Γράμμα στον δικό μου Μίνω... από την Δέσποινα Λεμπέση.

4686 Views
Γράμμα στον δικό μου Μίνω... από την Δέσποινα Λεμπέση. Γράμμα στον δικό μου Μίνω... από την Δέσποινα Λεμπέση.

 

 

15 Νοεμβρίου του 1999 ήμουν στο Λονδίνο, σπούδαζα και είχα να κάνω μια εργασία για το θέατρο του παραλόγου και τον Πιραντέλλο. Σου είχα πει λίγες μέρες πριν το πώς θα έστηνα το γραπτό μου. Μου έκανες πλάκα, γιατί τον αγαπάω τον Πιραντέλλο, ότι οι μόνοι που τον αγαπάμε είμαστε ο Μάριος Πλωρίτης και εγώ και γέλαγα κάθε φορά που μου το έλεγες γιατί το ίδιο μου έλεγε και ο μπαμπάς μου.
 
Μέρες πριν σου είπα για το Practical Magic, που είδα στο σινεμά με τις έξοχες Μπούλοκ και Κίντμαν και μαζί λέγαμε το πόσο καλή ηθοποιός είναι η Σάντρα Μπούλοκ. Μέσα στον ενθουσιασμό σου είπα να πας να το δεις γιατί ήξερα ότι θα σου αρέσει πολύ. Πήρα και το cd  γιατί τρελάθηκα με την μουσική της ταινίας, σου είπα θα έρθω στις γιορτές θα στο φέρω.
 
 
Με ρώτησες τι θα κάνω στα γενέθλια μου, που πλησίαζαν στις 20 Νοεμβρίου και σου είπα είναι εδώ ο Σταμάτης Φ., μαζί με την Πέμη Ζ., τον Σταύρο Ζ. και την Μαρία Π., είχαν έρθει να δουν την παράσταση που θα ανέβαζαν στο θέατρο Δημήτρης Χορν και για να γίνει και η  φωτογράφιση της παράστασης. Η Πέμη και ο Σταύρος έμεναν σε εμένα. Μου είπες τι ωραία θα περάσεις όμορφα και σου είπα ναι αν και έχω διάβασμα πολύ. Και πραγματικά ήταν μέρες απίστευτου γέλιου, εγώ χωμένη στο μικρό κουζινάκι του σπιτιού μαγείρευα  πυρετωδώς και η Πέμη με τον Σταύρο έκαναν πρόβες όλους τους ρόλους. Όλα αυτά όταν δεν βγαίναμε έξω με τον Σταμάτη.
 
 
Στις 15 Νοεμβρίου έκανε κρύο πολύ. Είχα βγάλει το χριστουγεννιάτικο δέντρο από την αποθήκη και παραδοσιακά θα το στολίζαμε όλοι μαζί στα γενέθλια μου. Τα δώρα μου είχαν αρχίσει να έρχονται, δεν θα ξεχάσω την ορχιδέα γλάστρα από τον Ιωαννίδη του μπαμπά, δεν χώραγε να μπει στο σπίτι μαζί πάντα με το χριστουγεννιάτικο στολιδάκι μου και την καρτούλα γιατί η χαρά μου ήταν και είναι οι κάρτες και τα γράμματα. Από το πρωί είχα ένα περίεργο συναίσθημα, που όταν με πιάνει ξέρω ότι κάτι θα γίνει. Χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η μαμά μου, μου είπε να κάτσω κάτω, μου είπε ότι έφυγες. Είχες πάει σινεμά να δεις ένα έργο που δεν θυμόταν ποιο αλλά θυμόταν ότι έπαιζε η Σάντρα Μπούλοκ. Έτσι μου είπε. Της έκλεισα το τηλέφωνο, δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα να κοιτάζω από το παράθυρο τον ουρανό. Θυμάμαι ότι δεν πήγα πανεπιστήμιο, δεν σήκωνα το τηλέφωνο, έκλαψα πολύ, όταν έμαθα ότι είχα εξεταστική την ημέρα της κηδείας τρελάθηκα. Θυμάμαι τις τεράστιες αγκαλιές του Σταμάτη, που απλά με κοίταζε, δεν έλεγε τίποτα και με έπαιρνε αγκαλιά.
 
 
Έχω να απαντήσω στο ουδείς αναντικατάστατος τσου, όχι, ζαμέ. Ο Μίνως Βολανάκης, ο τεράστιος θεατράνθρωπος, δάσκαλος, ποιητής, άνθρωπος μου, φίλος μου, αυτός ο μέγας σκηνοθέτης, με την εξαιρετική γραφή, ο αριθμομνήμων, που διάβαζε λοξά τα κείμενα και τις σελίδες, είναι κατηγορία αναντικατάστατου και σχολή από μόνος του ανάμεσα στους τόσους ουδείς αναντικατάστατους αυτού το μάταιου κόσμου.
 
 
Δεν θα σταθώ στην καλλιτεχνική του πορεία γιατί θέλω να πιστεύω πως θα του κάνουν τα αφιερώματα που του αρμόζουν. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι. Για να τα βλέπουμε όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να θυμόμαστε. Όλη την ημέρα σκέφτομαι τι να γράψω και πώς να τον τιμήσω. Και μετά συνειδητοποίησα ότι θα τον τιμήσω με το να γράψω για τον δικό μου Μίνω όχι για τον Βολανάκη αλλά για τον Μίνω, που αγαπούσαμε τους ίδιους ποιητές, που μας άρεσε πολύ να διαβάζουμε στην Αγγλική γλώσσα για να μην χαθεί στη μετάφραση τίποτα από το έργο του κάθε δημιουργού. Στον άνθρωπο που του έδειξα την εργασία μου που θα με έκριναν από αυτή ένα θα μπω στο πανεπιστήμιο, για να μου πει την γνώμη του. Κάπου έχω ακόμα φυλαγμένες τις σημειώσεις του με το Δέσποινα μου ό,τι και να σου γράψω δεν θα αλλάξει το πόσο ταλέντο έχεις στο γράψιμο. Ήταν ο μόνος που τον άφηνα να με λέει Δέσποινα δεν το ήθελε το Νταίζη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ατέλειωτες συναντήσεις μας στο μπαρ του President, όπου τον έψαχνε όλο το ελληνικό θέατρο και εκείνος συνομωτικά μου έλεγε άφησε τους να ψάχνουν δεν θα μας βρουν εδώ ποτέ.
 
 
Εχω ακόμα τα βιβλία σου δίπλα στα αγαπημένα μου βιβλία, μαζί με τις επιστολές σου. Όταν μελαγχολώ γιατί μου λείπεις πολύ, τα ανοίγω και χάνομαι μέσα σε αυτά. Και βάζω πάντα το cd  του Practical magic, εκείνο το τελευταίο κομμάτι που είναι από την μαγική στιγμή που ανοίγουν τις ομπρέλες και πετάνε από την ταράτσα του σπιτιού για να προσγειωθούν με τόση χάρη στο έδαφος. Μέσα εκεί θα σε έχω πάντα φυλαγμένο, πάντα θα σε θυμάμαι με αγάπη και θαυμασμό και νοσταλγία μεγάλη γιατί το κενό σου δεν θα το αλλάξει κανείς. «Οι άγιοι και οι ποιητές ίσως», από την Μικρή μας πόλη του Θ.Ο., σε μετάφραση Μίνου Βολανάκη.
.
.
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νταίζη Λεμπέση
Νταίζη Λεμπέση

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Το ΦΝΘ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα της Γης με 3 συναρπαστικά ντοκιμαντέρ σε πανελλήνια πρεμιέρα.
Το ΦΝΘ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα της Γης με 3 συναρπαστικά ντοκιμαντέρ σε πανελλήνια πρεμιέρα.
με 0 Σχόλια 791 Views

 Ταξίδια θάρρους, ελπίδας, γενναιοδωρίας με πρωταγωνιστές νέους ανθρώπους που παλεύουν και καταφέρνουν να φέρουν την αλλαγή στη ζωή τους και φόντο το γεμάτο προκλήσεις περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή