«Φαέθων» ή αλλιώς καλό θέατρο στην Οδό Κυκλάδων- Θέατρο Λευτέρης Βογιατζής. Είδαμε και σχολιάζουμε…

426 Views
«Φαέθων» ή αλλιώς καλό θέατρο στην Οδό Κυκλάδων- Θέατρο Λευτέρης Βογιατζής. Είδαμε και σχολιάζουμε… «Φαέθων» ή αλλιώς καλό θέατρο στην Οδό Κυκλάδων- Θέατρο Λευτέρης Βογιατζής. Είδαμε και σχολιάζουμε…

«Φαέθων» ή αλλιώς καλό θέατρο στην Οδό Κυκλάδων- Θέατρο Λευτέρης Βογιατζής. Είδαμε και σχολιάζουμε…

Βρεθήκαμε στην παράσταση «Φαέθων» (2006-2007) έργο του Δημήτρη Δημητριάδη στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-καινούργια σκηνή (Λευτέρης Βογιατζής). Στα σκηνοθετικά ηνία ο νεότατος Δημήτρης Καραντζάς και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Περικλής Μουστάκης, Άρης Μπαλής, Ανέζα Παπαδοπούλου, Εύη Σαουλίδου και Σταυρούλα Σιάμου.

.
Λάμπω, φωτίζω, στίλβω (Φαέθων μτχ. το φαέθω) και με αφορμή το μύθο του Φαέθοντα ο Δημήτρης Δημητριάδης δημιουργεί ένα θεατρικό έργο βασισμένο στο άρμα της απελευθέρωσης-πράξη πατροκτονίας και της ακόλουθης “εξαΰλωσης” και ανακούφισης ενός ευνουχισμένου υιού καθώς και της λοιπής κακοποιημένης οικογένειας αντιστοίχως, από ένα Πατέρα –Θεό –Εξουσιαστή -Δυνάστη. Εξόχως «μεταφρασμένα» στην πλοκή του έργου, τα αρχαϊκά οιδιπόδεια μηνύματα καθώς και η νοσηρότητα της αιμομιξίας ή της αστοχίας (αμαρτίας) όπως θα υπογραμμίζαμε στην τελούμενη πλέον κοινωνική μας σύμβαση, στο εσωτερικό δράμα ενός οίκου και μάλιστα ενός συγκεκριμένου οίκου (συγκεντρωτικά αφαιρετικού), οπού μέσα του τελούν: η ενδελεχής μητροκτονία, η ένθρονη πατριαρχία, η πρακτική της κακοποίησης με την ακόλουθη ιερουργία (παραλήρημα θρησκευτικό), η απαραίτητη αυταρχική ηδονοβλεψία και η κάθαρση/λύτρωση με την “μιαρή” πατροκτονία.
Τίποτα δεν άφησε άγραφο ο Δ. Δημητριάδης από εκείνα τα ένστικτα του πατρός (ανθρώπου) που φέρνουν και βαφτίζουν τον πολιτισμό ως πηγή δυσφορίας/δυστυχίας [Das Unbehagen in der Kultur, "Η Δυσφορία μέσα στον Πολιτισμό" Σίγκμουντ Φρόυντ 1929] ζευγαρώνοντας εμπνευσμένα τα συμβολικότερα (ανεξάντλητα) της θεατρικής αναπαράστασης- τα εγχώρια Οιδιπόδεια (αρχαία τραγωδία) και τα αλλότρια “Αμλετικά” (Σαίξπηρ). Στην εξαντλητική του ανάλυση πέρα από το προφανές δίπολο του Πατέρα- Υιού  και τις πρακτικές της ενηλικίωσης ή της διαδοχής, παρόν παραμένει και το τραύμα της πολιτισμικής διαδοχής μητριαρχία –πατριαρχία. Μονολεκτικά αναφερόμαστε σε μια υπαρξιακή επιλογή.
 
Η λύτρωση είναι η ανυπακοή* και ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί ξανά (μετά τον Κυκλισμό του τετραγώνου) το Δημήτρη Δημητριάδη και κατορθώνει να αξιοποιήσει στο περισσότερο δυνατόν λέξεις, χώρους, χρόνους και ερμηνευτικά/εκφραστικά σώματα. Λυρική σωματικότητα (Όμηρος) ούτως ή άλλως έχει και το ίδιο το έργο, σε όλες του τις αναφορές και κυρίως στους εαυτό-προσδιοριζόμενους μονολόγους, που στη σκηνοθετική ματιά του Καραντζά λειτουργούν άλλοτε ως χορικά και άλλοτε ως στάσιμα, καθορίζοντας την όλη δράση σφαιρικά ή αν θέλετε ωρολόγια (ψυχαναγκαστική επανάληψη). Ο εγκλεισμός που αναπαραστάθηκε  και φυσικά μεγεθύνει τα πάντα (θυμηθήκαμε αρκετά τον κινηματογραφικό “Κυνόδοντα”) με τις απαραίτητες εξόδους της ανοσιότητας και της βαλβίδας «λίγο περισσότερου ήλιου»/Φαέθωνα (χρήση όλου του θεάτρου), διευκόλυνε και την θέαση μιας δίωρης θεατρικής αναπαράστασης, αλλά και όλο το σύνοδο συναισθηματικό φορτίο του θεατρόφιλου κοινού. Ναι ήταν απαραίτητη και μια ολιγόλεπτη απόδραση με τη μεταφορά των ερμηνευτών στο σύνολο του χώρου!  Οικονομία στις πράξεις, έμπνευση στη στασιμότητα, ιερότητα στα πάθη, μελετημένες αντιθέσεις και αρκετός πηγαίος συμβολισμός που θα μπορούσε και στην ακρότητα να αποτυπωθεί, και εδώ είναι και η μοναδική ένσταση μας, με περισσότερο βασανισμό.  
 
Το φύλο μου σαν κρύσταλλο, σαν καθαρό διαμάντι…* και από σήμεραη σωματική λυρικότητα έχει όνομα: Περικλής Μουστάκης. Η ερμηνεία του στο ρόλο του πατριάρχη Χαμνετ Λόμ, είναι ως στίγμα καθαρή, εκφράζοντας την υποκριτική στην παλλόμενη ενέργειά της και στις έντονες στάσιμες αφηγηματικές θερμοκρασίες. Στον αντίποδα άξιος, ο ευνουχισμένος μα οραματιστής υιός Άρης Μπαλής, με όλες του τις κατακερματισμένες υποθέσεις καθώς και εξαιρετικές οι κυρίες της σκηνής Ανέζα Παπαδοπούλου (τι βλέμμα !), Εύη Σαουλίδου (έντεχνη ζωτικότητα) και Σταυρούλα Σιάμου (έντεχνο πάγωμα).  
 
Στα συν[+] της παράστασης
1.    Τα σκηνικά της Ελένη Μανωλοπούλου που κινήθηκαν επικουρικά (σε χρώμα και ύλη) ως προς την όλη δράση
2.    Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη που ταυτό-ποίησαν τους ρόλους αυθύπαρκτα.
.
Στα πλην[-] της παράστασης
Οι φωτισμοί κατά τη διάρκεια της ενεργούς δράσης- Αλέκος Αναστασίου
και η αναμενόμενη ηχητική δραματουργία- Δημήτρης Καμαρωτός
Εν κατακλείδι
η παράσταση «Φαέθων» είναι για το σύνολο τούτης της παραστάσεως που ονομάζεται καλό θέατρο και για εκείνη τη διαπίστωση του σπουδαίου δικού μας Δημήτρη Δημητριάδη: Γεννήθηκες για να γίνεις αλλά δεν έγινες!
 
Βαθμολογία
7 στα 10
*φράσεις από το θεατρικό έργο του Δημήτρη Δημητριαδη «Φαέθων» 2006-2007.
 
Σημείωμα συγγραφέα
Οσα επιβάλλει ο Χάμνετ Λομ στα μέλη τής οικογένειάς του, σε παράλληλη συνάρτηση προς τις ατέρμονες διακηρύξεις του υπέρ τού χριστιανικού δόγματος και της ευαγγελικής πορείας, αποτελούν τη σύμμετρη και ολική καταδίκη του.
Το θέατρο, αυτός ο εμπράγματος τρόπος αναπαράστασης τού ανθρώπινου γίγνεσθαι, προσφέρει, στην περίπτωση ενός έργου όπως ο «Φαέθων», τη δυνατότητα να καταστεί ορατή η συγκαλυπτική λειτουργία του προτάγματος, δηλαδή το υποκρίνεσθαι, το αποκρύβειν και το αποκρύπτεσθαι, το εξαπατάν και το χειραγωγείν, το προσωπείο ως κατ’ εξοχήν έμβλημα του φαίνεσθαι, με κατάληξη το αποκαλύπτειν μέσω σκηνικών και δραματουργικών μηχανισμών – το στήσιμο της ποντικοπαγίδας στον «Άμλετ».
Ο Χάμνετ Λομ, φορέας και εφαρμοστής του χριστιανικού προτάγματος, μισαλλόδοξος υποστηρικτής του και φανατικός απόστολός του, γίνεται ο αντιστροφέας του. Ως παράφορος λειτουργός του, αποκαλύπτει την πλαστότητά του και την ανεδαφικότητά του, την αντίθετη στην ανθρώπινη ύφανση υφή του. Επιπλέον, καταδεικνύει, ωμά και απροκάλυπτα, τη χριστιανική σωτηριολογία ως ρητορικό προκάλυμμα μιας κολάσιμης πρακτικής την οποία με τα λόγια αρνείται και με τις πράξεις συντηρεί.
Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Ηχητική δραματουργία: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ιωάννα Πιατά
Ερμηνεύουν: Περικλής Μουστάκης, Άρης Μπαλής, Ανέζα Παπαδοπούλου, Εύη Σαουλίδου, Σταυρούλα Σιάμου

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Πέμπτη 21.00, Παρασκευή 21.00, Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Στην κοσμάρα της - «Διάγγελμα» Δήμητρας Λιάνη: Στις δύσκολες στιγμές που περνάμε όλοι αναπολούμε τον Ανδρέα
Στην κοσμάρα της - «Διάγγελμα» Δήμητρας Λιάνη: Στις δύσκολες στιγμές που περνάμε όλοι αναπολούμε τον Ανδρέα
με 0 Σχόλια 1471 Views

 Με μία ανάρτησή της στο Facebook, η Δήμητρα Λιάνη Παπανδρέου καλεί τον ελληνικό λαό να κάνει υπομονή και κουράγιο απέναντι στην πανδημία του κορονοϊού.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή