Η πληθωρική «ΡΕΝΑ» με συγκινητική αλήθεια που αφοπλίζει… Είδαμε και σχολιάζουμε.

3854 Views
Η πληθωρική «ΡΕΝΑ» με συγκινητική αλήθεια που αφοπλίζει…  Είδαμε και σχολιάζουμε. Η πληθωρική «ΡΕΝΑ» με συγκινητική αλήθεια που αφοπλίζει… Είδαμε και σχολιάζουμε.

.
 
Eίδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου.
.
.
Είναι γεγονός, πιστοποιημένο πολλάκις, ότι στο θέατρο συμβαίνουν μαγικά πράγματα… όπως ας πούμε να μπαίνεις στην αίθουσα διαλυμένος από την κούραση, αγχωμένος για χίλιους λόγους, κακοδιάθετος για άλλους τόσους κι αφού αποθέσεις το βασανισμένο σου κορμί στο κάθισμα κι αφεθείς να σε παρασύρει η παράσταση, να βγαίνεις… άλλος άνθρωπος, σχεδόν αναγεννημένος! Να έχουν σβηστεί «μαγικά» όλα τα πριν και τη θέση τους να έχει πάρει η θεατρική ευφορία κατακλύζοντας το μέσα σου ώστε να μη χωρά οτιδήποτε άλλο. Αυτό το θαυμαστό βέβαια, όταν το θεατρικό βίωμα ξεπερνά κατά πολύ τις προσδοκίες σου, όπως συνέβη με την παράσταση «Ρένα», βασισμένη σε βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ και σκηνοθετημένη από την Νικαίτη Κοντούρη, που απολαύσαμε στο θέατρο Αριστοτέλειον
 
Ποια είναι η Ρένα; Μια πουτάνα. Έτσι ωμά το θέλει. Όχι ιερόδουλη γιατί «σιγά μην είμαι και ιεραπόστολος». Γεννημένη σε μπουρδέλο και βγαλμένη στο κλαρί κοριτσάκι στα 12 από την επίσης πόρνη μάνα και την ανέχεια, τα χρόνια της  προσφυγιάς μετά την καταστροφή του ’22… Υπέργηρη τώρα πια, μα αιώνια ερωτευμένη με τη ζωή, τη συναντούμε σε «πορεία περηφάνιας» των ομοφυλόφιλων να επιστρέφει σπίτι με μια παρέα νεαρών που λαχταρούν να μάθουν για την πολυτάραχη ζωή της… Κι εκείνη αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι από τα μικράτα της με τους πρώτους πελάτες και να κάνει στάσεις σε όσα δυνατά τη σημάδεψαν, καθώς για χάρη του μεγάλου της έρωτα κομμουνιστή Μάρκου ασπάστηκε την ιδεολογία «για ένα καλύτερο αύριο» και μοιραία βρέθηκε κυνηγημένη, εξορισμένη, σταμπαρισμένη, μάρτυρας ιστορικών στιγμών, σημαδεμένη από τραγικές απώλειες για να καταλήξει έγκλειστη στο ψυχιατρείο, μέχρι που αποτραβηγμένη πια στο σπίτι της κι αφού κέρδισε μεγάλο ποσό στο λαχείο επενδύοντάς το σε φιλανθρωπίες,  τη συντροφεύουν οι δυνατές θύμησες…
 
Πολλές και σπουδαίες οι αρετές (+) του συγγραφικού πονήματος του Αύγουστου Κορτώ, με βασικότερες την αυθεντικότητα και την αλήθεια, που μοιραία προσδίδουν στο κείμενο αφοπλιστική δύναμη ζωής και σκιαγραφούν τον χαρακτήρα της ηρωίδας σαν πίνακα αψεγάδιαστο, ως την παραμικρή πινελιά και την πιο αδιόρατη απόχρωση. Δεν είναι ότι ανακαλύψαμε αίφνης κάτι καινούργιο, πρωτοποριακό ή ευφάνταστο ως σύλληψη ιδέας, όμως υπάρχουν εδώ στοιχεία που κάνουν την τεράστια ποιοτική διαφορά… όπως ο ολοζώντανος τρόπος αφήγησης με την «ενσωματωμένη» θεατρική συνθήκη των συνομιλητών και διαλόγων… η ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο δράμα που απέφυγε επιμελώς το κλισέ μελό, και το «λαϊκό» χιούμορ που έλαμψε με την αυθεντικότητά του, προσφέροντας συνεχείς εναλλαγές δυνατής συγκίνησης και πηγαίου γέλιου… η αγνή, ρομαντική σχέση της ηρωίδας με την πολιτική, που καθώς αναβιώνει τους σταθμούς της ζωής της περνά μπροστά μας το πανόραμα ενός ταραγμένου αιώνα για τη χώρα, από τη μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο, τις εξορίες, τη χούντα, το πολυτεχνείο… το πληθωρικό, δυναμικό, αξιοθαύμαστο ταμπεραμέντο μιας γυναίκας με λαϊκή σοφία και άκρατο ερωτισμό που συνοψίζει τη φιλοσοφία της στο «να αγαπάς και να αγαπιέσαι»… Συμπληρώνοντας εδώ ότι αξίζουν μεγάλα εύσημα στον Στέλιο Χατζηαδαμίδη για την εξαίρετη από κάθε άποψη θεατρική διασκευή, με ένα κείμενο που έσφυζε από ζωντάνια και συναίσθημα με κάποιες στιγμές- διαμάντια…
 
Κι ερχόμαστε στα αμέσως επόμενα μεγάλα εύσημα που αφορούν στη σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη, η οποία προσέγγισε με θαυμαστή επιδεξιότητα, ευαισθησία, έμπνευση, μια  αυθεντική, εκρηκτική προσωπικότητα… Η αφηγηματική βάση στα πρότυπα κατ’ ουσίαν ενός μονολόγου, όχι μόνο δεν την πτόησε, αντίθετα την ενέπνευσε να αποδώσει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα με θεατρική πληρότητα και όγκο, αξιοποιώντας στο μέγιστο τόσο τον παρόντα όσο και τον παρελθόντα χρόνο. Όπου στο παρόν η γερασμένη Ρένα συνδιαλέγεται απολαυστικά με τους νεαρούς συνομιλητές της, ακολουθεί την καθημερινότητά της, ξεφυλλίζει παλιά άλμπουμ, κι ανάμεσα από σκόρπιες μνήμες, διηγήσεις στην κάμερα, αστεία πειράγματα ή… μπινελίκια, μπαινοβγαίνει  στο παρελθόν με διαρκή φλας μπακ ως νέα, για να συνδιαλαγεί με τους «κρυμμένους σκελετούς στην ντουλάπα», τα πρόσωπα και τις συνθήκες που στιγμάτισαν τη ζωή της, αναβιώνοντας κομβικές στιγμές… Μια ευφυής διαχείριση με ποικιλία εναλλαγών, η οποία επιπλέον αποδόθηκε με άψογες, φυσικότατες μεταβάσεις- θαρρείς ενσωματωμένες στην αφήγηση, χωρίς το παραμικρό χάσμα ή «θολούρα»!
 
Επιπρόσθετα, η διαρκής παρουσία των δύο μουσικών επί σκηνής, (Παναγιώτης Τσεβάς, Κώστας Νικολόπουλος) ερμηνεύοντας ζωντανά κι ενίοτε ως «πειραγμένη» υπόκρουση τα κατάλληλα κάθε φορά κομμάτια εποχής και συνοδεύοντας κάποια στιγμή τη Ρένα- τραγουδίστρια, υπήρξε επιλογή οργανικά δεμένη με το σύνολο κι όχι απλώς «γέμισμα», προσθέτοντας σημαντικούς πόντους και ζωντάνια με την ενεργό συμμετοχή τους. Κάτι αντίστοιχο θα σχολιάζαμε και για τη συμβολή του οπτικού υλικού με ενδιάμεσες προβολές αναδεικνύοντας επιλεγμένα στιγμιότυπα της παράστασης, ως ένα επίσης εύστοχο εύρημα για τη σκηνική ποικιλομορφία. Μένοντας στα ευρήματα, αξίζει να μνημονεύσουμε την συμβολική είσοδο- έξοδο από ντουλάπα των προσώπων του παρελθόντος ή την ευφάνταστη, αφαιρετική απόδοση των σκηνών βίας πίσω από συμβολικά «κάγκελα»… Ωστόσο τα πλέον αξιοθαύμαστα υπήρξαν η ανάδειξη αυθεντικού δυνατού συναισθήματος (συγκλονιστική η σκηνή αποχαιρετισμού του Μάρκου), η ιδανική ισορροπία τραγικότητας – χιούμορ- πικρού σαρκασμού σε μείξη αριστοτεχνικά δουλεμένη, η υπέροχη ροή στις διαρκείς παλινδρομήσεις από παρόν σε παρελθόν… Και για την «πιστοποίηση» όλων τούτων, αρκεί να πούμε ότι για δύο συνεχείς ώρες άνευ διαλείμματος, δεν πήραμε τα μάτια από τη σκηνή, δεν κουνηθήκαμε στο κάθισμα κι αυτό τα λέει όλα!
 
Φθάνοντας στην ερμηνεία της Υρώς Μανέ, νιώθουμε τα λόγια ανεπαρκή για να αποδώσουν το σπουδαίο επίτευγμά της… Γιατί το να περνάς αυτοστιγμεί, ατέλειωτες φορές, από την κατάπτωση των γηρατειών στην όλο σφρίγος και ερωτισμό νεότητα και να πείθεις απόλυτα και στις δύο αντιφατικές συνθήκες, ναι, το λες άθλο! Ή σπουδαίο ταλέντο σε συνδυασμό με εξοντωτική δουλειά και εμπειρία. Μια πληθωρική, πολυμορφική ηθοποιός με μεγάλη υποκριτική γκάμα, πηγαία κωμική φλέβα και ταυτόχρονα έντονο δραματικό υπόβαθρο, ικανή να υπηρετεί τα πάντα με το προσωπικό της στίγμα- μανιέρα και να περνά με απόλυτη άνεση- φυσικότητα από το γέλιο στη συγκίνηση, σε έναν ρόλο απαιτήσεων που «κούμπωσε» ιδανικά με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της και απλά κέντησε ένα πολύτιμο εργόχειρο, προσεγμένο και στην τελευταία βελονιά!
.
Δίπλα της στάθηκαν επάξια οι ταλαντούχοι Άγης Εμμανουήλ, Κωνσταντίνος Φάμης, Μιχάλης Αβρατόγλου, με ερμηνείες συνεπέστατες, πειστικότατες, απολύτως ρεαλιστικές και επιπλέον σε πολλαπλούς  ρόλους, ενσαρκώνοντας με άνεση διαφορετικά- ετερόκλητα πρόσωπα  από το παρόν και το παρελθόν της Ρένας…
 
Το σκηνικό απλού καθιστικού θα το χαρακτηρίζαμε πλήρες. λειτουργικό και αληθοφανές, με τις συμβολικές πινελιές της ντουλάπας και του μεταλλικού πλέγματος… όπως προείπαμε, βρήκαμε άψογα δεμένη με το κλίμα την απολαυστική μουσική επένδυση σε σημείο να θέλουμε λίγο… παραπάνω, ενώ τα εύστοχα κοστούμια διακρίθηκαν από έξυπνες λεπτομέρειες για τον ρόλο της ηρωίδας. Οι φωτισμοί εξυπηρέτησαν άριστα τις απαιτήσεις των φλας μπακ, ωστόσο θα μπορούσαν ίσως να ενισχύσουν περαιτέρω την ατμόσφαιρα, ειδικά σε κομβικές δραματικές στιγμές…
 
Το ελάχιστο που θα παρατηρούσαμε (-) «ψειρίζοντας» ως συνήθως για λόγους αντικειμενικότητας, αφορά σε ένα μικρό «μάζεμα» της παράστασης, καθώς κάποια σημεία, όπως το μακροσκελές εισαγωγικό βίντεο με ιστορικές εικόνες εποχής ή κάποια στιγμιότυπα  σαν το κέρδισμα του λαχείου ή οι απανωτές τηλεοπτικές παραγγελίες, θεωρούμε ότι «φλυάρησαν» χωρίς να συνεισφέρουν επί της ουσίας, ενώ αντίθετα ο περιορισμός τους πιστεύουμε ότι θα συνέβαλε σε πιο συμπαγές αποτέλεσμα…
 
Εν κατακλείδι (=) αυτό που έμεινε ανεξίτηλα είναι ο απόηχος μιας εμπνευσμένης παράστασης γεμάτης συναίσθημα και αλήθεια και ο θαυμασμός για μια ερμηνεία που καταγράφηκε στις «μεγάλες»….
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
7 ΣΤΑ 10

.
-k-
.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ
«ΡΕΝΑ» του Αύγουστου Κορτώ.
Επανάληψη
Μια παράσταση ύμνος στην αγάπη, στη ζωή και στον έρωτα χωρίς φραγμούς, σε μια Ελλάδα που σπαράσσεται, γονατίζει, ανασταίνεται και συνεχίζει μοιραία και ακάθεκτη.  Μια τοιχογραφία της χώρας μας μέσα από τη μουσική των δεκαετιών, την αθωότητα, την αμεσότητα και τη δύναμη για επιβίωση μιας γυναίκας, που το μόνο που ήξερε καλά ήταν να προσφέρει ερωτικές υπηρεσίες.
.
Σκηνοθεσία:  Νικαίτη Κοντούρη.
Ερμηνεύουν: Υρώ Μανέ.
.
Ήμερες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή 4/10 στις 21:00Σάββατο 5/10 στις 18:00 & 21:00. Κυριακή 6/10 στις 18:00
.
.

Δείτε αυτά:

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.

Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ  ΕΔΩ
.

& αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
 
.
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ασάφειες στο «Τop girls» - Είδαμε και σχολιάζουμε.
Ασάφειες στο «Τop girls» - Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 473 Views

Το έργο «Τοp girls» έχει κέντρο του τη γυναίκα και χρησιμοποιώντας τόσο υπερρεαλιστικά όσο και ρεαλιστικά μέσα, πραγματεύεται τα συστατικά της κοινωνικής της επιτυχίας. Είδε και σχολιάζει ο Πρόδρομος Μαυρίδης.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή