Συγκινημένοι από το βαθιά ανθρώπινο «Χελιδόνι». Είδαμε & Σχολιάζαμε.

3284 Views
Συγκινημένοι από το βαθιά ανθρώπινο «Χελιδόνι».  Είδαμε & Σχολιάζαμε. Συγκινημένοι από το βαθιά ανθρώπινο «Χελιδόνι». Είδαμε & Σχολιάζαμε.

  

 
Είδε και σχολιάζει η Σοφιανίδου Ειρήνη
.
Μα πόσο όμορφη παράσταση είδαμε την περασμένη εβδομάδα στο Θέατρο Αμαλία. Φύγαμε συγκινημένοι και με γεμάτη την ψυχή συναισθήματα. Αυτό είναι το επίτευγμα του καλού θεάτρου!
 
Ο φόβος είναι ένα ισχυρό συναίσθημα. Είναι το συναίσθημα που μας προστατεύει από τις κακοτοπιές και μας κάνει «μετρημένους». Χάρη στο φόβο αναπτύσσουμε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αυτοπροστασίας. Στον αντίποδα είναι κι αυτό που αν το επιτρέψουμε μας κρατάει πίσω, μας στερεί εμπειρίες, ανθρώπους, ακόμα και άλλα συναισθήματα τα οποία μπορεί να υπερκαλύψει. Ο φόβος όμως για το διαφορετικό, γι’ αυτό που δεν είναι ίδιο με μας, γι’ αυτό που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και που περιφρονούμε είναι από τους χειρότερους. Αυτός ο φόβος  δηλητηρίασε την ψυχή ενός ανθρώπου στο Ορλάντο των ΗΠΑ και στις 12 Ιουνίου του 2016 του όπλισε το χέρι και αφαίρεσε 50 ανθρώπινες ζωές επειδή είχαν διαφορετικές επιλογές από τις δικές του.
 
Με αφορμή αυτό το μακελειό (στο gay bar « Puls»), ένα από τα χειρότερα στις ΗΠΑ, ο Καταλανός  Γκιλιέμ Κλούα έγραψε το «Χελιδόνι», ένα διαμάντι.
 
Στο έργο αυτό ο Κλούα ενώ έχει για αφορμή και έμπνευση ένα σκληρό και αιματηρό επεισόδιο, το μετατρέπει σε έναν ύμνο τρυφερότητας, αγάπης, κατανόησης, ανθρωπιάς και αποδοχής του διαφορετικού. Σε πρώτο πλάνο δείχνει να πραγματεύεται την ομοφυλοφιλία και την ομοφοβία όμως επουδενί δε μένει εκεί. Η διαχείριση της ξαφνικής απώλειας , η αποδοχή του εαυτού μας αλλά και των άλλων, οι κοινωνικές νόρμες στα πλαίσια των οποίων μαθαίνουμε να κινούμαστε, ο φόβος μην τυχόν και ξεφύγουμε από αυτές ,ακόμα κι αν πρόκειται για το ίδιο μας το παιδί, η άρνηση να δούμε την αλήθεια για να μην χρειαστεί να την αντιμετωπίσουμε είναι αυτά που κρύβονται κάτω από την επιφάνεια.
 
Ήρωες του έργου είναι ο Ραμόν κι η Αμέλια. Η Αμέλια είναι καθηγήτρια φωνητικής που έχει χάσει το παιδί της , τον Ντάνι. Ο νεαρός Ραμόν την επισκέπτεται για να του κάνει μαθήματα. Θέλει να τραγουδήσει στο μνημόσυνο της μητέρας του. Η Αμέλια στην αρχή αρνείται όμως τελικά ταυτίζεται με την απώλεια του Ραμόν και τον αναλαμβάνει. Το μάθημα ξεκινά άμεσα και δε θα είναι από τα συνηθισμένα. Στη διάρκεια του οι δύο ήρωες σταδιακά ξεδιπλώνονται, ανοίγονται ο ένας στον άλλον. Αλήθειες έρχονται στο φως που φέρνουν τους ήρωες αλλά και τη μεταξύ τους σχέση στα όρια. Συγκρούονται, και μέσω αυτών συγκρούονται ο συντηρητισμός με τη φιλελευθερία. Μέχρι που στο τέλος έρχεται η συμφιλίωση όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και του καθενός με τον εαυτό του. Γιατί στο τέλος η αγάπη υπερνικά τον φόβο.
 
Όσο περισσότερο βλέπω θέατρο τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι τη σημασία της φράσης «Εν αρχή είν’ ο λόγος». Το κείμενο είναι το θεμέλιο μιας παράστασης. Όσο γερό είναι, τόσο πιο άρτιο θα είναι το «θεατρικό οικοδόμημα». Στην περίπτωση αυτή το έργο του Κλούα ευτύχησε με τη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμανουήλ. Μια μετάφραση προσαρμοσμένη αρμονικά στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής γλώσσας.
 
Σχετικά με τη ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, η επιτυχία της παράστασης βασίζεται στην απλότητα, που μόνο απλό δεν είναι να την πετύχεις. Χρειάζεται ταλέντο κι η Ε. Γκασούκα το διαθέτει. Δεν εκβιάζει ούτε στιγμή τα συναισθήματα του θεατή. Βασίζεται στα εκφραστικά μέσα των ηθοποιών της και αναδεικνύει αβίαστα τα πολλαπλά νοήματα του έργου. Αποφεύγει τους ερμηνευτικούς εντυπωσιασμούς. Η σκηνοθεσία της έχει ευαισθησία και επικεντρώνεται στον άνθρωπο, με τις αδυναμίες του και τους φόβους του. Αναδεικνύει τους χαρακτήρες των ηρώων της, που είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, τους βοηθάει να εξελιχθούν και ο θεατής ταυτίζεται μαζί τους απόλυτα. Είναι τόσο αληθινοί που γίνονται οικείοι. Μια σκηνοθεσία κέντημα με μέτρο και ουσία.
 
Οι ερμηνείες. Αχ αυτές οι ερμηνείες! Η  Σοφία Σειρλή δεν υποκρινόταν την Αμέλια. Ήταν η Αμέλια. Μια μάνα που έχασε το παιδί της στην επίθεση στο bar. Στην αρχή είναι μετρημένη σχεδόν κουμπωμένη. Το πρόσωπο της δεν αποτυπώνει καμία εσωτερική ένταση. Όσο όμως εξελίσσεται το έργο ,οι αναμνήσεις την κατακλύζουν και μαζί μ’ αυτές και τα συναισθήματα. Καταρρέει πάνω στη σκηνή, αγγίζοντας τα ψυχολογικά της όρια για να σηκωθεί εκ νέου( έτσι δεν κάνουμε όλοι) και να αυτοπροσδιοριστεί ξανά, αποτινάζοντας από πάνω της την δυσκαμψία της κοινωνίας. Στο πρόσωπο της Αμέλιας η κυρία Σειρλή κατάφερε να μας κάνει να δούμε μια μάνα που μπορεί να μην είναι ιδανική αλλά είναι πραγματική. Αρνείται για χρόνια να δει την αλήθεια του γιού της όχι γιατί δε θέλει αλλά γιατί φοβάται, δε μπορεί. Κι έρχεται αυτή η αλήθεια να της χτυπήσει την πόρτα στο πρόσωπο του Ραμόν. Και μπορεί να φαίνεται σκληρή κι αδιάφορη αλλά είναι και τρυφερή και γλυκιά. Είναι μια μητέρα που δεν κατάφερε ποτέ όσο ήταν εν ζωή το παιδί της να το αποδεχτεί. Το καταφέρνει όμως έστω και μετά το θάνατό του. Η σπουδαία ηθοποιός έδωσε μια άρτια ερμηνεία. Ο λόγος υπέροχος, οι κινήσεις αβίαστες και καθόλου επιτηδευμένες. 
 
Εξίσου άρτια και η ερμηνεία του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Ήταν απολαυστικός. Η υποκριτική του έχει μια απλότητα που σίγουρα επιτεύχθηκε με πολλή δουλειά από τον ταλαντούχο ηθοποιό. Σε όλη τη διάρκεια της ερμηνείας του διατηρεί τις εσωτερικές του ισορροπίες αποδίδοντας με συνέπεια τις ιδιαιτερότητες του ρόλου του. Δεν υπερβάλει ούτε λεπτό, αν και ο χαρακτήρας που υποδύεται θα μπορούσε να τον παρασύρει σε υποκριτικές τυμπανοκρουσίες. Είναι εξαιρετικός και στο λόγο του που ήταν απλός και σωστά δομημένος και στην κίνηση αλλά και στον έλεγχο των συναισθηματικών του εκφράσεων.
 
Η αλληλεπίδραση των δυο ηθοποιών στη σκηνή ήταν δυναμική με σωστή χημεία. Δεν ήταν απλά καλοί ο καθένας στο ρόλο του αλλά και μαζί. Αλληλοσυμπληρώνονταν. Μέσα στις αντιθέσεις τους κατάφεραν να βρουν όσα τους ένωναν και να αμβλύνουν ο ένας τον πόνο του άλλου.
 
Το τραγούδι του Θέμη Καραμουρατίδη και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου αγκάλιασε την παράσταση τρυφερά και ταξιδιάρικά και χωρίς να εκβιάσει τη συγκίνηση κατάφερε να συγκινήσει.
 
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαίρης Τσαγκάρη πολύ απλά, λειτουργικά. Εξυπηρετούσαν απόλυτα την παράσταση. Τα σκηνικά δημιουργούσαν την αίσθηση καθιστικού και χώρου μελέτης. Ήταν λες και όντως βρισκόταν ο θεατής στο σαλόνι της Αμέλιας. Τα κουστούμια αποτύπωναν τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
 
Στα πολύ θετικά της παράστασης ήταν το χιούμορ. Σε στιγμές έντονης συγκίνησης και εκεί που ένιωθες τα δάκρυα να τρέχουν ξεπρόβαλλε ξαφνικά ένα χαμόγελο. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Γι’ αυτό ήταν τόσο αληθινό όλο το εγχείρημα. Η ιστορία των δύο αυτών ανθρώπων θα μπορούσε να αφορά τον καθένα μας.

Συνοψίζοντας: «Το χελιδόνι» είναι μια παράσταση με σύγχρονο κείμενο, ευαισθησία, αλήθεια και χιούμορ. Με σκηνοθεσία που δεν ωραιοποιεί και δεν κρίνει αλλά που προσπαθεί να αφυπνίσει, να προβληματίσει και να ευαισθητοποιήσει. Με ερμηνείες φυσικές, χωρίς εξάρσεις και υπερβολές . Με μια μουσική τόσο όμορφη που τη σιγοτραγουδώ ακόμα και τώρα, τη στιγμή που γράφω και οι εικόνες της παράστασης πλημμυρίζουν το μυαλό μου εκ νέου, ξανά και ξανά…
 
Βαθμολογία:
6,9/10
,
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
.

.
Δείτε επίσης: 
H ηθοποιός Σοφία Σειρλή μιλά στην Κουλτουρόσουπα, κλικ εδώ
.

Δείτε αυτά:

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.

Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ  ΕΔΩ
.

& αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
.
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Kulturosupa.gr
Kulturosupa.gr
μπές, δες, διάβασε, σχολίασε...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
με 0 Σχόλια 526 Views

 Είκοσι τρεις μέρες και είκοσι τρεις νύχτες δίνει την ψυχή της σε θεατρικούς ρόλους, μη γνωρίζοντας την δολοφονία του αγαπημένου της Ίωνα Δραγούμη, από άγνωστες σφαίρες, πατριωτών.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή