Το ΜΟΝΟπώλιο των ΜΟΝΟλόγων στις θεατρικές σκηνές... Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου.

375 Views
Το  ΜΟΝΟπώλιο  των  ΜΟΝΟλόγων στις θεατρικές  σκηνές...  Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου. Το ΜΟΝΟπώλιο των ΜΟΝΟλόγων στις θεατρικές σκηνές... Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου.

Το  ΜΟΝΟπώλιο των  ΜΟΝΟλόγων στις  θεατρικές σκηνές… Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου.

       Μπορεί να τα φέρει έτσι ο… διάολος και να συμπέσουν τα κάτωθι: α) να διαθέτεις ένα ελεύθερο απόγευμα και να μη ξέρεις πώς να σκοτώσεις την ώρα σου… β) να κουτσο-γράφεις και οι κολλητοί να θεωρούν σίγουρη την υποψηφιότητά σου για το επόμενο Νόμπελ Λογοτεχνίας… γ) να είχες ανέκαθεν  ψώνιο να πατήσεις θεατρικό σανίδι/ τσιμέντο/ μωσαϊκό/ μοκέτα/ λαμινέίτ… ΤΙ κάνεις σε παρόμοια περίπτωση; Το μόνο εύκολο: «γράφεις» και «παίζεις» έναν ΜΟΝΟΛΟΓΟ! Δεν έχει καμιά σημασία τί  θα κατακρεουργήσει η κοφτερή σου πένα, ούτε ο τρόπος που θα το εκτελέσεις (στα 6 μέτρα) πάνω στη σκηνή… Σημασία έχει ότι θα την ΠΑΤΗΣΕΙΣ μέχρι  ξενυχιάσματος! Θα πονέσει βέβαια, θα στενάξει, θα βογγήξει… αλλά εσύ θα το αγνοήσεις και θα βαδίσεις ακάθεκτος μέχρι να την ισοπεδώσεις ολοσχερώς, φέροντας σε πέρας το στόχο σου!
 
       Κάπως έτσι κυλά πάνω- κάτω η θεατρική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων με τη μόδα των μονολόγων να έχει κατακλύσει τις θεατρικές σκηνές … Όταν σε παλιότερες εποχές ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, καθότι ο ηθοποιός που έπαιρνε το τεράστιο ρίσκο να βγεί ΜΟΝΟΣ στη σκηνή και να κρατήσει ΜΟΝΟΣ μια παράσταση, θα έπρεπε λογικά να διαθέτει: κατ’ αρχήν μεγάλο και καταξιωμένο υποκριτικό ταλέντο, τεράστια σκηνική εμπειρία, σπουδαίο κείμενο στα χέρια του και εξίσου σπουδαία σκηνοθετική υποστήριξη. Και με ΟΛΕΣ αυτές τις προϋποθέσεις, ζήτημα αν το τολμούσαν 2-3 κορυφαίοι ηθοποιοί, από αυτούς που διέθεταν επιπλέον– πλην των παραπάνω- και καλλιτεχνικό όραμα πολύ ισχυρότερο της οικονομικής ανάγκης. Καθώς ήξεραν ότι η προσέλευση σε παρόμοια εγχειρήματα ήταν σαφώς περιορισμένη σε σχέση με αυτήν στα πολυπρόσωπα σχήματα. Για τον απλό λόγο ότι ο μέσος θεα-τής έχει ταυτίσει το θέα-τρο με την έννοια του θιά- σου, όλα με κοινή ρίζα και παράγωγα του «θεώμαι», έστω κι αν κοινός παρονομαστής όλων των θεατρικών ειδών παραμένει η «δραματοποίηση του γραπτού λόγου».
 
       Και όντως στο παρελθόν οι μονόλογοι υπήρξαν ελάχιστοι αλλά ιστορικοί, αποκαλούμενοι μάλιστα «ρεσιτάλ ηθοποιίας» όπως  επιβεβαίωσε και σε συνέντευξη ο σπουδαίος ηθοποιός Θανάσης Παπαγεωργίου, ομολογώντας ότι στην εποχή του, μόνο ο Βασίλης Διαμαντόπουλος το τολμούσε και οι νέοι ηθοποιοί από κάτω τον χάζευαν και διδάσκονταν… Για να συμπληρώσει: «Τώρα ο καθένας βγαίνει και κάνει έναν μονόλογο, το θέμα είναι κυρίως οικονομικό… αλλά και επειδή θέλει να υπάρξει ως ηθοποιός και δεν έχει άλλο μέσο». Κι εγώ θα σχολιάσω: Αυτός ΘΕΛΕΙ.. ο θεατής ΑΝΤΕΧΕΙ;;;; Διότι ΕΔΩ είναι το ζητούμενο! Μια πρόχειρη αποτύπωση της κατάστασης δίνει την εξής εικόνα χοντρικά όσον αφορά στην μεγάλη πλειοψηφία των μονολόγων ως κανόνα, που φυσικά έχει και τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις του:
.
ΚΕΙΜΕΝΟ… ο Θεός να το κάνει!
       Όπου συνήθως τα ακατάληπτα εσώψυχα του γράφοντος με μορφή παραληρήματος, άνευ ειρμού, ρυθμού και στόχου, καλείται να τα λουστεί ο άτυχος ακροατής/ θεατής. Διότι ο γράφων – στο διαθέσιμο απόγευμα της πλήξης – δεν διαθέτει το πνευματικό «εργαλείο» για να πραγματευτεί συγκεκριμένο θέμα με αρχή- μέση- τέλος, οπότε καταφεύγει στο βολικό παραλήρημα με σκόρπιες/ ανάκατες/ σουρεάλ σκέψεις ή με ό,τι κοινοτυπία κυκλοφορεί ως κλισέ, προκειμένου να σκαρώσει 5-6 σελίδες και εσύ ο θεατής φεύγοντας, ουδέποτε θα καταλάβεις «τί ήθελε να πει ο (θου Κύριε…)ποιητής» γιατί απλά ΟΥΤΕ και ο ίδιος ήξερε τί ήθελε…
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ… τί είναι πάλι τούτο;
       Μην τον μπερδεύεις με προχωρημένες και δυσνόητες λέξεις! Αυτός ξέρει ως «σκηνοθεσία», 2-3 πολύ συγκεκριμένα πράγματα: κάθομαι/ σηκώνομαι… περπατώ/ σταματώ … βάζω/ βγάζω χέρια σε τσέπες… ανοίγω/κλείνω πόρτα… και σε στιγμές  ευλογημένης έμπνευσης… άντε, να ψαχουλέψει κούτα, να μετακινήσει καρέκλα, να φορέσει πανωφόρι! Επειδή όμως όλα αυτά θεωρεί ότι αποσπούν την προσοχή από το θείο κείμενο, τα αποφεύγει επιμελώς και επιλέγει να μονολογεί αραχτός. Απλά όταν πιαστεί, σηκώνεται και ρίχνει κανα βήμα να ξεμουδιάσει και ξανά μανά αραλίκι… Άλλωστε ήταν ανέκαθεν οπαδός της «αφαίρεσης» γενικώς μέχρι βαθμού εξαφάνισης!
 
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ… Μα «δίνω ρεσιτάλ!»
       Αλίμονο, ουδείς αμφισβήτησε το «ρεσιτάλ αταλαντοσύνης» του! Μάτια έχουμε και βλέπουμε… όσο μας τα αφήνει ακόμη στη θέση τους για να απολαύσουμε το μεγαλείο του θεάματος! Όπου πασχίζει με  γκριμάτσες, ατσούμπαλες κινήσεις, καραγκιοζιλίκια, άκαιρες σιωπές, βλέμματα στο κενό και λοιπά «εκφραστικά» να δικαιώσει τον όρο «υποκριτική τέχνη». Που τον βλέπει από τα βάθη των αιώνων κι ανατριχιάζει σύγκορμη. Και ΟΧΙ από συγκίνηση, είναι βέβαιο! Δεν γνωρίζω τί έμαθε στη σχολή που μαθήτευσε (ΑΝ την επισκέφθηκε), αλλά φοβάμαι ότι έτσι και τον δουν οι δάσκαλοί του στο «ρεσιτάλ», θα σχίσουν τα πτυχία τους κι είναι κρίμα… Δεν λυπάται το κοινό, αλλά ούτε κι αυτούς;
 
ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ… όλα τα λεφτά!
       Εδώ μιλάμε για ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ και ΦΑΝΤΑΣΙΑ! Διότι οι εναλλακτικές συνθέσεις είναι άπειρες: καρέκλα – τραπέζι (συν τραπεζομάντηλο)… πάγκος- σκαμνί (συν μαξιλαράκι)… κύβος τετράγωνος Χ 3 (συν τίποτα άλλο, άπληστοι!)… σκάλα- καναπές (συν ριχτάρι)… χαρτόκουτες – χαρτόκουτες- χαρτόκουτες, όταν η παραγωγή δεν υπολογίζει έξοδα για ένα σωστό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Και όταν κείμενο, σκηνοθεσία και  υποκριτική σπάνε κόκκαλα με τη δύναμή τους… το απόλυτο κενό! Όλα τα άλλα περιττεύουν. Ο μονολογών και το πάτωμα… γιατί κάπου «σταθερά» πρέπει να πατά αυτός και να σωριάζεται ο θεατής… Κι όσο για «κοστούμια», αυτά είναι για γαμπρούς! Ο καθημερινός ήρωας αρκείται στη σωβρακοφανέλα.
 
ΔΙΑΡΚΕΙΑ… ΔΕΝ είναι για χόρταση!
       Πώς λέμε «τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκάλια»; Ε, έτσι ακριβώς! Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις ΚΑΙ ποιότητα ΚΑΙ ποσότητα πλεονέκτη! Να θέλεις να απολαύσεις τόσα εξαιρετικά μαζεμένα για κάνα δίωρο! Είκοσι λεπτά… άντε βία τριανταπέντε και ήδη είναι πάααααρα πολύ! Ξέρεις τί θα πει ένας μόνος κι έρημος σε μια άδεια σκηνή να κοπανιέται για το τίποτα  επί μισή ώρα; Αν σου βαστάει, πάνε να δοκιμάσεις και μετά να του πεις «άντε από κει βρε ψώνιο που με ξεκουβάλησες από του διαόλου τη μάνα για μισή χαμένη ώρα…»
 
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ… γιατί αυτός στο πηγάδι κατούρησε;
       Είναι άδικο να θεωρείς  πολλά τα 10-12 ευρώ για ΟΛΑ όσα σου πρόσφερε, επειδή τάχα μου με τα ίδια λεφτά μπορείς να δεις μια ολοκληρωμένη παράσταση θιάσου. Γιατί αυτός ο έρμος είναι από μόνος του ένας ολόκληρος θίασος/ σκηνοθέτης/ συγγραφέας/ σκηνογράφος/ και λοιπές ειδικότητες και αντί να επιβραβεύσεις το πολυσύνθετο ταλέντο του - «8 σε 1»,  μιζεριάζεις για 10 ψωροευρώ!Τί άλλο έπρεπε να κάνει  για να δικαιώσει τη δαπάνη; Ζογκλερικά ή να καλέσει και μπαλέτο; Αφού ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τον παίρνει στον θίασό του, φτιάχνει κι αυτός θίασο του «ενός», γίνεται θιασάρχης του εαυτού του και πορεύεται περήφανα (σε βάρος σου!)
       Μεταξύ μας όμως, πέρα από το (πικρό) χιούμορ, το πράγμα έχει όντως ξεφύγει! Το να γράφει κάθε ψωνισμένος μέσα με ώρες ή μέρες 5-10 ανούσιες/ ασυνάρτητες σελίδες και να παρουσιάζει το τίποτα στη σκηνή ο ίδιος ή φίλος/η του, κοστολογώντας το με τιμή κανονικής παράστασης, προσβάλλει και ευτελίζει τον όρο «θεατρική τέχνη» και βέβαια εξοργίζει τον θεατή, παρασυρμένο συνήθως από παραπλανητικά δελτία τύπου. Όλοι κατανούμε την οικονομική στενότητα που οδήγησε στη θεατρική επιλογή των μονολόγων για προφανείς λόγους. Αυτά που ΔΕΝ κατανοούμε είναι: Γιατί θα πρέπει να είναι ΤΟΣΟ πολλοί, ΤΟΣΟ πρόχειροι και κακογραμμένοι και επιπλέον στην ίδια τιμή εισιτηρίου με μια παράσταση που έχει να πληρώσει συντελεστές/ σκηνικά/ κοστούμια/ τεχνικούς κλπ; Με ΠΟΙΑ λογική; Γιατί θα πρέπει ο (παραπλανημένος) θεατής να υποστεί το ψώνιο κάθε ατάλαντου και αντί να αποζημιωθεί για ψυχική οδύνη να πληρώσει  από πάνω πλουσιοπάροχα την ΚΟΡΟΪΔΙΑ, από αυτά που δεν του περισσεύουν;
.
       Ασφαλώς μέσα στη σαβούρα της υπερπαραγωγής, ευτυχήσαμε να δούμε και ελαχιστότατους μονολόγους αξιώσεων, με εμπνευσμένα κείμενα/ σκηνοθεσία/ ερμηνείες, που… τύφλα να ΄χουν τα μεγάλα σχήματα! Αυτοί μας αρκούσαν με το παραπάνω, παίρνουμε όρκο! Ουδέποτε θα παραπονιόμασταν για «θεατρική στέρηση» αν έλειπαν τα πλεονάζοντα ανοσιουργήματα που μας έχουν κατακλύσει από παντού! Επιτέλους δείξτε λίγο (ανθρωπιστικό) ΕΛΕΟΣ στον κακόμοιρο θεατή, όλοι εσείς οι καβαλημένοι που χρησιμοποιείτε την πένα και τη σκηνή ως φτηνά εργαλεία για εύκολη οικονομισιά σε βάρος των «κορόϊδων». Γιατί το «κορόϊδο» κάποτε ξυπνάει και ζητάει το αίμα του πίσω… Τον χαμένο του χρόνο, τη χαμένη του ψυχική ηρεμία, το χαμένο του μεροκάματο…
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 18- 24/08/2022
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 18- 24/08/2022
με 0 Σχόλια 521 Views

Αναλυτική παρουσίαση όλων των προγραμμάτων (ταινίες, ημέρες, ώρες κλπ.) στα θερινά σινεμά  της Θεσσαλονίκης. Δείτε τι θα δείτε από Πέμπτη 18 έως Τετάρτη 24 Αυγούστου 2022

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή