«ΟΜΠΙΝΤΑ»: Μας «κακοκάρδισε» η απογοητευτική παράσταση… Είδαμε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών & Σχολιάζουμε

347 Views
«ΟΜΠΙΝΤΑ»: Μας «κακοκάρδισε» η απογοητευτική παράσταση… Είδαμε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών & Σχολιάζουμε «ΟΜΠΙΝΤΑ»: Μας «κακοκάρδισε» η απογοητευτική παράσταση… Είδαμε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών & Σχολιάζουμε

 «ΟΜΠΙΝΤΑ»: Μας «κακοκάρδισε» η απογοητευτική παράσταση… Είδαμε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών & Σχολιάζουμε..

        Τελευταία παρατηρείται κάτι αξιοσημείωτο. Ποικίλα δρώμενα - από απλή περφόρμανς μέχρι λογοτεχνικό αναλόγιο, στατική αφήγηση κλπ., ονοματίζονται «θεατρικές παραστάσεις», ενώ τους λείπει το βασικό/δομικό συστατικό της θεατρικής πράξης, ήτοι η δράση ή έστω στοιχειώδης δραματοποίηση, στηριγμένες σε υποτυπώδη έως ανύπαρκτη σκηνοθεσία που… δεν την προβλέπει! Μία σχετική «περίπου» επιβεβαίωση του φαινομένου προέκυψε από την παράσταση «Ομπίντα» - που στα ρωσικά σημαίνει πίκρα ή κακοκάρδισμα - σε κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία του Γιώργου Κοτανίδη, που παρακολουθήσαμε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, με κυρίαρχο συναίσθημα την απογοήτευση σε πολλά επίπεδα…
 
       Για να τα πάρουμε από την αρχή, το έργο στηρίζεται  σε στιγμιότυπα της ζωής και κομματικής δράσης του πλέον αμφιλεγόμενου ηγέτη του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη. Ο οποίος στη διάρκεια της εξορίας του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας και λίγο πριν την αυτοκτονία του, αναθυμάται χαρακτηριστικούς σταθμούς της πορείας του και καταθέτει σκέψεις με τη μορφή ενός γραπτού «Μηνύματος από την άλλη μεριά» που θέλει να στείλει στους πρώην συντρόφους του. Στο εν λόγω «μήνυμα», αφού παραθέσει τη μακριά διαδρομή του στο κόμμα, τη δράση του επί κατοχής και εμφυλίου, τις φυλακίσεις που υπέστη, τη σχέση του με τη Μόσχα και τον Στάλιν, οικογενειακές στιγμές από τη σχέση με την γυναίκα και τα παιδιά του, προσπαθεί εναγωνίως να αιτιολογήσει τα λάθη που του στοίχισαν τη διαγραφή του από το κόμμα, την καθαίρεσή του, την ποινή της εξορίας με συμμετοχή του αρχηγείου της «μητέρας» Ρωσίας. Ενώ δύο ακόμα πρόσωπα επί σκηνής σε πολλαπλούς ρόλους, τον φέρνουν αντιμέτωπο, άλλοτε με καθοριστικές μνήμες του αμφιλεγόμενου παρελθόντος που απαιτούν απαντήσεις κι άλλοτε με το ζοφερό παρόν και μια ξεχασμένη τρυφερότητα…
 
       Πρώτη πηγή απογοήτευσης (-) υπήρξε το κείμενο του Γ. Κοτανίδη, τόσο σε επίπεδο φόρμας, όσο και περιεχομένου. Διότι κατά πρώτον στερούνταν εσωτερικής συνοχής και χρονικής συνέπειας των γεγονότων, πηγαίνοντας συχνά «μπρος- πίσω, χωρίς να ακολουθεί τη δέουσα χρονική αλληλουχία για ένα οργανωμένο «οδοιπορικό ζωής», παρουσιασμένο εδώ ως σκόρπιες, ακατάστατες αναμνήσεις. Με αυτή τη μορφή όμως αποδόθηκε μια συγκεχυμένη εικόνα τόσο του προσώπου όσο και της ιστορικής περιόδου. Κατά δεύτερον- όσον αφορά επί της ουσίας του περιεχομένου, επιχειρήθηκε έντεχνα ένα είδος  «εξαγνισμού», για έναν ηγέτη που τον βαραίνουν βάσει ιστορικών ντοκουμέντων και μαρτυριών, σοβαρότατα ιστορικά λάθη, που βεβαίως δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν, ωστόσο όσοι έχουν μελετήσει σχετικά γνωρίζουν. Και παρότι «τοποθετήθηκε» έξυπνα από τον συγγραφέα ο αντίλογος στα δύο πρόσθετα πρόσωπα με τη μορφή (και) «κατηγόρων», ο τελευταίος απολογητικός λόγος ανήκε στον Ν. Ζαχαριάδη, που χωρίς να απαντά επί της ουσίας κι ανοίγοντας νέο μέτωπο σοβαρού αντιλόγου, παρέμενε «ανέγγιχτος» κι άφηνε ως καταληκτική εντύπωση τη δική του βολική, ημιτελή απάντηση… Με συνέπεια να αναρωτιέται ο θεατής ποιος ήταν εν τέλει ο στόχος του συγγραφέα;;;
 
       Επόμενη σοβαρή πηγή απογοήτευσης, η υποκριτική απόδοση του Γ. Κοτανίδη και πολύ λιγότερο των δύο συναδέλφων του, υπό τη δική του βεβαίως καθοδήγηση. Και ήταν δυσάρεστη έκπληξη από έναν έμπειρο, ταλαντούχο ηθοποιό με πολύ καλά δείγματα… Ο οποίος στον συγκεκριμένο ρόλο- ενός ανθρώπου με πολυτάραχη διαδρομή στις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές πριν δώσει τέλος στη ζωή του, γεμάτος πίκρα και βασανιστικά ερωτήματα-  έδινε την εντύπωση μιας τυπικής διεκπεραίωσης χωρίς να πείσει στο ελάχιστο για τις παραπάνω τραγικές συνθήκες. Επιλέγοντας μάλιστα για την ύστατη αυτή στιγμή ένα ύφος θυμωμένο, καταγγελτικό, οξύ και στομφώδες, λες και εκφωνούσε βαρύγδουπο λόγο στην ολομέλεια του κόμματος! Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού, χωρίς να αφήσει ούτε χαραμάδα στην ανθρώπινη ευάλωτη όψη, χωρίς καμία εκφραστικότητα κι αλλαγή έστω τόνου φωνής- είτε αναφερόταν στον Στάλιν, είτε στον γιο του… Επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο μηχανικά τη λέξη «ομπίντα». Μια επίπεδη, ανοίκεια για την τραγικότητα της στιγμής, αφύσικη και στεγνή ερμηνεία που ξένισε έως ενόχλησε. Δίπλα του, οι Δώρα Χρυσικού και Σπύρος Περδίου, παρότι με προσόντα – εξαιρετική άρθρωση, εκφραστικότητα, ωραίο στήσιμο- υποβαθμίστηκαν από λάθος καθοδήγηση με ερμηνείες στυλιζαρισμένες, στημένες, προβλέψιμες.
 
       Στο κομμάτι της σκηνοθεσίας, επίσης του Γ. Κοτανίδη σε συνεργασία με τον Ιωσήφ Βαρδάκη, κρίνοντάς την ως σύνολο, θα τη χαρακτηρίζαμε υποτυπώδη και μάλλον κουραστική, παρόλο που σε μικρά επιμέρους σημεία, εντοπίσαμε στοιχεία έμπνευσης, όπως θα αναφερθούν παρακάτω. Ωστόσο ο κύριος όγκος της παράστασης αναλώθηκε σε στατική αφήγηση ή «τυποποιημένους» διαλόγους, με μόνο δείγμα κίνησης/ δραματοποίησης (;) την απλή μετακίνηση του πρωταγωνιστή από την καρέκλα του γραφείου στην πολυθρόνα ή κάποιους βηματισμούς πέρα- δώθε, καθώς και την μετακίνηση περιστασιακά «εντός και εκτός ορίου» των δύο ηθοποιών. Ενδιάμεσα κάποιες ολιγόλεπτες προβολές από ιστορικά ντοκουμέντα αρχείου, προσπάθησαν να σπάσουν οπτικά τη μονοτονία, χωρίς ωστόσο ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ το σύνολο έπασχε σημαντικά στο κομμάτι του ρυθμού και της ομαλής ροής δίνοντας την αίσθηση του «κομματιασμένου» με εμφανείς «ρωγμές», όπως έπασχε και στο κομμάτι της ουδέτερης ατμόσφαιρας, που ουδόλως παρέπεμπε στις δραματικές συνθήκες των γεγονότων…
 
       Παρά ταύτα, υπήρξαν και κάποια εμπνευσμένα (+) σκηνοθετικά στοιχεία στο εγχείρημα, με πρώτο την ευφυή προσθήκη δύο προσώπων σε εναλλασσόμενους ρόλους, δίνοντας «όγκο» σε έναν συμβατικό μονόλογο και επιχειρώντας μια αντιπαράθεση με την «άλλη πλευρά», άσχετα αν δεν αξιοποιήθηκαν με αληθοφανή τρόπο επί της ουσίας των επιχειρημάτων.  Η παρουσία τους όμως προσέφερε σκηνικά εναλλαγές και ζωντάνια διαλόγων, εν μέσω μιας στεγνής, στατικής κατάθεσης. Επίσης εξαιρετικό υπήρξε το σκηνικό εύρημα του «κόκκινου ορίου» με τη μορφή ενός υπερυψωμένου επιπέδου περιμετρικά ως φράκτης, που οριοθετούσε τους «εντός» από τους «εκτός» και αξιοποιήθηκε με πολύ εύστοχο συμβολισμό, ενώ επίσης εμπνευσμένη θα χαρακτηρίζαμε την τελική σκηνή με την πτώση της κρεμάλας.
 
      Ένα μίνιμαλ, αφαιρετικό σκηνικό, με κάποια συμβολικά στοιχεία, έδωσε το στίγμα- αλλά όχι την ατμόσφαιρα της παράστασης, για την οποία προσπάθησαν εν μέρει οι φωτισμοί με πενιχρά αποτελέσματα. Από άποψη μουσικής, παρεμβλήθηκαν μουσικές του Θεοδωράκη και του Μπετόβεν, χωρίς όμως να ενσωματωθούν οργανικά στο σύνολο, ενώ μόνο εύστοχο, πειστικό ρούχο υπήρξε της Δ. Χρυσικού, καθώς τα κομψά, σύγχρονα, ατσαλάκωτα των δύο ανδρών, παρέπεμπαν περισσότερο σε… γιάπηδες, παρά σε αγωνιστές- κομμουνιστές του καιρού εκείνου.
 
       Κλείνοντας (=), είναι γεγονός ότι ο τίτλος δικαίωσε την ερμηνεία του με απρόβλεπτο τρόπο. Διότι με ένα κομματικά «στρατευμένο» κείμενο, μια υποτυπώδη σκηνοθεσία με ελάχιστες αναλαμπές και μια ανέλπιστα άστοχη ερμηνεία, είναι αδύνατο να αποφύγεις την «πίκρα» ή το «κακοκάρδισμα»…
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
3,5 ΣΤΑ 10
 
#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #Θεατρομανία  #ΕίδαμεΚαιΣχολιάζουμε  #ΠίτσαΣτασινοπούλου #ΕταιρείαΜακεδονικώνΣπουδών  #Ομπίντα  #ΓιώργοςΚοτανίδης 
==================================================================================
Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.
Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ
 ==================================================================================

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

===========================================================================

Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης [σελίδα ανακοινώσεων] ΕΔΩ
Facebook page ΕΔΩ

==================================================================================
Kάντε like στη σελίδα του Kulturosupa.gr στο facebook και ακολουθήστε μας στο twitter για να βλέπετε πρώτοι όλη την ροή πληροφοριών και να μαθαίνετε όλους τους νέους διαγωνισμούς προσκλήσεων.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Οι τυχεροί των προσκλήσεων: Αυτοί θα δουν την παράσταση «Το Χελιδόνι» στο θέατρο Αμαλία.
Οι τυχεροί των προσκλήσεων: Αυτοί θα δουν την παράσταση «Το Χελιδόνι» στο θέατρο Αμαλία.
με 0 Σχόλια 179 Views

 Ονόματα τυχερών που κέρδισαν μέσω διαγωνισμού του Kulturosupa.gr ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ και θα δουν την πραγματικά θαυμάσια παράσταση «ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ» στο θέατρο Αμαλία.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή