Rss title here http://www.kulturosupa.gr/theatromania/ put the rss description here. +Sun, 19 Nov 2017 10:17:00 +0200 en hourly 1 http://www.kulturosupa.gr/ http://www.kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://www.kulturosupa.gr/ <![CDATA[Με τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόυς, το Σχήμα εκτός Άξονα γιορτάζει τα 10χρονά του.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/sxima-ektos-axona-odysseas-21667/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/sxima-ektos-axona-odysseas-21667/#comments +Sun, 19 Nov 2017 10:17:00 +0200 3 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/sxima-ektos-axona-odysseas-21667/  Τα 10 χρόνια ύπαρξης του ξεκινά να γιορτάζει το Σχήμα εκτός Άξονα με ένα Πρώτο Θεατρικό Σχεδίασμα πάνω στον ''Οδυσσέα'' του Τζέιμς Τζόυς.

]]>
 
Τα 10 χρόνια ύπαρξης του ξεκινά να γιορτάζει το Σχήμα εκτός Άξονα με ένα Πρώτο Θεατρικό Σχεδίασμα πάνω στον ''Οδυσσέα'' του Τζέιμς Τζόυς.
 
Είναι η πρώτη φορά στο Σχήμα, που  ο Νίκος Βουδούρης και η Αναστασία Θεοφανίδου ενώνουν τις δυνάμεις τους και συνεργάζονται σε διαφορετικούς ρόλους (σκηνοθέτη και ερμηνευτή) για την ίδια παράσταση, ενισχύοντας το ξεκίνημα της γιορτής ---10 χρόνια Σχήμα εκτός Άξονα ---
--η επίσημη πρεμιέρα θα ανακοινωθεί σύντομα--
 
Από τις 3 Δεκεμβρίου θα δει το φως η πρώτη φάση αυτής της δουλειάς  (Work in progress) στο Σχήμα εκτός Άξονα για 7 μόνο βραδιές (3,8,9,10,15,16 και 17 Δεκεμβρίου) στις  8.30μμ με ελεύθερη είσοδο
 
Για την παράσταση:
 
16η  Ιουνίου 1904
Ο Μπλουμ ξεκινά τον πρωινό του περίπατο στο Δουβλίνο
θα περάσει από όλα τα πιθανά και απίθανα σημεία της πόλης
θα αναλύσει τα πάντα στο μυαλό του δίχως ποτέ οι αναλύσεις αυτές να γίνουν πράξη
16η  Ιουνίου 1904
ο σύγχρονος Οδυσσέας μας
θα συναντηθεί με τον Μακόυ
θα βρεθεί στο μπαρ του Πατ
θα πάει στην κηδεία του φίλου του, του Ντίγκναμ
θα περάσει για λίγο όπως πάντα, από την εργασία του
θα συναντηθεί με τον δάσκαλο Στήβεν Δαίδαλους
θα θα θα
ενώ κάπου, σε μια γωνιά, σε ένα μπαρ, ένας εθνικιστής καραδοκεί
αργότερα
θα συνατηθεί με τον  Στήβεν που μάταια προσπαθεί να μορφώσει τους μαθητές του προβάλλοντας αντίσταση για ένα καλύτερο αύριο
16η  Ιουνίου 1904
Ο Λεοπόλδος Μπλουμ θα ολοκληρώσει την Οδύσσεια της μέρας του αργά το βράδυ με την επιστροφή στο σπίτι όπου η άπιστη πιστή του Πηνελόπη τον περιμένει...
 
Σημείωμα σκηνοθέτη
...στην πορεία των προβών μας,  καθώς οι λέξεις πάλευαν μεταξύ τους και οι αξεπέραστες δυσκολίες ελαχιστοποιούνταν και ενώ ταυτόχρονα αποδεχόμασταν και αφομοιώναμε τη μεταμοντέρνα γραφή του κειμένου, δεν έμενε παρά να προσθέσουμε τη δική μας οπτική γωνία ανάγνωσης του έργου, μιας ανάγνωσης που συνίσταται σε εκείνα τα λόγια του συγγραφέα που ενώ είχε την πρόθεση να ακουστούν, δεν ακούστηκαν ποτέ μέσα από τη γραφή του.
 
Συντελεστές:
σκηνοθεσία : Νίκος Βουδούρης
θεατροποίηση κειμένων: Δημήτρης Κολοβός
μουσική: Inner. D. (Διαμαντής Αδαμαντίδης)
εικαστική επιμέλεια: Νίκος Βουδούρης, Γρηγόρης Τίλδης
εικαστική εφαρμογή - κούκλες: Στράτος Κούκουρας
επιμέλεια κουστουμιών: Μπάμπης Ματεντζίδης
ψηφιακή επεξεργασία: Γρηγόρης Τίλδης
βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Μαρκάκης
φωτογραφίες παράστασης: Elise Ntoremi Photography
σχεδιασμός εντύπων: Ντίνα Στέφου
εκτύπωση εντύπων: Graphica
φωτογραφίες πρόβας: Κωνσταντίνος Ρωμούδης
τεχνική υποστήριξη: Γιάννης Τσιαβός
στην ηχογράφηση ακούγεται η φωνή του Γρηγόρη Τίλδη
 
Ηθοποιοί:
Γρηγόρης Τίλδης : Λεοπόλδος Μπλουμ - Στήβεν
 
Χρήστος Σάγκλας :
Αφηγητής Α
Μακ Κόυ - Διευθυντής - Εθνικιστής
 
Ειρήνη Μαυρικάκη :
Αφηγητής Β
Κοπέλα παρέλασης - Γκέρτυ
 
Στο ρόλο της Μόλλυ η Αναστασία Θεοφανίδου
 
Συμμετέχουν οι:
 
Στράτος Κούκουρας : μορφή ιερέα αντιβασιλέα
 
Φωνές από το κοινό :
Κωστής Καπελλίδης
Αννέτα  Χρυσίδου
 
Το αυτόνομο μουσικό έργο : 
The Capgras Delusion γραμμένο από τον Inner. D. (Διαμαντής Αδαμαντίδης)
υπήρξε μία από τις αφορμές και εμπνεύσεις για το ανέβασμα του έργου του
Τζέιμς Τζόυς  '' Οδυσσέας '' από το Σχήμα εκτός Άξονα. Στην παράσταση ακούγονται αποσπάσματα ή ολοκληρωμένα μέρη του μουσικού έργου.
Το The Capgras Delusion γράφτηκε από το 2012 έως το 2016 και κυκλοφόρησε το 2017.
www.innerd.bandcamp.com
 
Οι φιγούρες είναι από την παράσταση “Πορείες Τρωάδων” - Σκηνικό Ειρήνη Ατματζίδου
Την ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση
 
Φωτογραφίες πρόβας: Photography by Konstantinos – facebook
 
Σχήμα εκτός Άξονα, Πλάτωνος 35, Θεσσαλονίκη
Κρατήσεις θέσεων - πληροφορίες: 2310 823444
(περιορισμένος αριθμός θέσεων – κράτηση απαραίτητη)
 
Διάρκεια : 90 λεπτά

Ελεύθερη είσοδος  
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/sxima-ektos-axona-odysseas-21667/feed/
<![CDATA[«Σοφίτα». Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/tavlarisou-ekliparw-21664/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/tavlarisou-ekliparw-21664/#comments +Sun, 19 Nov 2017 08:57:00 +0200 167 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/tavlarisou-ekliparw-21664/ Το θεατρικό έργο ΕΚΛΙΠΑΡΩ της Χρύσας Τσουμάνη από την ομάδα Omerta Theatre Group στο Θέατρο Σοφούλη εξυμνεί την απέλπιδα προσπάθεια μιας σχιζοφρενούς γυναικείας ύπαρξης να κατανοήσει, να αποδεχτεί και να διαχειριστεί συναισθηματικά και πρακτικά την ιδιαιτερότητά της. 

]]>
Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.

 
«Πιάσε με από το χέρι. Πιάσε μου το χέρι...
Πιάσε το χέρι μου και οδήγησέ με στη σοφίτα».
 
Η σοφίτα μου γέμισε βιβλία. Ανάμεσά τους τα βιβλία μου, τα ποιήματά μου, ανέκδοτα και έρημα. Ανάμεσα στα ποιήματά μου, τα ρούχα μου. Ανάμεσα στα ρούχα μου, το κρεβάτι μου. Ανάμεσα στα μαξιλάρια μου, το κεφάλι μου. Ανάμεσα στο κεφάλι μου... ένα αερικό μαυροντυμένο μού μιλά. Μου μιλά για τη ζωή. Μου μιλά για τη ζωή που έζησα. Μου μιλά για τη ζωή που με περιμένει ακόμη στη γωνιά της σοφίτας. Το αερικό ξεψειρίζει ενοχές στο ξύλινό μου κρανίο. Μου θυμίζει τους φόβους μου, όταν ήμουν παιδί -δε θυμάμαι τους γονείς μου, αλήθεια, δε θυμάμαι το σχολειό μου, γενικά, δε θυμάμαι τίποτα, πώς βρέθηκα στη σοφίτα, δεν κατάλαβα, πώς βρέθηκα στο κρεβάτι, δεν κατάλαβα, πόσο γρήγορα στριφογυρνάει το κεφάλι μου ανάμεσα στις ιδρωμένες πτυχές του μαξιλαριού μου, αδυνατώ πλέον να καταλάβω. Το αερικό επιτείνει αυτή τη βαβέλ με την ακατάπαυστή του γλώσσα, με την γκρίνια του και τις ανούσιες ή και ανόσιες συμβουλές του. Το αερικό με ξέρει καλά. Είναι η αλήθεια μου, η ελπίδα μου, η παρηγοριά μου, η ευκαιρία μου στο λάθος και το σωστό. Μιλά ακατανόητα, απολύτως σοφά και ειλικρινά ωστόσο. Και, αν τυχόν το ακούσετε και δεν καταλάβετε γρι, απλά δεν έχετε μάθει να χτυπάτε δυνατά την πόρτα του μυαλού σας. Δε σας έχει δοθεί μάλλον ακόμη η δυνατότητα της δικής σας αυτογνωσίας. Κακοτράχαλος δρόμος.
 
Με ξεπερνάει η αρρώστιά μου. Με υπερβαίνει οτιδήποτε καλείται ψυχικό, ψυχολογικό, συναισθηματικό, και πάει λέγοντας. Νοσώ με το συναίσθημα. Ακόμη περισσότερο νοσώ με τη λογική. Αρρωσταίνω με τις σκέψεις μου. Πονάει αφόρητα το μυαλό μου. Αγκυλώνεται το σώμα μου. Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Η αδυναμία του μυαλού μου μεταδίδεται στο σώμα μου. Το σώμα μου δεν αισθάνεται κανένα «λιώσιμο» πια. Με αγγίζουν και ένα γυαλί με δια-περνά. Γυάλινη έχω γίνει. Έχω καταντήσει μία αντανάκλαση του εαυτού μου σε έναν σπασμένο καθρέπτη. Περπατώ σε σπασμένα γυαλιά και χαίρομαι η «ηλίθια». Και, ενώ προσπαθώ να αποκοιμηθώ, μού μιλούν. Γιατί μου μιλούν, ενώ δεν μπορώ να απαντήσω, πάλι αδυνατώ να το καταλάβω. Ειλικρινά, τόσα λόγια μάταια ειπώνονται. Μάταια ξεστομίζονται τόσες ενοχές, τόσες προσδοκίες, τόσες υποσχέσεις. Έτσι εξηγείται... Τόσος πολύς ιδρώτας συνυφασμένος με όνειρα. Τα όνειρα, αλήθεια, δε μ΄αφήνουν να κοιμηθώ τις νύχτες. Η ΄να καταλογίσω ευθύνες στις φωνές μου-φωνές σου-φωνές του; Είναι φυσιολογικό να ονειρεύομαι, να ονειροπολώ στο ψιθύρισμα του Άλλου; Είναι φυσιολογικό ο Άλλος να με αγγίζει και να ανατριχιάζω, να με αγκαλιάζει και να βυθίζομαι; Είναι φυσιολογικό να συνυφαίνομαι με τον Άλλον χορεύοντας; Αφού νοσώ. Αφού αρρωσταίνω. Αφού η αρρώστιά μου δε γιατρεύεται ποτέ. Η΄ τουλάχιστον έτσι λένε.
 
Σας ερωτώ απλά. Νιώθετε άνετα με την ιδέα ενός σχιζοφρενούς φίλου; Σας γοητεύει ένας σχιζοφρενής εραστής; Αισθάνεστε ασφάλεια στην αγκαλιά μιας σχιζοφρενούς μητέρας; Θα ζητούσατε επίμονα χρήματα από έναν σχιζοφρενή πατέρα; Αναρωτιέμαι. Νιώθω άρρωστη. Και το σώμα μου παραμένει άχρωμο, άοσμο, απόλυτα κεκαθαρμένο, αφού κρατά σε απόσταση την αμαρτία της σάρκας, την αμαρτία της αγάπης, την αμαρτία του έρωτα, την αμαρτία του να γίνομαι Ένα με αυτό που με περιβάλλει. Διατηρώ μέσα μου το τρομερό μυστικό.
.
Δεν τολμώ να το εκμυστηρευτώ πουθενά. Ο μόνος άξιος της εμπιστοσύνης μου φαίνεται να είναι ο γιατρός μου. Τα φάρμακα αυξομειώνονται ανάλογα με τη διάθεσή μου, με τις ανασφάλειές μου, με τα όνειρά μου. Οι φαντασιώσεις μου πληρώνονται σε είδος. Το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο κομμάτι μου λαμβάνουν την απόλυτη προτεραιότητα στα σχέδια της ζωής μου. Χρειάζεται συνεχώς να με κατανοώ, να με αποκωδικοποιώ, να με σηκώνω ή να με ρίχνω σε βαθύ ύπνο, να με γλιτώνω, να με αναδεικνύω, να με προστατεύω ή να μου βάζω τρικλοποδιές, να με διορθώνω ή να με μπλοκάρω. Δεν επιτρέπεται η πτώση. Ούτε και η πτήση επιτρέπεται. Οποιαδήποτε αλλαγή ελλοχεύει κινδύνους. Οτιδήποτε εισέρχεται στον χώρο μου έχει τη δυνατότητα να με αποσυντονίσει και να κλονίσει την ισορροπία των φαρμάκων, των ψυχιάτρων και των ορίων που άλλοι έχουν ορίσει... για το δικό μου καλό. Μπερδεύομαι, ακροβατώ, ζαλίζομαι... αδυνατώ να ζήσω. Νιώθω ενοχές που «νιώθω». Δυσκολεύομαι να αγγίξω τον άνθρωπο μέσα μου.
 
Αυτό που «σαν τρελή» ποθώ είναι να ζήσω μια ζωή με μέτρο, απόλυτα εναρμονισμένη με τη ματαιότητα (;) της ύπαρξης. Εκλιπαρώ. Αλλά πού...
 
Το θεατρικό έργο ΕΚΛΙΠΑΡΩ της Χρύσας Τσουμάνη από την ομάδα Omerta Theatre Group στο Θέατρο Σοφούλη εξυμνεί την απέλπιδα προσπάθεια μιας σχιζοφρενούς γυναικείας ύπαρξης να κατανοήσει, να αποδεχτεί και να διαχειριστεί συναισθηματικά και πρακτικά την ιδιαιτερότητά της. Η γυναίκα βρίσκεται μέσα σε μια σοφίτα αντιμέτωπη με τις σκιές της, τις φωνές της, τις ανασφάλειές της, τους φόβους της, το πριν, το τώρα και το μετά της. Διατηρεί επαφές με τους σημαντικούς της Άλλους, τη φίλη και εκδότριά της, τον φίλο κι εραστή της, τον ψυχίατρό της, και τον Άλλο της εαυτό, το σκοτεινό της κομμάτι. Άλλοτε παραπαίει ανάμεσά τους, άλλοτε τούς «παίζει», όπως θέλει η ίδια. Άλλωστε, όλοι αυτοί βρίσκονται στη σοφίτα της, στον δικό της ζωτικό χώρο. Το κρεβάτι της δεν την χωρά. Οι φωνές των άλλων δεν την αφήνουν να επικεντρωθεί στον στόχο της, να γίνει καλά. Πολεμά εναγωνίως να επιβληθεί στην αρρώστιά της και να θέσει όρια στους ανθρώπους γύρω της. Φοβάται κάθε προσδοκία που της έχει ανατεθεί. Μόνη της παρηγοριά η ποίηση, η μουσική και το κρασί. Η σοφίτα είναι η φωλιά της, το ασφαλές της περιτύλιγμα, το λιμάνι της. Ζητούμενο κι ελπίδα της είναι να αγαπήσει και να αποδεχτεί η ίδια τον εαυτό της.
΄΄ 
Μουσική Πρόταση:
Sonic Youth, Schizophrenia.
https://www.youtube.com/watch?v=sf2qYa8c-cA
I went away to see an old friend of mine His sister came over she was out of her mind She said Jesus had a twin who knew nothing about sin She was laughing like crazy at the trouble I'm in Her light eyes were dancing she is insane Her brother says she's just a bitch with a golden chain She keeps coming closer saying "I can feel it in my bones
Schizophrenia is taking me home"
My future is static It's already had it I could tuck you in And we can talk about it I had a dream And it split the scene But I got a hunch It's coming back to me.
------------------------------------------------
Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (ΚουλτουροΒραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ - Facebook pages εδώ
----------------------------------------------
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/tavlarisou-ekliparw-21664/feed/
<![CDATA[Η αδιάφορη «Ρώσικη Επανάσταση» του ΚΘΒΕ που φλερτάρει με την υπνηλία! Είδαμε και σχολιάζουμε.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/eidame-rosiki-epanastasi-21660/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/eidame-rosiki-epanastasi-21660/#comments +Sat, 18 Nov 2017 12:54:00 +0200 48 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/eidame-rosiki-epanastasi-21660/  Πώς γίνεται να παρακολουθείς τα δραματικά γεγονότα μιας ιστορικής εξέγερσης που συγκλόνισε τον κόσμο και να φλερτάρεις με την… υπνηλία; Ε να, που καμιά φορά δυστυχώς γίνεται…

]]>

Είδαμε και σχολιάζουμε.

Αυτονόητα θα αναρωτηθεί κάποιος, είναι δυνατόν η αναπαράσταση μιας επανάστασης να προκαλεί στον θεατή πλήξη; Είναι δυνατόν η δραματοποίηση μιας έννοιας να αγγίζει την αναίρεση της ετυμολογίας της; Πώς γίνεται να παρακολουθείς τα δραματικά γεγονότα μιας ιστορικής εξέγερσης που συγκλόνισε τον κόσμο και να φλερτάρεις με την… υπνηλία; Ε να, που καμιά φορά δυστυχώς γίνεται…. Όπως συνέβη στην παράσταση του ΚΘΒΕ «Ρώσικη Επανάσταση», αφιερωμένη στην επέτειο των 100 χρόνων και  σε δραματουργία- σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις, που παρακολουθήσαμε στο Βασιλικό Θέατρο, με αρκετές δόσεις υπομονής είναι αλήθεια..
 
Κατ’ ουσίαν πρόκειται για δραματοποιημένες αφηγήσεις των πρώτων ημερών της Οκτωβριανής Επανάστασης στην τσαρική Ρωσία, με κεντρικό ήρωα ένα στρατιώτη του πολεμικού μετώπου, που καταπονημένος από  μάχες και  κακουχίες, μόνη του λαχτάρα είναι η επιστροφή στην εστία και τη γαλήνη του χωριού του… αντ’ αυτού, σχεδόν αθέλητα/ ασυνείδητα,  εμπλέκεται με τους επαναστάτες μπολσεβίκους και συμμετέχει στο μαζικό κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης, αλλά και στην ιστορική επιχείρηση κατάληψης των ανακτόρων στην Πετρούπολη. Μια κατάληψη που σηματοδότησε την εγκαθίδρυση της επανάστασης ως κομμουνιστικό καθεστώς υπό την ηγεσία του Λένιν, τον οποίο στο δεύτερο μέρος παρακολουθούμε να ασκεί εξουσία, να συνδιαλέγεται με συνεργάτες και αντιφρονούντες, να εκθέτει προβληματισμούς, ενόσω ο απλός στρατιώτης αποποιείται το «οικογενειακό όνειρο» και μετουσιώνεται σε «ταγμένο» φορέα εξουσίας… Για να κλείσει η αναπαράσταση με ένα θριαμβικό φινάλε, αφιερωμένο στην έννοια της επανάστασης ως σκοπός ζωής…
 
Είναι γεγονός ότι το φιλόδοξο εγχείρημα, βασισμένο σε κορυφαία ιστορικά γεγονότα που για πρώτη φορά αποπειράται μια θεατρική τους προσέγγιση και μάλιστα σε παραγωγή μιας κρατικής σκηνής, καλλιεργούσε υψηλές προσδοκίες. Οι οποίες ωστόσο διαψεύστηκαν, για κάποιους λιγότερο και για άλλους περισσότερο, και ας δούμε αναλυτικά ποια στοιχεία οδήγησαν μια πολλά υποσχόμενη παράσταση σε απογοήτευση (-), με ελάχιστες καλλιτεχνικές αναλαμπές.
 
Κατ’ αρχάς θα επισημάνουμε την απουσία συγκροτημένου/ συμπαγούς κείμενου που αφαιρεί σημαντικό κομμάτι της θεατρικής βάσης. Καθώς επρόκειτο για σκόρπιες  αφηγήσεις γνωστών ιστορικών γεγονότων, διανθισμένες με στοιχεία χιούμορ- συχνά ατυχούς και άστοχου- με διαλόγους ή «φωναχτές» σκέψεις των ηρώων χωρίς έμπνευση ή συνοχή, με αποσπάσματα από λόγους και συνομιλίες του Λένιν, με υποτυπώδεις συμβολισμούς ή αφελή διδακτισμό … Παρότι επιλέχθηκε σοφά ένας στρατιώτης ως κεντρικός χαρακτήρας πλαισιωμένος από τον ιστορικό περίγυρο, εντούτοις το θολό του στίγμα χάθηκε στη δίνη των εξελίξεων, ενώ θα μπορούσε να αναδειχθεί ελκυστικά το πνεύμα της επανάστασης με όλες τις αμφισημίες της,  μέσα από το προσωπικό στοιχείο με την αίσθηση μιας «μυθοπλασίας». Αντί αυτού επιλέχθηκε ο υποβιβασμός του πονήματος σε ένα περίπου θεατρικό «ντοκιμαντέρ»- αδιάφορο αφιέρωμα…
 
Ερχόμενοι στη σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις, οι ενστάσεις είναι περισσότερες από τα αξιοσημείωτα στοιχεία. Με πρώτη βασική την πλήρη έλλειψη παλμού σε μια «επαναστατική» θεματολογία! Όταν πραγματεύεσαι την εκρηκτική λαϊκή εξέγερση καταπιεσμένων σε ένα κλίμα ακραίων ανατροπών, συγκρούσεων, βίας, εκδίκησης, δεν δικαιολογούνται κατά καμία έννοια ο… αργόσυρτος ρυθμός, ο εκτός τόπου και χρόνου στοχασμός, η χιουμοριστική ελαφράδα. Με όσο καλλιτεχνική ή σουρεαλιστική ματιά κι αν τα δεις, δεν παύουν να «κλωτσάνε» ως ξένο σώμα  και αυτό ακριβώς συνέβη εν προκειμένω, παρακολουθώντας τους ήρωες να συμμετέχουν σε κάτι που έδειχνε να μην τους αφορά ιδιαίτερα, σαν να το αφηγούνταν/ εκτελούσαν σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Πολυπρόσωπες σκηνές- στημένες εικαστικά με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον είναι αλήθεια, που όμως εναλλάσσονταν αδιάφορα, χωρίς ξεσηκωτικό, ενθουσιώδη παλμό, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ουσία…
 
Και παραδόξως χωρίς ατμόσφαιρα. Διότι το να ανεμίζουν κάθε τόσο κόκκινα λάβαρα. να περνοδιαβαίνει συχνά πυκνά ο πολυπληθής θίασος επί σκηνής, να ακούγεται σε όλη τη διάρκεια ένας ενοχλητικός βόμβος ή κάποια ομοβροντία, προφανώς δεν αρκούν για να αποδώσουν το παθιασμένο κλίμα της εποχής και την επαναστατική ατμόσφαιρα μιας εξέγερσης. Παρά τη βοήθεια των κοστουμιών και των φωτισμών, το όλο στήσιμο έμοιαζε «ευνουχισμένο», του έλειπε ένα σημαντικό «κάτι» για να μπορέσει να μεταφέρει έστω συμβολικά το ιστορικό πνεύμα… αντίθετα έδινε την αίσθηση ενός σχεδόν σχολικού αφιερώματος με ακατέργαστο υπόβαθρο και μηχανικές κινήσεις που «κατάπιναν» και τις εμπνευσμένες στιγμές, του τύπου «τώρα θα κάνουμε αυτό, μετά θα κάνουμε εκείνο» και πάει λέγοντας… Όσον αφορά στο δεύτερο μέρος, σχετικά με την κατάληψη των ανακτόρων θεωρούμε ότι πλατείασε κουραστικά με ανούσιες λεπτομέρειες, ενώ οι σκηνές με τη διακυβέρνηση του Λένιν, παρότι ουσιαστικές ως φιλοσοφικό περιεχόμενο, αποδόθηκαν με τρόπο ανέμπνευστο, επίπεδο και επίσης φλύαρο…
 
Επόμενη απογοήτευση οι ερμηνείες του θιάσου, ξεχωρίζοντας μόνον αυτή του Λένιν και ίσως δυο- τρεις ακόμη ως στοιχειωδώς επαγγελματικές,  από ένα σύνολο 23 ηθοποιών. Οι οποίοι στην πλειοψηφία τους απέπνεαν μέχρι και ερασιτεχνισμό κάποιες στιγμές, χωρίς να πείθουν για τους χαρακτήρες που υποδύονταν, σχεδόν αποστασιοποιημένοι θαρρείς από τα δρώμενα. Υποτονικοί ή υπερβολικοί, στημένοι, ανώριμοι υποκριτικά και επιπλέον οι περισσότεροι με προβλήματα άρθρωσης- κάποιων τα λεγόμενα τα μαντεύαμε παρά τα ακούγαμε- και με άτεχνη γενικά κινησιολογία ως δείγμα απειρίας, με ελαφρώς πιο αναβαθμισμένες τις γυναικείες ερμηνείες. Απλά διασώθηκαν τρόπον τινά, ενσωματωμένοι σε ομαδικές σκηνές, ενώ οι «ατομικοί» ρόλοι σαν του στρατιώτη Ιβάν ή του επαναστάτη Στεπάν, δεν κατάφεραν δυστυχώς να καλύψουν τα ελλείμματά τους, σε αντίθεση με τον Λένιν που απέδωσε αξιοπρεπώς το κύρος του ιστορικού προσώπου, πείθοντας και φυσιογνωμικά.
 
Όσον αφορά στα αξιοσημείωτα στοιχεία (+) της παράστασης, θα αναφέρουμε καταρχάς τους τεχνικούς παράγοντες, ήτοι τους θαυμάσιους φωτισμούς με κυρίαρχο το φλογερό κόκκινο της επανάστασης και τα πολλά και φροντισμένα κοστούμια/ στολές εποχής. Αντίθετα η πλήρης απουσία σκηνικού – και εννοούμε συμβολικού – θεωρούμε ότι συνέβαλε στην «ευνουχισμένη» ατμόσφαιρα, την οποία επίσης δεν υποστήριξε κατάλληλα η μουσική, καταντώντας μάλιστα από ένα σημείο και μετά ενοχλητική με τον συνεχή βόμβο. Μόνη εξαιρετική μουσική στιγμή, η άψογη χορωδιακή απόδοση ενός – δύο τραγουδιών πολυφωνικά από τους ηθοποιούς. Στα θετικά βεβαίως θα καταχωρίσουμε και κάποιες εμπνευσμένες σκηνοθετικές στιγμές που με το μαζικό στήσιμο των ηθοποιών προσέφεραν ενδιαφέρον εικαστικό θέαμα με καλλιτεχνική οπτική, ενώ οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στην παράσταση την αντικειμενική στάση απέναντι στα γεγονότα, καθώς και τον  καθαρό στόχο που αναδείχθηκε στο τελευταίο κομμάτι της μέσα από τις συνομιλίες και τους στοχασμούς του Λένιν, σε σχέση με την έννοια της επανάστασης ως στόχο ζωής και τις προϋποθέσεις της. Απλά περιμέναμε να συμβεί με λιγότερο αφελή διδακτισμό…
 
Συνοψίζοντας (=) και με απλά λόγια, όλα θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα για ένα φιλόδοξο επετειακό αφιέρωμα και εμείς θα αποφεύγαμε τη νυσταλέα πλήξη, αν υπήρχε μεγαλύτερο «παίδεμα» και εμβάθυνση σε καθοριστικούς, ουσιώδεις τομείς…
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
3.5  ΣΤΑ 10
.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/eidame-rosiki-epanastasi-21660/feed/
<![CDATA[«Φάντο και Λις» του Φερνάντο Αραμπάλ. Πρεμιέρα 1/12/2017 στο Vis Motrix Performance Studio]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/vis-fanto-kai-lis-==-21658/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/vis-fanto-kai-lis-==-21658/#comments +Sat, 18 Nov 2017 11:43:00 +0200 3 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/vis-fanto-kai-lis-==-21658/  Πρόκειται για την ιστορία δύο χαρακτήρων, του Φάντο και της Λις που, σαν παιδιά χαμένα στα συντρίμμια του κόσμου των μεγάλων, αναζητούν τη μυθική πόλη της Ταρ, μιας πολιτείας όπου όλα τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, μιας πολιτείας που χαρίζει την ευτυχία σε όλους όσοι καταφέρουν να φτάσουν εκεί.


]]>
Το Vis Motrix Performance Studio παρουσιάζει το αιρετικό έργο του πολυδιάστατου Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Φερνάντο Αραμπάλ, «Φάντο και Λις», σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ζήκα.
 
Πρόκειται για την ιστορία δύο χαρακτήρων, του Φάντο και της Λις που, σαν παιδιά χαμένα στα συντρίμμια του κόσμου των μεγάλων, αναζητούν τη μυθική πόλη της Ταρ, μιας πολιτείας όπου όλα τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, μιας πολιτείας που χαρίζει την ευτυχία σε όλους όσοι καταφέρουν να φτάσουν εκεί.
 
Φάντο: Κι όταν φτάσουμε στην Ταρ, τότε ναι, θα είμαστε ευτυχισμένοι.
 
Γραμμένο το 1958 στο Παρίσι, «την πολυαγαπημένη εξορία» του συγγραφέα και την πόλη στην οποία κατέφυγε την περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο - και στην οποία ζει μέχρι σήμερα -, το «Φάντο και Λις» αποτελεί ένα από τα γνωστότερα έργα του Αραμπάλ. Εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυτής του Θεάτρου του Πανικού, ένα κίνημα εμπνευσμένο από τον Θεό Πάνα και επηρεασμένο από τον Μπουνιουέλ και τον Αρτώ, ο Αραμπάλ αντλεί το «παράδοξό» του μέσα από την προσέγγιση της ανθρώπινης ύπαρξης υπό το πρίσμα μιας παιδικής απλοϊκότητας. Όπως αναφέρει ο Μάρτιν Έσσλιν στο «Θέατρο του Παραλόγου», το «Φάντο και Λις» είναι ένα κράμα κομέντια ντελ άρτε και γκραν γκινιόλ και «αποτελεί μια ποιητική επίκληση της αντινομίας της αγάπης, της αγάπης που νιώθει ένα παιδί για το σκυλί του, που άλλοτε του φέρεται τρυφερά και άλλοτε το βασανίζει.»
 
Στη Θεσσαλονίκη, το έργο παρουσιάζεται για δεύτερη φορά, μετά την παράσταση που ανέβασε το «Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης» σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη το 1970. Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα μιας ομαδικής ερευνητικής διαδικασίας που έχει βασιστεί στις αρχές διδασκαλίας σημαντικών δημιουργών του σύγχρονου θεάτρου, όπως ο Ryszard Nieoczym. Πρόκειται για μια εμπειρία, η οποία «σπάει» τα όρια της κλασικής ιταλικής θεατρικής σκηνής και την οποία το κοινό, με τη συνδρομή της υποβλητικής ατμόσφαιρας που δημιουργεί η πρωτότυπη μουσική του Πασχάλη Ιγνατιάδη, βιώνει ως μάρτυρας και όχι ως θεατής.
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Φερνάντο Αραμπάλ
Μετάφραση: Μικέλα Συμεωνίδου – Οδυσσέας Ζήκας
Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Ζήκας
Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος: Λέα Κούση
Μουσική σύνθεση: Πασχάλης Ιγνατιάδης
Σχεδιασμός φωτισμού: Πολύβιος Σερδάρης
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Καλογηρά
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλιάνα Αντωνιάδου
Βοηθός σκηνογράφου: Ίρις Τσαγκαλίδου
Επιμέλεια παραγωγής: Σάσα Νάτση
 
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιώργος Γιαννάκης (Φάντο)
Μαρία Αρβανίτη (Λις)
Αντώνης Μιχαλόπουλος (Μιτάρο)
Γιώργος Βραχνός (Ναμούρ)
Paolo Gruni (Τόζο)
Μουσικός επί σκηνής: Πασχάλης Ιγνατιάδης
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Χώρος: Vis Motrix Performance Studio, Έδισσον 4 (απέναντι από το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης)
Πρεμιέρα: 1η Δεκεμβρίου 2017
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή & Δευτέρα στις 21:30
Τιμές εισιτηρίων: 10€ γενική είσοδος | 8€ φοιτητών, ανέργων & ατέλειες
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6979 323 061
Περισσότερες πληροφορίες: www.facebook.com/FandoKaiLis

------------------------------------------------

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 20/9/2017 έως 31/05/2018 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ - Facebook pages εδώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/vis-fanto-kai-lis-==-21658/feed/
<![CDATA[Ιστορίες του κ. Κόυνερ του Μπρεχτ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Κρατικού Ωδείου.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/istories-kiriou-kouner-21651/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/istories-kiriou-kouner-21651/#comments +Sat, 18 Nov 2017 10:21:00 +0200 3 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/istories-kiriou-kouner-21651/  Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης φιλοξενεί την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017, μια ξεχωριστή παράσταση. Η MAERZBUEHNE και η NOTOS PLUS παρουσιάζουν σε συνεργασία τις Ιστορίες του κ. Κόυνερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

]]>
Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης φιλοξενεί την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017, μια ξεχωριστή παράσταση. Η MAERZBUEHNE και η NOTOS PLUS παρουσιάζουν σε συνεργασία τις Ιστορίες του κ. Κόυνερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Με αφορμή τα 60 χρόνια απο το θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ († 14/08/1956), η MAERZBUEHNE ανεβάζει υπό τη σκηνοθεσία του Μάρτιν Σάρνχορστ επιλογές από τη συλλογή των φιλοσοφικών παραβολών: Ιστορίες του κ. Κόυνερ, για πρώτη φορά, ως θεατρικό αναλόγιο.
l
Μ’ αυτά τα σύντομα κείμενα, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ άγγιξε σ΄ ένα διάστημα τριάντα χρόνων ζητήματα όπως το γυναικείο φύλο, η ανθρώπινη αρετή κ’ η Φύση - συχνά με τρόπο χιουμοριστικό κι απροσδόκητο. Θα θέλαμε να σας μυήσουμε ζωντανά σε τούτο το «διαμαντάκι» της Λογοτεχνίας που διακρίνεται για την οξύνοια, την ακρίβεια, το εύθυμο πνεύμα και την ικανότητα να διεγείρει τη σκέψη.     
.
«Σε τι πράγμα εργάζεστε;», ρωτήσανε τον κ. Κόυνερ.
Ο κ. Κόυνερ αποκρίθηκε: «Έχω πολύ τρέξιμο -
προετοιμάζω το επόμενο λάθος μου.»

Ηθοποιοί : Μαριλένα Καβάζη
Νικόλας Πιπεράς
Αφηγήτρια/
Ηχητικές παρεμβολές
Ειρήνη Αμπουμόγλι
Σκηνοθεσία/Επεξεργασία : Μάρτιν Σάρνχορστ 
Φωτογραφία : Βίκυ Βράκα 
Γραφιστικά : Δημήτρης Παναγιωτάκης
Queuer : Ηρω Τσατσαρόνη/Ελένη Βίσκα

Εισιτήριο:10 ευρώ  Ι  Ειδική προσφορά για φοιτητές και μαθητές: με επίδειξη του πάσο τους μπαίνουν δύο άτομα με ένα εισιτήριο.

Η παράσταση είναι στα Γερμανικά με Ελληνικούς υπέρτιτλους. 
Ώρα έναρξης 20.30
Αίθουσα Εκδηλώσεων Κ.Ω.Θ. «Μελίνα Μερκούρη», Φράγκων 15
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/istories-kiriou-kouner-21651/feed/
<![CDATA[«Λίλια». Μετριότητα ή μεσότητα; Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/lilia-fasoulas-21648/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/lilia-fasoulas-21648/#comments +Fri, 17 Nov 2017 20:05:00 +0200 208 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/lilia-fasoulas-21648/  Δεν μπόρεσε να μεταφέρει ένα κλίμα εκτός εποχής στους θεατές. Δεν πέρασε την εικόνα του BigBrotherίστικου Κομμουνισμού σε θεατές που ανεβάζουν μέχρι και τη στοματική τους υγιεινή στο Instagram. Δεν πέρασε την εκκεντρική ιδιοφυΐα του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι 

]]>
Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.
 
Άσχημο πράγμα να ανεβαίνεις στη σκηνή και να ξέρεις ότι έχεις την καλλιτεχνική υποχρέωση να αφήσεις τους θεατές ανικανοποίητους.  
 
Η παράσταση «Λίλια» πράγματι δεν ξεπέρασε το σοβαρότερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει το σύγχρονο θεάτρο: Δεν μπόρεσε να μεταφέρει ένα κλίμα εκτός εποχής στους θεατές. Δεν πέρασε την εικόνα του BigBrotherίστικου Κομμουνισμού σε θεατές που ανεβάζουν μέχρι και τη στοματική τους υγιεινή στο Instagram. Δεν πέρασε την εκκεντρική ιδιοφυΐα του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι σε θεατές που είκοσι χρόνια τώρα έχουν μπουκώσει και χορτάσει τηλεοπτικές ιδιόρρυθμες διάνοιες (Γκρέγκορι Χάουζ, Άντριαν Μονκ, Σέλντον Κούπερ, Χάνιμπαλ Λέκτερ, Τζον Νας κλπ.). Δεν πέρασε τον όρο «Επανάσταση» σε θεατές που δεν βγάζουν τσιμουδιά όταν κάποιος τους τρώει τη σειρά στο σούπερ μάρκετ.
 
Μοιάζω να επιτίθεμαι στο κοινό προσπαθώντας να υπερασπιστώ την παράσταση.
 
Τίποτε από τα δύο.
 
Η παράσταση ήταν όντως μέτρια. Υπάρχουν όμως πολλά είδη μετριότητας. Υπάρχει η μετριότητα «τόσο γουστάρω, τόσο κάνω». Υπάρχει η μετριότητα «τόσο μπορώ, τόσο κάνω». Και υπάρχει και η μετριότητα «τόσο πρέπει και οφείλω να κάνω». Γνωρίζοντας προσωπικά το ένα τρίτο του καστ πιστεύω πως η μετριότητα της «Λίλια» δεν ανήκει στο πρώτο είδος. Πριν καταλήξουμε όλοι μαζί στο δεύτερο, θα ήθελα να μου δώσετε εξακόσιες λέξεις καιρό, να δούμε μήπως «παίζει» το τρίτο.
 
 
«Θέλω να υποδυθώ έναν διάσημο ποιητή, εξαρτημένο από τον έρωτα και τον τζόγο.»
Δύσκολο. Επειδή όμως βρισκόμαστε στη Σοβιετική Ένωση του 1917, χωρίς τηλεόραση, Dolby Surround ηχοσυστήματα και τρισδιάστατα εφφέ, κι επειδή ο γραπτός λόγος και το θέατρο ήταν ο μόνος τρόπος που είχε το πνεύμα να προκαλέσει και να γοητεύσει, μπορούμε να αντικαταστήσουμε τη λέξη «ποιητής» από τη λέξη «ροκ σταρ».
 
Παρατραβηγμένο; Όχι. Η Σοβιετική Ένωση του 1917 δεν είχε ούτε τοίχους με υστερία, ούτε μαργαρίτες μάντολες, ούτε Stranger things και Game of thrones. Η έκθεσή του πιο εγγράμματου Σοβιετικού σε χιούμορ και εξιστορητικό λόγο μοιάζει με μια σταγόνα μέλι στον ωκεανό σε σχέση με τον αφηγηματολογικό όγκο, στον οποίο εκτίθεται σήμερα ο μέσος εργάτης οικοδομών, κάτοχος iPhone. Η κυκλοφορία ενός και μόνο ποιήματος του Μαγιακόφσκι, όπως π.χ. το διάσημο «Σύννεφο με παντελόνια», ήταν κάτι σαν πλατινένιος δίσκος για τα δεδομένα της εποχής. Το δε περίφημο σημείωμα αυτοκτονίας που άφησε ο ποιητής στις 14 Απριλίου του 1930, πρέπει να είχε κάνει τόση αίσθηση, όση έκανε εξήντα χρόνια αργότερα το «Show must go on» του Freddy Mercury. 
 
«Θέλω λοιπόν να υποδυθώ έναν διάσημο ροκ σταρ εξαρτημένο από τον έρωτα και τον τζόγο.»
 
Τώρα κάτι γίνεται.
 
 
«Πώς να παίξω;
Μαξιμαλιστικά; Καυγαδίζοντας, σπάζοντας πράγματα; Να φορέσω το κουστούμι του μάτσο μαν; Όλος ο κόσμος είναι κτήμα μου; Δική μου είναι η ΕΣΣΔ; Μπα. Όχι. Σαν να ακούω κιόλας τους  κριτικούς του καναπέ, τους μπουκωμένους και χορτάτους με τηλεοπτικές ιδιόρρυθμες διάνοιες: “Αντιγραφή, μίμηση, υπερβολή, μανιερισμός, επιδερμικό παίξιμο”. Να το προσεγγίσω λιτά; Τρυφερά, ρομαντικά; Η ευαίσθητη, καλλιτεχνική ψυχή πίσω από το άγριο, ωμό, δίμετρο παρουσιαστικό με τα απαίσια δόντια; Μπα. Ούτε. Θα τρίξουν τα κόκαλα του αληθινού Μαγιακόφσκι και όλου του Ρώσικου Φουτουρισμού, του κινήματος που εχθρεύτηκε τον Ρομαντισμό όσο λίγα ρεύματα της Ιστορίας».
 
Συμφωνούμε ότι στον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι ταίριαζε το ρητό «Live fast, die young»; Συμφωνούμε ότι στην πρώιμη Σοβιετική Ένωση οι αλλαγές έρχονταν και φεύγαν με την ταχύτητα του φωτός; Η ιστορία λέει «ναι» και στα δύο. Σε τι οδηγεί ένας εις διπλούν ξέφρενος ρυθμός ζωής; Σε εις διπλούν ξέφρενο ρυθμό απομυθοποίησης. Diminishing effect, που λένε και οι σεναριογράφοι. Όσο πιο συχνά σου συμβαίνει, τόσο πιο γρήγορα παύει να σου κάνει αίσθηση. Πώς θα ήταν δυνατόν λοιπόν να αποδοθεί με μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση ο ρόλος του Μαγιακόφσκι από τον Νίκο Τσολερίδη; Τι θα μπορούσε να κάνει αίσθηση πια στον άνθρωπο που τα είχε ζήσει όλα, σε ένα περιβάλλον, όπου όλα μπορούσε να τα περιμένει κανένας; Η αντίδραση του πρωταγωνιστή στο κρεσέντο παραβίασης της ιδιωτικότητας από τους ένστολους της Υπηρεσίας τα λέει όλα: «Πώς εισβάλλετε έτσι;» με χαμηλή φωνή και ανέκφραστη έκφραση – σαν να ήταν το πιο αναμενόμενο πράγμα στον κόσμο. Γιατί έτσι ακριβώς ήταν το ο,τιδήποτε στον κόσμο του ποιητή – και τον εξωτερικό και τον εσωτερικό.
 
 

Στην ίδια συνθήκη παγιδευμένος και ο ρόλος της Λίλια Μπρικ

«Με έβλεπες σαν τρόπαιο, όχι σαν άνθρωπο». «Η μουλάρα, η Νόρα…». «Να μείνουμε ένα διάστημα χωριστά». «Στον έρωτα θέλω αποκλειστικότητα». «Γιατί όλοι οι άντρες είσαστε καθίκια;». Λεξιλόγιο που μοιάζει βγαλμένο από κακογραμμένη σειρά της Σοφίας Αλιμπέρτη και εκτελεσμένο σε κακή ημέρα από τη Μαριλίτα Λαμπροπούλου. Σίγουρα δεν ταιριάζει σε μια femme fatale, ούτε σε μια γυναίκα-συνώνυμο της Επανάστασης.
 
Σωστά όλα αυτά. Το κείμενο «μπάζει» και τα παράπονα οφείλουν να ανακατευθυνθούν στον συγγραφέα – ή στον όποιον διασκευαστή. Από την άλλη όμως: Ο μαχαιροβγάλτης αισθησιασμός της πρωταγωνίστριας, Νικολέτας Παπαδοπούλου, που «βάζει τα γυαλιά» στις αλληλοκοπιαριζόμενες μπάμπολες που συναντούμε σήμερα κατά κύματα εκεί έξω, είναι μοιραίο και σεναριακά προδιαγεγραμμένο να αποδειχθεί πιο επικίνδυνος και ανεξέλεγκτος κι από εκείνον της Πενέλοπε Κρουζ στο «Blow». Και ρωτώ: Η απομάκρυνση από το ύφος και το διαλογικό στυλ που τελικά επιλέχτηκε θα έπειθε περισσότερο το κοινό; Θα φεύγαμε πιο ευχαριστημένοι από το «Μελίνα Μερκούρη» της Καλαμαριάς, αν η γυναίκα σε απόγνωση, αντί για το όπλο μιας πληγωμένης θηλυκής ύπαρξης, το οποίο κρατούν ανεξαιρέτως femme fatale και μπάμπολες, «πυροβολούσε» τον εραστή της με το φιλολογικό νεροπίστολο μιας Κικής Δημουλά; Ή, στο άλλο άκρο, θα είχαν πιάσει τόπο τα δέκα ευρώ του εισιτηρίου, αν η μοιραία γυναίκα μεταμορφωνόταν σε κατίνα και βλέπαμε τον Μαγιακόφσκι να στολίζεται κατ’ επανάληψη με την f-word, όπως ο Τζόνι Ντεπ στη σκηνή της σύλληψης;
 
Ηθικό δίδαγμα: Η παράσταση ήταν μέτρια, αλλά κάθε άλλος ερμηνευτικός δρόμος ήταν στρωμένος με νάρκες. Η σκηνοθετική γραμμή που ακολουθήθηκε, όσο κι αν δεν μας άρεσε, δεν χαρακτηρίζεται κατά τη γνώμη μου ως μετριότητα, αλλά μάλλον ως μεσότητα. Μεσότητα δύο κακιῶν, τῆς μὲν καθ' ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ' ἔλλειψιν (παππούς Αριστοτέλης, 4ος αι. π.Χ.).
 
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/lilia-fasoulas-21648/feed/
<![CDATA[Περί κινήτρων ή Γιατί νά φτιάξεις μιά παράσταση. Γράφει ο ηθοποιός Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/xatzhtheodosiou-peri-kinitron-21642/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/xatzhtheodosiou-peri-kinitron-21642/#comments +Fri, 17 Nov 2017 10:38:00 +0200 198 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/xatzhtheodosiou-peri-kinitron-21642/  Τὰ κίνητρα καλλιτεχνικῆς δράσης στὴν ἐπιφυλλίδα τοῦ Κύρηκα καὶ μιὰ ἰδανικὴ πρόταση.  

]]>
Φωτογραφία Ἐπικεφαλίδας: «Ἰδέα, ἐμπειρία, μετοχὴ γύρω ἀπ΄τὴν ἀγἀπη. «Φιλανθρωπία», ἔργο τοῦ Ἄντωνυ Βὰν Ντάικ, 1627-2» 

/
«Ἐὰν ταῖς γλώσσες τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.»
( Α΄ Κορ. ΙΓ:1)
 
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι γιὰ νὰ ἐπιχειρήσει κανεὶς νὰ παράγει ἢ νὰ δημιουργήσει ἢ ἀπλὰ νὰ ἀνεβάσει μία θεατρικὴ (καὶ ὄχι, μόνον) παράσταση σήμερα.
'
Ἐκ πρώτης ὅψεως θὰ μποροῦσαν νὰ χωριστοῦν σὲ προσωπικοῦς, ἐμπορικοῦς ἢ οἰκονομικοῦς, προπαγανδιστικοῦς ἢ διαφημιστικοῦς, ἐπικοινωνιακοῦς, ψυχολογικοῦς, αἰσθητικοῦς καὶ ἄλλους.
 
Κάποιοι θὰ ἔφτιαχναν μιὰ παράσταση διὰ τὸ κέφι τῆς δημιουργίας, κάποιοι ἄλλοι γιὰ νὰ ἀποκομίσουν χρήματα ἢ φήμη καὶ πελατεῖα, κάποιοι τρίτοι γιὰ νὰ διασπείρουν μηνύματα, πεποιθήσεις ἢ ἀπόψεις· βρίσκονται κἔκεῖνοι που ζητοῦν νὰ τέρψουν τὶς τῶν σφέτερων αἰσθήσεις ἀλλὰ καὶ δαῦτοι ζητοῦντες ὀμολογήσουν τὸν καημὸ τοῦς, νὰ ἔπικοινωνήσουν τὸν ἐαυτὸ τοῦς ἢ καὶ ἀπλῶς· νὰ ὑπάρξουν.
 
Λιγότερο ἢ περισσότερο αὐτοὶ οἱ λόγοι –καὶ ἄλλοι ἀκόμα- συνυπάρχουν καὶ συνθέτουν σὲ διάφορες ἀναλογίες τὰ καλλιτεχνικὰ ἐγχειρήματα που ἐκτίθενται δημοσίως.
 
Συνεχίζοντας τὸν μεθοδικὸ καὶ συστηματικὸ τρόπο σκέψης καὶ προοπτικῆς τοῦ «δέον ἐστὶ» στὸν κοινωνικὸ, δημόσιο καὶ Θεατρικὸ στίβο που τέθηκε ὡς πλαίσιο ἤδη ἀπὸ τὴν πρῶτη ἐπιφυλλίδα, θὰ ἐπιχειρηθεῖ ἐδῶ ἐμβάθυνση στὸ θέμα τῶν οὐσιωδῶν κινήτρων μιὰς παράστασης γιὰ τὸ Θέατρο. Ἔχει διατυπωθεῖ δὶς ἀπὸ τὶς γραμμὲς αὐτῆς τῆς στήλης ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ Θέατρον (μὲ «Θ» κεφαλαῖο) συνιστὰ μιὰ ἔκφανση δημόσιας βουλῆς, ὅπου διαλέγονται κοινὸ καὶ καλλιτέχνες μὲ τὴν πρόταση τοῦς δραματοποιημένη ἐπὶ σκηνῆς χρησημοποιῶντας διάφορες φόρμες.
 
 «Τὸ Θέατρο ὡς Βουλευτήριον. Βουλευτήριο, Ἀφροδισιάδα, σὸο Ντενιζλί τῆς Μικρὰς Ἀσίας.Φωτογραφία ἀπὸ igercelman»
/
Στὴν πεποίθηση αὐτὴ κρύβεται μιὰ σοβαρότατη παγίδα ἤτοι ἡ ὑποβίβαση τοῦ μέσου (τοῦ Θεάτρου) σὲ ἀπλὸ κανάλι μετάδοσης πληροφοριῶν μὲ ποικίλους ἐκφραστικοῦς κώδικες, σἔνα ἀγορητήριο ἢ ἔνα δελτίο εὶδήσεων τρόπον τινὰ. Βεβαίως, νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ἡ ἀναφορὰ ἐδῶ δὲν φωτογραφίζει τὴν τυχὸν χρήση φόρμας ἀγορητηρίου ἢ ρεπορτὰζ τῦπου θέατρο ντοκουμέντο καὶ ἄλλες ἀντίστοιχες, ἀλλὰ τὰ συμπτώματα τοῦ στείρου διδακτισμοῦ ἔδρας, τὴν δῆθεν αὐθεντία, τὴν μεταφορὰ γεγονότων μὲ ἀναφορικὸ ἢ τηλεοπτικὸ τρόπο που συναντώνται σὲ μεγάλο ἀριθμὸ παραστάσεων.
 
Συνήθως αὐτὲς οἱ παραστάσεις ἔχουν ἔντονο ἐγκεφαλικὸ χαρακτήρα καὶ κινούνται σὲ ἐπίπεδα λογικὴς ἢ λογικοφανοῦς θεώρησης τῶν πραγμάτων· ἢ καλύτερα ἀκόμα, προτείνουν διάφορες λογικὲς ἐπὶ σκηνῆς. Ἀσχέτως ἄν εἶναι φιλοσοφικὲς, προπαγανδιστικὲς, διδακτικὲς ἢ καταγγελτικὲς, καλοφτιαγμένες ἢ μὴ, δείχνουν νὰ κινητοποιούνται ἀπὸ ἔνα στοιχεῖο ἢ αἴσθηση κοινωνικῆς προσφορὰς καὶ ἴδεαλισμοῦ πρὸς ἔμα ἀφηρημένο ἀνθρώπινο σύνολο. Κατά τὴν ὑλοποίησὴ τους ὅμως μοιάζει συχνὰ νὰ ὑποτιμάται ἢ νὰ παραβλέπεται τὸ ἄλλο μεγάλο καὶ σημαντικὸ στοιχεῖο τοῦ Θεάτρου: ἡ ἐμπειρία.
 
Τοιουτοτρόπως, δημιουργείται ὁ ἀντίποδας τοῦ παραπάνω ἱδεαλιστικοῦ κινήτρου ὁ ὁποῖος ἀφορὰ τὴν αἰσθητικὴ καὶ βιωματικὴ ἐμπειρία τῶν καλλιτεχνῶν.
 
Αὐτὴ ἡ πλευρὰ ζητὰ τὴν ἔκφραση τῶν συναισθημάτων τῶν δημιουργῶν, συναισθήματα που προέρχονται ἀπὸ ἄμεσες αἰσθητικὲς ἐμπειρίες βιωμένες στὸ ὑλικὸ σῶμα· τέτοιες ἐμπειρίες μπορεῖ νὰ εἶναι ἔνα ἡλιοβασίλεμα, ἔνας ἔρωτας, ἡ ζήλεια τῶν σχέσεων, ἔνα κλαδὶ ελιὰς, μιὰ σταγόνα βροχῆς που ἀγγίζει το δέρμα, ὁ πόλεμος, ἡ πεῖνα, ἡ κακοποίηση, ἔνα δάκρυ που κυλὰ στὸ μάγουλο καὶ οὕτω καθεξῆς.
«Δάκρυ τοῦ ἔρωτα.»
 
Στὴν σύνθεση ὄμως καὶ αὐτοῦ τοῦ κινήτρου ἐλοχεύει μιὰ ἄλλη παγίδα: ἡ μετατροπὴ τοῦ Θεάτρου σἔνα ψυχαναλυτικὸ  ἢ συναισθηματικὸ ἐξομολογητήριο ἀτόμων που μοιράζονται τὶς ἵστορίες τοὺς καὶ τὰ τραύματὰ τοὺς δημοσίως, ζητώντας τὴν κάλυψη τῶν προσωπικῶν συναισθηματικῶν κενῶν τοὺς, ἀπὸ τὰ λογῆς λογῆς ἀκροατήρια. 
 
Ὅλοι ἔχουν βρεθεῖ σὲ ἀντίστοιχες παραστάσεις, παραστάσεις που μοιάζουν νὰ στάζουν πόνο, ἄχτι καὶ δηλητήριο ἔνῳ ἀντιχοῦν ἔναν βορβορώδη ὀχετὸ χωρὶς προφανῆ λόγο – παρὰ μόνον τὴν ἀτομικὴ ἴκανοποίηση τοῦ δημιουργοῦ τοὺς ( που πολλὲς φορὲς, παρὰ τὸν ἀριθμὸ των συντελεστῶν τῆς παράστασης, συνοψίζεται σἔνα ἄτομο, σἔναν ἰθύνων νοῦ).
«Δηλητήρια τοῦ ἀτὸμου. Πίνακας «Μαύρο Δηλητήριο», τοῦ Γουῖμ Καρρὲτ, Βέλγιο, σύγχρονο»
'
Μπορεῖ κανεὶς νὰ ὁνομάσει τὴν παγίδα αὐτὴν μεταφορικὰ ὡς «τὴν τοποθέτηση τῶν ἀπλύτων σὲ κοινὴ θέα», τὰ ὀποῖα ἐπικοινωνοῦνται μὲ σκηνικὸ κώδικα καὶ πολλὲς φορὲς αἴγλη «θολοκουλτούρας», δηλαδὴ μιὰς ἐπιθετικῆς, χειμαρώδους δημιουργικῆς ἀσάφειας.
 
Τοῦτος ὁ κίνδυνος τοῦ ἐγωτισμοῦ που πλακώνει τὸ κίνητρο τῆς ἐμπειρὶας συνθέτει τὸ ἐπόμενο στοιχεῖο τῆς Θεατρικῆς πράξης ὡς κοινωνικὸ γεγονὸς.
 
Τὸ στοιχεῖο τῆς μετοχῆς.
 
Στὸ Θέατρο, ἐφὄσον αὐτὸ τελείται ἀπὸ ἀνθρώπους, ὑπάρχει τὸ στοιχεῖο τῆς κοινῆς συμμετοχῆς, σὲ κάποιο παρατιθέμενο βίωμα. Ἐδῶ ἡ ἐμπειρία δὲν μεταφέρεται ὡς στοιχεῖο διὰ τὸ ὁποῖο πληροφορείται ὁ θεατὴς βιώνοντας ἔνα Ψ ἄσχετο ἀποτέλεσμα τῆς Χ μεταφερόμενης ἐμπειρίας, ἀλλὰ καλεῖται νὰ μετάσχει στὴν ἐμπειρὶα, στὸ βίωμα τῆς δεδομένης Θεατρικῆς στιγμῆς. Οἱ θεατὲς γίνονται κοινωνοὶ τῆς σκηνικῆς ἐμπειρὶας καὶ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς, ὅπως διαμορφώνεται ἀνάμεσα σὲ κοινὸ καὶ καλλιτέχνες. Δὲν συλλέγουν πληροφορίες μιὰς φιλοσοφικῆς στάσης ἢ κάποιας ἐμπειρίας ἐνὸς ἀτόμου, ἀλλὰ τὴν συλλογικὴ ἐμπειρία μετοχῆς σὲ μιὰ ζωντανὴ σχέση, δὲν συλλέγουν μὰ ζοῦν.
 
Ἔτσι οἱ παραστάσεις ἀποκτοῦν στοιχεῖα performance, ἐπιτελέσεων ἐλληνιστὶ, δηλαδὴ ἀδιαμεσολάβητης ἐμπειρίας, πραγματικῆς ζωῆς, δράσης.
 
Ἀλίμονο ὅμως καὶ ἐδῶ ἀκόμη, ἄν καὶ τὸ ἀντίκτυπο παραστάσεων μὲ τὸ κίνητρο τῆς μετοχῆς μπορεῖ νὰ εἶναι πραγματικὰ πολὺ ἱσχυρὸ καθῶς κοινωνοῦν ἐμπειρίες, δὲν τὶς διηγούνται ἀπλῶς, συχνὰ ἀπαντάται ἡ παγίδα τοῦ αὐτισμοῦ καὶ τῆς ἀσάφειας, δηλαδὴ τῆς παράθεσης συμμετοχικῶν ἐμπειριῶν χωρὶς ἱσχυρὸ νοηματικὸ πλαίσιο καὶ χωρὶς μεθεκτικὸ περιεχόμενο· χωρῖς δηλαδὴ κάτι που νὰ μπορεῖ νὰ συγκινήσει κὰι νὰ πάλει τὶς καρδιὲς τοῦ κοινοῦ ἀποτελεσματικὰ. Στὴν περίπτωση αὐτὴ, λείπει τὸ νόημα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μετατρέπεται ἡ παρατιθέμενη μετοχικὴ ἐμπειρία σἔνα ἀπλὸ αἰσθητικὸ βίωμα, κοινῶς συνοούμενο ὅπως η βροχὴ ἢ μιὰ κόρνα κάποιου αὐτοκινήτου ἢ ἡ γλύκα τοῦ μελιοὺ.
 
Στὸ στοιχεῖο ἐκεῖνο τῆς μετοχῆς, ἐὰν προστεθεῖ νοηματικὸ (ἰδεολογικὸ) πλαίσιο καὶ ἐμπειρὶα, τὸτε πιᾶ συντίθεται μιὰ ἐνεργητικὴ πρόταση ζωῆς, πρόταση τρόπου ὕπαρξης, που παρατίθεται δειγματοληπτικὰ ἀπὸ λειτουργοῦς τῆς πρὸς ἄπαντες νὰ κοινωνήσουν.
 
Μἄλλα λόγια, οἱ ἠθοποιοὶ ἀφοῦ ἐξασκήσουν στὴν πράξη τὴν βιωματικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ ἰδεολογικοῦ πλαισῖου που τοὺς προτείνει ὁ σκηνοθέτης (ἰδανικὰ), θὰ στοιχειοθετήσουν βιώματα μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ μεταμορφωθοῦν καὶ θὰ δράσουν μέσα ἀπὸ τὸ νέο τοὺς πρόσωπο ἐπὶ σκηνῆς γιὰ νὰ (ἐπὶ)κοινωνήσουν, αἰσθητικὰ, μὲ τὴν ἴδια τὴν παρουσία τοὺς τὴν σχετικὴ πρόταση ζωῆς στὸ κοινὸ. 
    
 «Ὀδηπόρος πάνω ἀπὸ τὴν θάλασσα ταῆς ὀμίχλης », πίνακας τοῦ Κασπὰρ Δαβὶδ Φρίντριχ, 1818 .»
 
Παρατηρεῖται σὲ τούτη τὴν διαδικασία, ἡ μετατροπὴ τοῦ ἠθοποιοῦ σὲ ἐξερευνητὴ καὶ ἐραστὴ τῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος καταδύεται στὰ ἄδυτα τῶν ἀντιλήψεων καὶ θεσμῶν, στὰ μοίχεια ἀνθρώπινων ὀμάδων καὶ τῶν σχέσεων τῶν κοινωνιῶν που αὐτοὶ συνάπτουν μεταξὺ τοὺς· Γίνεται σὰν καῖ αὐτοῦς, βιώνει σὰν αὐτοῦς·
 
Γιατὶ;
 
Γιὰ νὰ μεταδώσει αὐτὴν τὴν σχὲση στὸ καὶ μὲ τὸ κοινὸ.
 
Μὲ τὸν παραπάνω τρόπο στοιχειοθετεῖται καὶ σκιαγραφεῖται ἡ πλήρης χρήση τῶν δυνατοτήτων τοῦ Θεατρικοῦ μέσου ὡς συνάθροιση δημόσιου, κοινωνικοῦ, ὀργανικοῦ ἰστοῦ·
 
Ἐμφανίζεται ὅμως ἔνα τελευταῖο ἐλλειμα. Ποιὰ εἶναι ἡ πυξίδα τοῦ ποῦ δέον νὰ καταδυθοῦν οἰ καλλιτέχνες καὶ ποιὲς προτάσεις ζωῆς θὰ ἦταν εὐκτάιο (καὶ ὄχι, ἀπαραίτητα χρήσιμο) νὰ κοινωνηθοῦν καὶ σὲ ποιὰ ἔνταση;
 
Ὅταν γίνεται λόγος γιὰ Θέατρον μετοχῆς καὶ κοινωνίας, δὲν εἶναι ἄσχετο τὸ ποιὲς ἐμπειρίες κοινωνοῦνται καὶ τοῦτο ὄχι, διατὶ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ εξυπηρετεῖται κάποιος χρήσιμος, πρακτικὸς σκοπὸς –κατὰ τὸ δυτικὸ ἰδεαλιστικὸ πρότυπο τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῆς προτεσταντικῆς βεμπεριανὴς ἠθικῆς ἀντίληψης τοῦ βίου - .
 
Ἡ ἐξερευνητικὴ παράθεση προτάσεων ζωῆς ἀναλογάται μὲ ἔνα κριτήριο ἐνδιαφέροντος, κριτήριο συνείδησης πρὸς τὶς συνθήκες που τὸ κοινὸ βιώνει τὶς προτάσεις αὐτὲς -ἔστω στιγμιαία· καὶ τὸ τῆς συνειδήσεως ἐνδιαφέρον δὲν ἀναφέρεται στὴν συνείδηση ἐαυτοῦ, ἀλλὰ τοῦ ἄλλου.
 
Ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον τοῦτο δὲν ὀρίζει πως ἡ ἐλευθερία τοῦ ἐαυτοῦ κρίνεται ἀπὸ τὴν συνείδηση τοῦ ἄλλου, παρὰ μάλλον αὐτὸ τὸ «ἀπρόσκοπτοι γίνεσθαι» που ἀναφέρει ὁ ἀπ. Παύλος (Ἀ Κορ Ι:32), δηλαδὴ τοῦ νὰ μὴν σκανδαλίζονται ἀπὸ τὴν διαγωγὴ τοῦ ἐαυτοῦ οἱ γύρωθεν.
 
Θυμίζει λίγο τὴν ἔκληση τοῦ ποιητῆ:
«But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.»
Υ.Β.Yeats στο “The Cloths of Heaven”
[Ἀπόδοση]                                                                          
«Μὰ ἐγῶ φτωχὸς, ἔχω μόνον τὰ ὄνειρὰμου,
Τὰ ὀνειρὰ μου ἄπλωσα στὰ πόδια σου,
Πάτα ἀπαλά, γιατὶ πατὰς τὰ ὀνειρὰ μου. »
 
Τὸ παραπάνω δὲν πρέπει νὰ ἀποτελλεῖ καταπίεση κὶ οὐτε θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκλαμβάνεται ἔτσι, διότι τοῦτο ἐστὶ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ πιὸ καταπληκτικοῦ στοιχεῖου τῆς Θεατρικῆς ἐξίσωσης: τὴν ἀγάπη.
 
Ἡ ἀγάπη, που ὅταν διατίθεται, ὄταν δίδεται, μεταμορφώνει οὐσιωδῶς κάθε ἀνθρώπινη, πόσο μάλλον καλλιτεχνικὴ, δράση. Ἡ αγάπη εἶναι αὐτοσκοπὸς ἀπὸ μόνη τῆς καὶ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ἐφαρμογὴ μόνον σὲ σχέση.
 
Ὅταν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη ὥς κίνητρο τότε ὑπάρχει καὶ ὡς ἀποτέλεσμα, μεταμορφώνει τὴν κάθε δράση σὲ ἀγαπητικὸ ἀποτέλεσμα.
 
Ἔτσι πιὰ, ὁ ήθοποιὸς μετατρέπεται ἀπὸ χαοτικὸ ἐρευνητὴ, σὲ ἱεραπόστολο, σὲ κοινωνὸ τῆς ἀγάπης που μετουσιώνει, μετατρέπει τὸν ἐαυτὸ του· μὲ τοὺς ἐνάρετους σὲ ἐνάρετο, μὲ τοὺς μέθυσους σὲ μέθυσο, μὲ τοὺς ἀδύναμους σὲ ἀδύναμο, μὲ τοὺς δυνατοῦς σὲ δυνατὸ, μὲ τοὺς πάντες στὰ πάντα, γιὰ νὰ κερδίσει τὴν Πίστη τοὺς , γιὰ νὰ τοὺς ἀγαπήσει, γιὰ νὰ μεταφέρει, νὰ πράξει τὴν ἀγάπη -ὄχι, διὰ νὰ ἐκμεταλλευτεῖ κάτι, ὄχι, ὁ ἱεραπόστολος δὲν θέλει τίποτα, παραιτεῖται ἀπὸ πάντα τὰ ὑλικὰ, θέλει μόνον νὰ ἀγαπὰ.
 Κεφαλὴ ἀποστόλου», πίνακας τοῦ Ντιέγκο Βελάθκεθ, 1619-1620.»
 
Κὅταν θὰῥθει νὰ μεταφέρει, νὰ προτείνει ὅλες αὐτὲς τὶς ζωὲς που συνέλεξε καὶ ἔφτιαξε, θὰ τὸ κάνει μὲ προσοχῆ καὶ μὲ φροντίδα στὸ κοινὸ, στὸ ποίμνιό του, γιατὶ ὁ στόχος εἶναι καὶ πάλι ἡ αγάπη, ὡς μήνυμα, δράση, ἐφαρμογὴ, πράξη κὄχι ὀ σκανδαλισμὸς ἢ ἡ πρόκληση.
 
 
Συνοψίζεται, τέλος, ἡ διαδρομὴ αὐτὴ τῆς σκέψης γιὰ τὸ ὄραμα τοῦ Θεάτρου μὲ μιὰ σχέση ὅλων τῶν περιγραφθέντων στοιχεῖων, που ἐκφράζεται σχεδὸν μαθηματικὰ στὴν ἐξίσωση:
ὅπου:
οἱ ἰδέες κατευθύνουν τὶς ἐμπειρὶες γιὰ τὴν οικοδόμηση πρότασης ζωὴς μέσω τῆς μετοχῆς , ἡ ὁποία κοινωνεῖται μεθεκτικὰ μὲ κοινὸ κίνητρο καὶ σκοπὸ τὴν ἀγάπη.  
Στὸ ἐρώτημα λοιπὸν «γιατὶ νὰ φτιάξεις μιὰ παράσταση» γιὰ τὸ Θέατρον, ἀπάντηση εἶναι ἡ ἀγάπη, γιὰ τὴν ἀγάπη μὲ ἀγάπη.  
 
  17/11/2017
Θεσσαλονίκη (ὑπὸ βροχὴ)
Μέχρι τὸ ἐπόμενο δεκαήμερο
Dημήτριος Χατζηθεοδοσίου
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/xatzhtheodosiou-peri-kinitron-21642/feed/
<![CDATA[«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» στο κιν/θέατρο Ολύμπιον]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/ena-paidi-metraei-astra-olimpion-21641/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/ena-paidi-metraei-astra-olimpion-21641/#comments +Fri, 17 Nov 2017 10:30:00 +0200 3 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/ena-paidi-metraei-astra-olimpion-21641/  «...Ήθελε να είναι καλός και δεν ήξερε πως... Μια μέρα κάθισε και παίδεψε το κεφάλι του. Στο τέλος το βρήκε: θα ‘πιανε φιλία με τα βιβλία. Θα γύρευε να μάθει από κει αυτά που του ‘κρύβαν οι μεγάλοι. Θα ‘πιανε αγάπη με τις ζουγραφιές, με τα παραμύθια...»

]]>

 
«...Ήθελε να είναι καλός και δεν ήξερε πως... Μια μέρα κάθισε και παίδεψε το κεφάλι του. Στο τέλος το βρήκε: θα ‘πιανε φιλία με τα βιβλία. Θα γύρευε να μάθει από κει αυτά που του ‘κρύβαν οι μεγάλοι. Θα ‘πιανε αγάπη με τις ζουγραφιές, με τα παραμύθια...»
 
Το έργο του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» θα παρουσιάσει η Παιδική Σκηνή του Νέου Θεάτρου Θεσσαλονίκης τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2017 – 2018 στο θέατρο «Ολύμπιον» (Φεστιβάλ Κίν/φου Θεσσαλονίκης) από 19 Νοεμμβρίου.
 
Το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» δεν είναι τυχαία ένα από τα κλασικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνικής μας παράδοσης. Το εμβληματικό αυτό μυθιστόρημα του πολυγραφότατου Λουντέμη, μέσα από τις γλαφυρές περιγραφές και την αυθεντική γλώσσα του μας μιλά για τον Μέλιο, ένα αγόρι που παρά τις αντιξοότητες που συναντά στην πορεία του, κάνει τα πάντα για να πραγματοποιήσει το όνειρο του, να μάθει γράμματα, να πάει στο σχολείο, να μορφωθεί. Η δίψα του παιδιού για μάθηση θα το φέρει αντιμέτωπο με την αδικία και το δίκιο, την καλοσύνη και την κακία, τη φιλία και την έχθρα, την αγάπη και το μίσος. Ο Μέλιος με παντοτινούς συνοδοιπόρους του τα βιβλία θα αναζητήσει την ανθρωπιά όπου κι αν βρίσκεται.

Στις μέρες μας έχουμε περισσότερο από ποτέ την ανάγκη να μετρήσουμε ξανά τ’ άστρα και ίσως αυτή τη φορά να τα βρούμε σωστά... παρέα μας σ΄αυτό το ταξίδι ο Μέλιος, η Αγράμπελη, ο Δακρυτζίκος, ο μπαρμπα Θόδος κι ο Μπίθρος...
  
Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, μουσική Γιώργου Χριστιανάκη, κοστούμια – εικαστικά Χρήστου Μπρούφα, κίνηση – χορογραφία Ιωάννας Δεμερτζίδου, βοηθός σκηνοθέτη Ιωάννα – Μαρκέλα Χαλκιά.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαριλένη Κουζού, Βασίλης Παπαδόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Πέτρος Παπαζήσης, Κατερίνα Πλεξίδα, Ευτυχία Σπυριδάκη.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Κυριακές στις 11:30 το πρωί
και τις καθημερινές για σχολεία
Παραστάσεις στις γιορτές 26/12/2017 και 2/1/2018

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 10 € και οικογενειακό 4 άτομα 30 €
Προπώληση εισιτηρίων με μειωμένη τιμή  8 € 
Ηλεκτρονικά από viva.gr, VIVA τηλ. 11876 
και τα καταστήματα Seven Spots, Reload Stores, Media Markt.
Mειωμένη τιμή εισιτηρίου και με κράτηση στο info@neotheatro.gr
μέχρι το Σάββατο στις 22:00. 
Κρατήσεις τηλ. 2310 222299 & 6977 445161.
Ισχύουν τα εισιτήρια του Ο.Γ.Α.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/ena-paidi-metraei-astra-olimpion-21641/feed/
<![CDATA[«Το πνεύμα των Χριστουγέννων - Σκρούτζ» στο Θέατρο Ταξίδι Ονείρου.]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/taxidi-oneirou-pneyma-xristougennon-21640/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/taxidi-oneirou-pneyma-xristougennon-21640/#comments +Fri, 17 Nov 2017 10:20:00 +0200 3 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/taxidi-oneirou-pneyma-xristougennon-21640/  O Σκρουτζ ανακαλύπτει την ευτυχία, τη γαλήνη και την αγάπη. Καταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο απ' αυτά τα συναισθήματα.  Μπορούμε να πούμε ότι "Το Πνεύμα των Χριστουγέννων" αποτελεί έναν ύμνο στη χαρά της ζωής και της αγάπης.  

]]>

Το Θέατρο Ταξίδι Ονείρου, προϋπαντεί τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων με την ποιο γνωστή ιστορία «Το πνεύμα των Χριστουγέννων - Σκρούτζ»!!! Μια παράσταση για όλη την οικογένεια!!! Από 3ων έως και 103ων ετών !!!

Λίγα λόγια για τον...Σκρούτζ, τον Eμπενέζερ Σκρουτζ, κεντρικό ήρωα της ιστορίας μας, που η τσιγκουνιά του δεν έχει προηγούμενο. O Σκρουτζ δεν είναι σε θέση να ζήσει, ν' αγαπήσει, να χαρεί. Το κύριο μέλημά του είναι πως θα ξοδέψει λιγότερα για τις ανάγκες του. Όλα αυτά μέχρι που τον επισκέπτεται το πνεύμα των Χριστουγέννων. Στη συνέχεια, όλα αλλάζουν... O Σκρουτζ ανακαλύπτει την ευτυχία, τη γαλήνη και την αγάπη. Καταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο απ' αυτά τα συναισθήματα.  Μπορούμε να πούμε ότι "Το Πνεύμα των Χριστουγέννων" αποτελεί έναν ύμνο στη χαρά της ζωής και της αγάπης.  

Του Κ. Ντίκενς. Σε διασκευή και για μικρά παιδιά!!!
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Ηλιάδης 
Γραφιστικά: Αλέξανδρος Καλαϊτζίδης

Παίζουν:
Λάζαρος Αντωνούδης, Κοκκωνιά Σαλέπη, Γιάννης Ξενιτόπουλος, Αλέκα Καπουσούζη, Τζένη Ελένη Χαραλαμπίδου, Βασίλης Τσαγγαλίδης, Μάχη Χατσινά, Αλίκη Ροβέρτου.

Από την Κυριακή 19 Νοεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, έως και την Κυριακή 17/12/17, στο Θέατρο Ταξίδι Ονείρου, Στεφάνου Τάττη 3, (πλάι στον Ι.Ν. Αγ. Σοφίας, Θεσ/νικη). Τηλέφωνο κρατήσεων: 6972.702870.
Εισιτήρια: Μεγάλοι 6€, παιδιά 4€.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/taxidi-oneirou-pneyma-xristougennon-21640/feed/
<![CDATA[Τα διλήμματα που γεννά μια κακή παράσταση… Από την Π. Στασινοπούλου]]> http://www.kulturosupa.gr/theatromania/stili-dilimmata-stasi-21632/ http://www.kulturosupa.gr/theatromania/stili-dilimmata-stasi-21632/#comments +Thu, 16 Nov 2017 17:59:00 +0200 48 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/stili-dilimmata-stasi-21632/  Οι αυτουργοί μιας κακοτεχνίας, έχουν άραγε συνείδηση αυτού που πράττουν, μπορούν να το αξιολογήσουν ως κριτές του εαυτού τους ή αντιλαμβάνονται μια χαρά την πατάτα και κάνουν τον κινέζο εφόσον πουλάει;

]]>
Ο πρώτος, αυτονόητος προβληματισμός εκφράζεται με το ερώτημα «τί σημαίνει κακή παράσταση; Υπάρχει άραγε ορισμός;» Προφανώς και όχι, τουλάχιστον με τη συμβατική έννοια του όρου, που συνεπάγεται αντικειμενική εκτίμηση δεδομένων. Ποιος, με ποια εφόδια και ποια κριτήρια, θα επιχειρήσει κοινά αποδεκτό  ορισμό  του «καλού» και του «κακού» στην τέχνη, βάζοντας ταμπέλες σε μια αξία που δικαιώνεται χάρη στην απόλυτη ελευθερία έκφρασης. Άλλωστε όλες οι μορφές τέχνης «αυτοπροσδιορίζονται»  ως «Καλές Τέχνες», αν και ποτέ δεν κατάλαβα τη διάκριση, σαν να υπάρχουν ας πούμε και… «Κακές»! Ωστόσο επικράτησε ως στερεοτυπική έκφραση, περιλαμβάνοντας βεβαίως και τις παραστατικές τέχνες σαν το θέατρο. Μία εξ ορισμού «καλή τέχνη», μια έκφραση «καλλιτεχνίας», με απώτερο στόχο τη βελτίωση- κοινώς «αγωγή ψυχής»,  μέσω της αισθητικής απόλαυσης.
 
Ο χαρακτηρισμός λοιπόν «καλή» ή «κακή» παράσταση, αφορά μοιραία κάθε αποδέκτη/ θεατή χωριστάκαι μόνο όταν πολλές ατομικές εκτιμήσεις ταυτίζονται, μπορούμε να μιλάμε για αντικειμενικά καλή ή κακή παράσταση. Αυτό που λέμε «πολλές υποκειμενικότητες μαζί φτιάχνουν μια αντικειμενικότητα», χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο ότι ανάμεσα στο πλήθος, έστω ελάχιστοι να βρίσκουν το αριστούργημα… έκτρωμα ή το αντίθετο. Άρα τίποτα πιο σχετικό από την εκτίμηση μιας παράστασης, δεδομένου του αναπόφευκτου υποκειμενισμού στην πρόσληψη της τέχνης. Όσον αφορά εμένα ας πούμε, που τώρα δα εκθέτω τις σκέψεις μου, η προσωπική μου απάντηση είναι πολύ απλή και προφανώς ο καθένας έχει τη δική του.
 
Μιλώντας ως απλός θεατής, χωρίς βαθύτερες αναλύσεις ή ειδικές γνώσεις, η εκτίμηση μιας παράστασης εξαρτάται από την επίτευξη του θεατρικού στόχου της «αγωγής ψυχής». Που σημαίνει ότι  «καλή» θεωρώ  την παράσταση που μου βγάζει θετικά συναισθήματα,  διεγείρει το μυαλό  για σκέψεις,  λειτουργεί απολαυστικά για τις αισθήσεις. Κακή θεωρώ αυτήν που μου προκαλεί αρνητισμό,  αφήνει  μυαλό και αισθήσεις ανέγγιχτα,  δεν κεντρίζει στο παραμικρό. Σχηματικά κι ενδεικτικά όλα αυτά , χωρίς να παραλείπω και τις ανάλογες διαβαθμίσεις, ήτοι την «πολύ καλή» παράσταση που απογειώνει σε όλα τα επίπεδα και χαράσσεται δια παντός στη μνήμη ή την «πολύ κακή» που… άστα να πάνε!  Αντί της όποιας «βελτίωσης» σε στέλνει στα τάρταρα και με κόπο ξανανεβαίνεις στην επιφάνεια…
 
Για την τελευταία κατηγορία των κακών ή πολύ κακών παραστάσεων, τα πράγματα δεν είναι εύκολα… Καθότι κάθε περίπτωση είναι μοναδική και ιδιαίτερη, συνοδευόμενη από ανάλογα διλήμματα/ ερωτήματα, όπως ας πούμε: Οι αυτουργοί- ηθικοί και φυσικοί- της κακοτεχνίας, έχουν άραγε συνείδηση αυτού που πράττουν, είναι σε θέση να το αξιολογήσουν ως κριτές του εαυτού τους ή πιστεύουν ότι πρόκειται για κάτι σπουδαίο που οι ανεπαρκείς θεατές αδυνατούν να εκτιμήσουν; Μήπως από την άλλη, αντιλαμβάνονται μια χαρά την πατάτα, αλλά κάνουν τον κινέζο εφόσον πουλάει; Ομολογώ ότι τα παρόντα διλήμματα με έχουν ταλανίσει πολλάκις, προσπαθώντας από τα «συμφραζόμενα» να μαντέψω την απάντηση. Που φυσικά όποια εκ των δύο κι αν είναι, καθόλου δεν τιμά τους αυτουργούς, διότι  αποδεικνύονται είτε ανίκανοι είτε απατεώνες, παρόλο που γνωρίζουν ότι ένα ασκημένο μάτι μπορεί σε ένα βαθμό τουλάχιστον, να διακρίνει τις αγνές από τις πονηρές προθέσεις και να  ανταποδώσει ανάλογα.
 
Διότι τί να υποθέσω; Ότι το άθλιο κατασκεύασμα που εισπράττει ο απλός θεατής και κραυγάζει από χιλιόμετρα με το «καλημέρα»,  οι «ειδήμονες» του χώρου, είναι τυφλοί ή κουφοί και δεν το αντιλαμβάνονται;  Εμείς στην πλατεία εισπράττουμε σαχλαμάρες, γελοιότητες, δηθενιές και οι «καλλιτέχνες» επί σκηνής απολαμβάνουν μια υψηλή δημιουργία ; Εντάξει, κατανοούμε το… κόλλημα της κουκουβάγιας να βλέπει τα κουκουβαγάκια της ως τα ωραιότερα του ζωικού βασιλείου, όμως στην περίπτωση  ανθρώπων περιμένουμε δείκτη νοημοσύνης ελαφρώς υψηλότερο από του πτηνού. Κατανοούμε ότι δεν μπορείς να είσαι  αμερόληπτος στην κρίση του δικού σου έργου, ωστόσο είναι αδιανόητο να μη διαθέτεις καν στοιχειώδη κριτήρια, που θα σου επιτρέψουν να διακρίνεις αν το πόνημά σου είναι άξιο δημόσιας παρουσίασης με πληρωμένο εισιτήριο ή κατάλληλο για τον κάδο απορριμμάτων με συνοπτικές διαδικασίες, όσο κι αν πονάει. Γιατί ακόμα κι αν παραβλέψουμε την προσβολή του θεατή και της ίδιας της τέχνης,  πάνω απ’ όλα είναι θέμα αυτοσεβασμού. Αν βεβαίως επιμένεις στον τίτλο του καλλιτέχνη χωρίς εισαγωγικά, διαφορετικά αλλάζεις επαγγελματικό προσανατολισμό.
 
Ωστόσο χειρότερος από τον ανίκανο είναι ασυζητητί ο απατεώνας. Ο πρώτος στερείται  προσόντων και δεν μπορείς να απαιτείς πχ. από έναν ανεγκέφαλο που δυσκολεύεται να ξεχωρίσει δυο γαϊδάρων άχυρα, να σου κάνει αίφνης φιλοσοφική ανάλυση. Ο δεύτερος αντίθετα είναι ικανότατος, καθώς δεν μπορεί ο καθένας να πουλάει φύκια για (ακριβές) μεταξωτές κορδέλες τσεπώνοντας μπόλικο χρήμα. Το να πουλάς την αταλαντοσύνη ως ταλέντο, απαιτεί ιδιαίτερα προσόντα, που σαφώς ο απατεώνας διαθέτει τουλάχιστον μέχρι να τον μυριστούν, οπότε θα στραφεί σε άλλα μονοπάτια, το είδος του δεν κωλώνει. Ξέρει καλά ότι η παράσταση που πλασάρει είναι για τα μπάζα, ενίοτε την «κοροϊδεύει» έντεχνα ή υπόγεια και ο ίδιος, ξέρει όμως πού απευθύνεται και ποντάροντας στα πιασάρικα κατώτερα ένστικτα, είναι σίγουρο ότι σε καιρούς ευτέλειας θα τα κονομήσει. Φυσικά μιλάμε για φτηνό μπακάλη, άσχετα που αρέσκεται να δηλώνει  «καλλιτέχνης» με ένα κάρο εισαγωγικά…
 
Όταν τώρα έρχεται η στιγμή να κρίνεις τη δουλειά όλων αυτών, είτε φιλικά στην παρέα σου, είτε κυρίως επίσημα με την υπογραφή σου, τα πράγματα ζορίζουν, αν τυχαίνει εσύ να διαθέτεις αυτοσεβασμό. Τα ηθικά διλήμματα ορθώνονται μπροστά σου κι αναρωτιέσαι: Τι κάνω τώρα;  Τα βάζω με τον ατάλαντο, που έτσι κι αλλιώς διαθέτει περιορισμένες ικανότητες, με ποιο στόχο; Να βελτιώσει κάτι που είναι προφανές ότι αδυνατεί ή να αποκτήσει με επιφοίτηση ταλέντο; Μήπως για να «προστατέψω» τάχα  τον θεατή; Μα είναι δεδομένο ότι ακόμα και οι ατάλαντοι ή τα φτηνά θεάματα έχουν το δικό τους αντίστοιχο κοινό, συχνά μάλιστα φανατικό, που ουδόλως θα επηρεαστεί. Από την άλλη, να τα χώσω σε αυτόν που συνειδητά κοροϊδεύει, μήπως ας πούμε… συγκινηθεί, μετανοήσει και μπει στον ίσιο δρόμο, κάποιος που «το ΄χει η κούτρα του να κατεβάζει ψείρες» γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούσε να το κάνει; Άσε που μπορεί να ισχυριστεί περίλυπος ότι «δεν φταίω εγώ, η ανάγκη με έσπρωξε, τα άτιμα  χρέη…», χωρίς να αποκλείεται ότι λέει αλήθεια σε καιρούς ανελέητων συμβιβασμών, τη στιγμή που πιθανόν ο ατάλαντος να στάθηκε τυχερός, βρίσκοντας- ω του θαύματος, χρηματοδότη της ψωνάρας του.
 
Όλα τούτα βέβαια δεν σημαίνουν ότι ο θεατής – εν προκειμένω θύμα, θα χαριστεί σε κανέναν κρίνοντας ένα  αποτέλεσμα που τον υποτιμά και για το οποίο έχει πληρώσει από το υστέρημά του παρασυρμένος από ψεύτικα μεγάλα λόγια. Αντίθετα οφείλει να αποδώσει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», προκειμένου να διαχωρίσει μέσα στον αχταρμά τα ερίφια από τα πρόβατα ή την ήρα από το στάχυ. Το οφείλει ηθικά στον εαυτό του και στην τέχνη που αγαπά, έστω και με φωνή «βοώντος εν τη ερήμω», μήπως και κάποιοι περιπλανώμενοι σε τούτη τη θεατρική έρημο ακούσουν και καταλάβουν ότι καταλαβαίνουμε… Η φύση γέννησε κι άλλους ξύπνιους, δεν κατέχετε το μονοπώλιο κάποιοι «καλλιτέχνες» τρομάρα σας!
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/theatromania/stili-dilimmata-stasi-21632/feed/