυτοί πιστεύω πως είναι μερικοί καλοί λόγοι που πάντα θα οδηγούν τον κόσμο να επιλέγει να βλέπει θεατρικές παραστάσεις, ανεξάρτητα οποιασδήποτε κρίσης. Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως δεν έχω βιώσει στο θέατρο την εποχή “προ-κρίσης”, και δεν μπορώ να απαντήσω στο αν έχει μειωθεί ή όχι το θεατρόφιλο κοινό στις μέρες μας, αφού δεν έχω καν στοιχεία σύγκρισης. Σίγουρα όμως μπορώ να πω πως υπάρχει ανταπόκριση. Ο κόσμος έρχεται στο θέατρο. Φυσικά δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά δεν αισθανόμαστε την απουσία του. Και όπως λέει και ο ρόλος μου στην παράσταση: “Αν δείξεις στον κόσμο κάτι που είναι ενδιαφέρον, θα γουστάρει!” Χαίρομαι που βλέπω και πολλούς νέους κοντά στο θέατρο. Ίσως η εποχή μας τους έχει προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει αισιοδοξία.
 
5. Ποια είναι η γνώμη σου για τις παραστάσεις που ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη και γενικά για την θεατρική παραγωγή στην Ελλάδα;
Στην πλειοψηφία τους δεν με συγκινούν. Κι αυτό γιατί μου λείπει πολλές φορές η προσωπική κατάθεση των συντελεστών. Σιχαίνομαι τις παραστάσεις που στήνονται βιαστικά, για να “βγάλουμε χρήματα”… Εγώ δεν διάλεξα αυτή τη δουλειά για να κάνω περιουσία -θα ήταν ηλίθια επιλογή άλλωστε-, αλλά επειδή την αγαπάω. Προσωπικά συγκινούμαι πολύ όταν ένας θίασος εκπέμπει αυτή τη λαχτάρα να παίξει, να ανέβει πάνω στο σανίδι και να επικοινωνήσει την παράσταση με το κοινό του! Η ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία, η πρωτοτυπία, τα φαντασμαγορικά κοστούμια και σκηνικά, για μένα είναι δευτερεύουσας σημασίας. Φυσικά και θα τα εκτιμήσω, αλλά αν απουσιάζει ο ζήλος και η αγάπη των συντελεστών για τη δουλειά τους θα φύγω πιθανότατα άδειος από το θέατρο, έχοντας λάβει ένα σχεδιάγραμμα και όχι την ουσία. Νομίζω πολύ λίγες φορές φεύγω από παράσταση και νιώθω πως όλοι οι συντελεστές κάναν με μεράκι τη δουλειά τους.
 
6. Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή και κατά πολλούς σε μια εποχή κρίσης των αξιών. Θεωρείς πώς υπάρχουν επιπτώσεις στην δουλειά σου και ιδιαίτερα στις συνεργασίες με παλαιότερους αλλά και νέους συναδέλφους σου;
Την επίπτωση της κρίσης στην δουλειά μας την διακρίνω στην αύξηση του άγχους για βιοπορισμό. Όπως είπα και πριν, πολλές δουλειές γίνονται επιπόλαια, βιαστικά, χωρίς μεράκι, απλά για “να κάνουμε κάτι να βγάλουμε χρήματα”. Αυτή η αντιμετώπιση του θεάτρου το υπονομεύει και δημιουργεί μια λάθος εικόνα για το επάγγελμα. Για μένα, καλός είναι ο ηθοποιός που ποιεί ήθος, που συν-κινεί, που δεν παίζει για να βγάλει λεφτά, αλλά γιατί δεν μπορεί αλλιώς, γιατί είναι ανάγκη του να ανέβει στη σκηνή, όχι για να τον δουν και να τον θαυμάσουν, αλλά για να επικοινωνήσει και να μοιραστεί όσα δεν μπορεί να εκφράσει με άλλον τρόπο η ύπαρξή του.
 
 
7. Μίλησε μας για κάποιες δουλειές/παραστάσεις στις οποίες συμμετείχες έως τώρα. Ξεχωρίζεις κάποια και γιατί;
Τολμώ να πω πως, για το νεαρό της ηλικίας μου, έχω ασυνήθιστη εμπειρία. Ήδη πριν μπω στη δραματική σχολή είχα δουλέψει ως ηθοποιός και χορευτής σε κάποιες παραγωγές στην Πάτρα και με το “Θέατρο Χωρίς Αυλαία” ξεκίνησα να παίζω επαγγελματικά από μικρή ηλικία.
.
Η πρώτη μου δουλειά ήταν “Οι πανουργίες του Μπερτόλδου” του Γ. Σκούρτη (2009). Την παρουσιάσαμε στο δρόμο σε φεστιβάλ, σε Πρέβεζα και Ναύπακτο. Έπειτα ακολούθησαν πολλά πρότζεκτ στη δραστηριότητα της ομάδας μας, με αποκορύφωμα την επί έξι χρόνια καλλιτεχνική επιμέλεια του θεάματος της “Αναπαράστασης της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου” (2014-2019). Μετά, σαν μουσικός (ακορντεόν & μουσική σύνθεση) έχω δουλέψει για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας (2013-2016), το ΚΘΒΕ (2017-2019), το Φεστιβάλ ακορντεόν Θεσσαλονίκης (2019) και υπήρξα μέλος μουσικών σχημάτων όπως η “Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων δήμου Πατρέων «Θανάσης Τσιπινάκης»” (2011-2014) και το συγκρότημα “Tourlou The Band” (2013-2018). Είχα επίσης την τύχη να συμμετέχω ως μουσικός στις “Τρωάδες” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία και μουσική Θοδωρή Αμπαζή (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας 2013). Ήταν συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Ήμουν 16. Θυμάμαι στην πρεμιέρα στην Επίδαυρο, καθώς μπαίναμε στη σκηνή, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω απ’ την συγκίνηση… Αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα ήθελα να ξαναζήσω.
 
Παρόλα αυτά, η παράσταση που θα ξεχώριζα απ’ όλα όσα έχω κάνει ποτέ, είναι οι “Άσχημοι”! Είναι μια παράσταση που στήσαμε με την δεύτερη ομάδα της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος, τους “No Man’s Land Rabbits”. Μια παράσταση “επινοητικού θεάτρου”, που δηλαδή δεν προϋπάρχει τίποτα και την δημιουργεί από το μηδέν η ομάδα. Μαζί με τους Γκαλ-Αβραάμ Ρομπίσα, Δημήτρη Ροΐδη και Νίκο Σέυμουρ-Σταθόπουλο, εξαιρετικά ταλαντούχα παιδιά, επίσης απόφοιτοι της δραματικής σχολής του ΚΘΒΕ, γράψαμε, σκηνοθετήσαμε, χορογραφήσαμε, συνθέσαμε τις μουσικές, κατασκευάσαμε τα σκηνικά, τυπώσαμε τα εισιτήριά μας. Βασικά τα κάναμε όλα, χωρίς καμιά εξωτερική βοήθεια, και καταλήξαμε να δημιουργήσουμε τους “Άσχημους”, μια παράσταση για την κοινωνική καταπίεση.
.
Ο λόγος που την ξεχωρίζω, είναι γιατί ήταν για όλους μας ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Το να στήσουμε μια παράσταση τελείως από το μηδέν, μας έβαλε σε μια πολύ διαφορετική διαδικασία από αυτό που μαθαίνει κανείς σε μια δραματική σχολή. Αναλάβαμε ευθύνες και ρόλους που δεν φανταζόμασταν καν ότι υπάρχουν και -κυρίως- βιώσαμε πώς είναι να υποστηρίζεις την καλλιτεχνική σου δημιουργία στο έπακρο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόση χαρά νιώθαμε στην πρεμιέρα, που θα παρουσιάζαμε κάτι ολόδικό μας στον κόσμο! Κάτι που είχαμε γεννήσει! Και πόση λύτρωση, όταν ο κόσμος ανταποκρίθηκε θετικά! Κάναμε συνέχεια παραστάσεις με γεμάτο θέατρο! Κάτι υπέροχο να σου συμβαίνει και δις υπέροχο όταν πρόκειται για μια δική σου δημιουργία!
 .
.
8. Ποιος από τους ρόλους που ερμήνευσες έως σήμερα σε έχει αγγίξει ως προσωπικότητα και θεωρείς ότι σε έχει επηρεάσει σε κάποιο βαθμό;
Ο ρόλος του “Κομπέρ” σίγουρα. Πρόκειται για έναν ρόλο-εφεύρεση, που δημιουργήσαμε όταν ανεβάσαμε, στα πλαίσια των διπλωματικών εξετάσεων της δραματικής σχολής, το “Καζιμίρ & Καρολίνα” του Ε.Φ.Χόρβατ. Στην παράσταση κάναμε μια παραλλαγή στο έργο, όπου ένας περιπλανώμενος θίασος “φρικιών” διηγείται την ιστορία του Καζιμίρ και της Καρολίνας. Εγώ έπαιζα τον θιασάρχη, ή αλλιώς “κομπέρ”, όπως τον είχαμε ονομάσει, ο οποίος κινούσε τα νήματα του θιάσου. Ένα μυστήριο πλάσμα που προσωποποιούσε την τελειότητα, μπορούσε πραγματικά να κάνει τα πάντα, είχε κάθε είδους δεξιότητα, ήταν μουσικός-χορευτής-ακροβάτης-ζογκλέρ, μπορούσε ακόμη και να διαβάσει την ανθρώπινη σκέψη και ισχυριζόταν ότι ο δρόμος που ακολούθησε για να φτάσει να είναι τόσο τέλειος, ήταν πολύ απλός και εύκολος. Απλά πίστεψε στον εαυτό του και έγινε αυτό που ήθελε να είναι, σταματώντας να κάνει τα ίδια λάθη. Βγήκε από τον φαύλο κύκλο της ανθρώπινης μικρότητας και κατοίκησε μέσα στο όραμα που είχε για τον εαυτό του. Αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα κουβαλάω για πολύ καιρό μαζί μου…
 
9. Πες μας μια αστεία ή άβολη στιγμή που είχες σε κάποια παράσταση;
Ως πρωτοετής φοιτητής οποιασδήποτε σχολής, φαντάζομαι ότι λίγο-πολύ θα βιώσει κανείς κάποια στιγμή που θα του συμπεριφερθούν ως “πρωτάκι” και θα του ασκήσουν αυτό το ευγενικό “μπούλινγκ”, που με χαρά θα μεταφέρει και αυτός ως τελοιόφοιτος στην επόμενη γενιά εισακτέων, συνεχίζοντας αυτή την αιώνια παράδοση, της οποίας κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Και εγώ και οι συμμαθητές μου δεν αποτελέσαμε εξαίρεση φυσικά. Όντας πρωτοετείς κληθήκαμε να βοηθήσουμε στις διπλωματικές εξετάσεις των τότε τελειόφοιτων. Ο ρόλος που θα αναλαμβάναμε να κάνουμε ήταν τα σκηνικά. Ναι, τα σκηνικά! Πότε γινόμασταν τοίχοι που άλλαζαν θέσεις στο χώρο, πότε γινόμασταν η τραπεζαρία που είχε αφτιά και τα άκουγε όλα, πότε τα κύματα της θάλασσας σε τρικυμία, πότε κρεβάτια, σκαμνάκια, καρέκλες, τραπέζια, και σε μια σκηνή του έργου κάναμε δυο βραχάκια, πίσω από τα οποία ήταν κρυμμένοι δυο τελειόφοιτοι που είχαν εκείνη τη στιγμή ένα διάλογο. Και εκεί που είσαι κουλουριασμένος σαν αρμαντίλλο μαζί με άλλους -δεν ξέρω- έξι, εφτά(;) συνφοιτητές σου, δεν καταλαβαίνεις ποιανού το πόδι είναι στη μύτη σου και ποιανού αγκώνας σου ραγίζει το πλευρό, και προσπαθείς παρόλα αυτά να συνεχίσεις να αναπνέεις και να μένεις ακίνητος, έρχεται η στιγμή που αυτή η αιώνια παράδοση “μπούλινγκ”, προκαλεί μια κρίση ανωτερότητας στον τελοιόφοιτο που βρίσκεται πίσω μας, και αποφασίζει πως ενώ θα παίζει το ρόλο του, θα μας τσιμπάει και από πάνω, να μας δοκιμάσει αν μπορούμε να αντέξουμε ακίνητοι και αμίλητοι σε μια τόσο βολική στάση, με τα ξερά του να πασπατεύουν και να τσιμπάν ανελέητα όποιον βρίσκουν… Συγκινητικές στιγμές, μπορώ να πω!
 
10. Πώς αντιδράς γενικότερα στις κακές στιγμές αλλά και στις κακές κριτικές που μπορεί να ακολουθούν;
Οι κακές στιγμές είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν είμαστε ρομπότ, θα υπάρχουν. Δουλειά μας είναι να μαθαίνουμε από αυτές -όπως και από τις κακές κριτικές-, να καταφέρουμε να αναλύσουμε τι δεν πάει καλά, τι δεν λειτουργεί και να ανακαλύψουμε τι χρειάζεται να αλλάξουμε ώστε να διορθωθούμε και να πάμε ένα βήμα μπροστά.
 
11. Πες μας τη γνώμη σου για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον θεατρικό κόσμο και κυρίως για τις συνθήκες εργασίας που υπάρχουν; Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι προς το καλύτερο, τι θα ήταν αυτό;
Ήμουν τυχερός ως τώρα, καθώς έχω υπάρξει σε παραγωγές όπου βίωσα μόνο καλές συνθήκες εργασίας, καθαρότητα και συνέπεια στα οικονομικά και παραγωγούς επικοινωνιακούς και πρόθυμους για συνεργασία. Έχω ακούσει ότι δεν είναι παντού έτσι. Ιδιαίτερα στο ελεύθερο θέατρο και σε πιο εμπορικές παραγωγέςείναι απαράδεκτο η κερδοσκοπία να υπονομεύει την αξία των ηθοποιών και σε ορισμένες περιπτώσεις να πληρώνονται ψίχουλα, ενώ δουλεύουνε πολύ.
.
Αν θα μπορούσα να αλλάξω κάτι, θα ήθελα να καλλιεργήσω τον σεβασμό των παραγωγών, αλλά και όλης της κοινωνίας απέναντι στο επάγγελμα. Δεν είμαστε φιγουρίνια που θα χορέψουν για την διασκέδασή σας. Είμαστε άνθρωποι, ντυμένοι φιγουρίνια που θα χορέψουν για την διασκέδασή σας. Υπάρχει μια κάποια διαφορά, έτσι;
.
.
12. Θεωρείς ότι οι μέχρι τώρα οικονομικές απολαβές σου είναι ικανοποιητικές; Θα είναι το επάγγελμα αυτό ικανό να σε καλύψει βιοποριστικά στο μέλλον;
Η αλήθεια είναι πως ως τώρα δεν έχω μείνει χωρίς δουλειά. Παρόλα αυτά δεν θα μπορούσα να βιοποριστώ αποκλειστικά από το θέατρο. Μόνο στην περίπτωση που θα δουλεύω συνέχεια στο Κρατικό ή στο Εθνικό ή αν θα κάνω 2-3 παραστάσεις ταυτόχρονα στο ελεύθερο θέατρο. Αλλά και σαν Περικλής δεν μπορώ να με φανταστώ να κάνω αποκλειστικά και μόνο θέατρο. Εξάλλου, πάντα μου ήταν δύσκολο να βλέπω το θέατρο σαν δουλειά. Ήταν πάντα στη ζωή μου από παιδί, πάντα το αντιμετώπιζα σαν παιχνίδι. Και είχα αισθανθεί πάρα πολύ περίεργα όταν έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά… “παίζοντας”. Για το βιοπορισμό μου, υπολογίζω περισσότερο την μουσική μου ιδιότητα, κυρίως στο χώρο της εκπαίδευσης.
 
13. Πιστεύεις ότι το επάγγελμα που διάλεξες θα σου προσφέρει ηθική ικανοποίηση;
Ναι, γι’ αυτό είμαι σίγουρος. Κυρίως γιατί δεν νιώθω την βιοποριστική πίεση να κάνω πράγματα που δεν θέλω. Ξέρω πως ό,τι θα κάνω θα το διαλέξω και θα δοθώ ολοκληρωτικά σε αυτό. Και στις δύσκολες περιόδους, που ίσως δεν μπορέσω να βρεθώ σε κάποια δουλειά που να με εκφράζει, ευελπιστώ πως είτε με τη μουσική, είτε με το χορό και το τσίρκο, θα καταφέρνω να συμπληρώνω κάπως το βιοποριστικό μου εισόδημα.
 
14. Με τι ακριβώς ασχολείσαι αυτή την εποχή;
Με όσα χωράνε στο πρόγραμμα, όπως πάντα…Τώρα παίζω στο “Παραμύθι για δύο” του Φίλιπ Ρίντλεϊ, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ράπτη, στην εφηβική σκηνή του ΚΘΒΕ. Μελετάω -κυρίως ακορντεόν- και παρακολουθώ το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και προπονούμαι για να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις σε επαγγελματικές σχολές χορού τον Σεπτέμβριο.
 
15. Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ρόλος που θα ήθελες να υποδυθείς;
Όχι, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος, έχω μάλλον πιο δημιουργικά όνειρα… Μ’ αρέσει να γράφω -είχα κερδίσει κι ένα διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας το 2015- και να συνθέτω. Με φαντάζομαι στο μέλλον να προσπαθώ να συνδέσω θέατρο-μουσική-χορό-τσίρκο σε ένα πιο σύγχρονο πλαίσιο (σε σχέση με τα γνωστά κι αγαπημένα σε όλους μιούζικαλ). Οραματίζομαι και αναρωτιέμαι πιο είναι το επόμενο στάδιο συνύπαρξης αυτών των τεσσάρων στοιχείων. Πάντα κρατάω σημειώσεις μέσα στη μέρα ή κατά τη διάρκεια παραστάσεων. Σημειώνω ό,τι μου κάνει εντύπωση και μου δίνει ερέθισμα να συνδέσω οργανικά αυτές τις τέχνες και να τις βάλω αρμονικά σε μια ιστορία, που θα έχει στοιχεία από όλες.
 
Ήδη πειραματιζόμαστε με αυτό με την κοπέλα μου, τη Ραφαέλα Τσομπανούδη, τελειόφοιτη τώρα στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ. Συνθέτω τη μουσική στη διπλωματική της εργασία, ένα μίνι σουρεαλιστικό μιούζικαλ. Η εξερεύνηση της συνύπαρξης αυτών των στοιχείων μας εξιτάρει και σίγουρα έχουμε να κάνουμε πολύ δουλειά σε αυτό το χώρο στο μέλλον.
 
Θα ήθελα επίσης να ανοίξω κάποια στιγμή ένα δικό μου χώρο και να κάνω με ομάδες δικά μου πράγματα εκεί… Έχω όνειρα που ξέρω ότι είναι ρίσκα και δεν υπολογίζω να βγάλω χρήματα από αυτά. Απλώς θέλω να ικανοποιήσω την ανάγκη μου να δημιουργήσω και να μοιραστώ κάποια πράγματα με τον κόσμο. Μακάρι να είμαι τυχερός και να τα καταφέρω.
 
16. Με ποιον/ποια ηθοποιό θα ήθελες να συνεργαστείς; Θεωρείς κάποιον το ίνδαλμά σου;
Έχω πολλές φιγούρες που με εμπνέουν, όχι όμως ίνδαλμα. Εμπνέομαι από τον Σπύρο Σακκά, τον Ταξιάρχη Χάνο, τον Γιάννη Ρήγα, τον Θοδωρή Αμπαζή, τον Νίκο Καραθάνο, τον Λίο Μέσι…. Με οποιονδήποτε από αυτούς αν μπορούσα να συνεργαστώ θα ήταν θείο δώρο!
 
17. Τι θα συμβούλευες σε άλλα νέα παιδιά που επιθυμούν να ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα;
Σίγουρα, να ξεχωρίσουν πρώτα πως πάνω στη σκηνή βλέπουμε μόνο την όμορφη πλευρά του επαγγέλματος. Το θέατρο δεν είναι υπέροχα πλάσματα που τα θαυμάζουμε και τα χειροκροτούμε. Το να είσαι πάνω στη σκηνή είναι μια περίπλοκη διαδικασία και πάντα θα έχεις να μάθεις κι άλλα απ’ αυτήν. Δεν ανεβαίνεις εκεί για να σε λατρέψουν… Ο ρόλος του ηθοποιού είναι τελείως διαφορετικός και πολύ πιο σύνθετος.
 
Όσοι θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το θέατρο, πρώτα να το σκεφτούν καλά. Ή πιο σωστά να το νιώσουν… Αν δεν νιώθουν μέσα τους την ανάγκη να το ακολουθήσουν μέχρι τέλους, θα έρθουν πολύ δύσκολες στιγμές που μπορεί να μη βρίσκουν τη δύναμη να τις αντιμετωπίσουν.
 
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στη σχολή, είχαμε ξεκινήσει με τον διευθυντή μια άσκηση, στην οποία τρέχουμε γύρω-γύρω σε κύκλο με τα χέρια ψηλά, φωνάζοντας “νίψον ανομήματά μη μόναν όψιν” και ακολουθώντας τις οδηγίες του, ενώ πρέπει να μένουμε όλοι απόλυτα συντονισμένοι μεταξύ μας. Αυτή η άσκηση διαρκεί 50-60 λεπτά περίπου. Απ’ έξω μοιάζει λίγο με καψόνι που θα μπορούσαν να σου κάνουν στο στρατό, αλλά είναι πολύ ωφέλιμη για τον ηθοποιό. Θυμάμαι, λοιπόν, τον διευθυντή μας να μας λέει υποτιμητικά, καθώς μας εγκατέλειπαν οι δυνάμεις μας, “Να δούμε ποιος θα αντέξει μέχρι το τρίτο έτος…”. Εκείνη τη στιγμή πείσμωσα τόσο πολύ μέσα μου, που ήθελα να ουρλιάξω “Εγώ θα αντέξω!!!”. Αυτή η δύναμη μου χρειάστηκε πολλές φορές μέσα στη σχολή και είμαι σίγουρος πως θα μου χρειαστεί πολλές ακόμη. Θέλει γερό στομάχι αυτή η δουλειά και κατά τη γνώμη μου, πάθος. Βαθύ και αληθινό πάθος. Σε κάθε έναν που το νιώθει, θα τον συμβούλευα να το ακολουθήσει τυφλά!

 
Ευχαριστούμε
---
--
-
Δείτε αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
 .
Ακολουθήστε μας στα social media
       
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μπαστουνάς Γιώργος
Μπαστουνάς Γιώργος
Ως απόφοιτος της Νομικής του ΑΠΘ και με πολλαπλές… καλλιτεχνικές ανησυχίες, δοκίμασα την πένα μου, συντάσσοντας τηλεοπτικές κριτικές, ορισμένες συνεντεύξεις και ένα αστυνομικό-ψυχογραφικό μυθιστόρημα, και τη φωνή μου, διενεργώντας μία εκπομπή στο ραδιόφωνο. Φέτος στην αγαπημένη kulturosupa ασχολούμαι με θεατρικές και ενίοτε κινηματογραφικές κριτικές, με συνεντεύξεις με γνωστά, αλλά και νέα θεατρικά πρόσωπα, και κάπου-κάπου με τηλεοπτικά σχόλια. Γνώμονάς μου η ειλικρίνεια απέναντι στο αναγνωστικό κοινό και ο σεβασμός απέναντι στους εκάστοτε δημιουργούς. Mail επικοινωνίας: georgebastounas@hotmail.gr.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης: Το διαμάντι της Θεσσαλονίκης συμπλήρωσε 61 χρόνια ζωής.
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης: Το διαμάντι της Θεσσαλονίκης συμπλήρωσε 61 χρόνια ζωής.
315 Views

Ήταν 19 Φεβρουαρίου του 1959 όταν ιδρύθηκε η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, πλέον, έχει αναδειχθεί ως μια σπουδαία ορχήστρα με πλούσιο έργο. Από τη Μαρία Γρηγοριάδου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή