Η «Πελότα» της απόλαυσης, των ανατροπών, του ερμηνευτικού άθλου… Είδαμε και σχολιάζουμε

5128 Views
Η «Πελότα» της απόλαυσης, των ανατροπών, του ερμηνευτικού άθλου… Είδαμε και σχολιάζουμε Η «Πελότα» της απόλαυσης, των ανατροπών, του ερμηνευτικού άθλου… Είδαμε και σχολιάζουμε

 

Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου

Είναι σίγουρο ότι πολλοί εξ όσων άκουσαν τη λέξη «πελότα» ως τίτλο παράστασης και πριν διαβάσουν το ενημερωτικό δελτίο, αγνοούσαν περί τίνος πρόκειται. Γεγονός που έτσι κι αλλιώς εξιτάρει και εξάπτει την περιέργεια- αν μη τί άλλο να μάθεις… τί μέρος του λόγου είναι αυτή η πελότα! Όπου ανακαλύπτεις ότι πρόκειται για ουσιαστικό και συγκεκριμένα ένα από τα πλέον χρήσιμα «εργαλεία» ραπτικής, που βέβαια οι έχοντες σχέση με το χώρο γνωρίζουν καλά, διότι… κάπου πρέπει να στερεώνουν τις καρφίτσες. Απλά δεν περίμενες ότι αυτό το χρηστικό «μαξιλαράκι» θα ενέπνεε ως τίτλος παράστασης έναν ευφάνταστο δημιουργό… Μιλάμε φυσικά για την παράσταση «Πελότα» σε κείμενο και σκηνοθεσία Κρίτωνα Ζαχαριάδη, που παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της στο κατάμεστο θέατρο Σοφούλη, ενώ ακολουθούσε η άκρως ενδιαφέρουσα 28η Κουλτουροβραδιά…

 
Όπου στη σκηνή συναντούμε τον 42χρονο Στέφανο να μεταφέρει και να στοιβάζει κούτες με αποθηκευμένα τα υπάρχοντά του, δίνοντας εξαρχής το στίγμα του επαγγέλματός του ως σχεδιαστής μόδας… κι ενώ τακτοποιεί, αρχίζει να αφηγείται την περιπετειώδη πορεία του, που ξεκινά από τη στιγμή που εγκαταλείπει την πατρίδα του και μεταναστεύει στη Γαλλία προκειμένου να κυνηγήσει το όνειρο της επιτυχίας. Και θα τα καταφέρει… ως καταξιωμένος σχεδιαστής και όχι μόνο, καθώς θα περάσει από τον κόσμο της νύχτας και των καμπαρέ μέχρι την υψηλή κοινωνία των διπλωματών, συναντώντας στο διάβα του και με καταλυτική επιρροή πάνω του, λογής τυχοδιώκτες αλλά και θύματα, απρόβλεπτες ευκαιρίες για άνοδο, συμμάχους και αντίζηλους, παράνομους έρωτες, συνομωσίες, προδοσίες, ανατροπές… ενώ ο παράφορος έρωτας στο πρόσωπο του ωραίου Άντζελο και το όνειρο της φυγής θα τον στοιχειώνουν, μέχρι να αποβούν μοιραία…
 
Σε μια παράσταση που απολαύσαμε (+), σχεδόν «ρουφώντας» την με πλήρη προσήλωση, πιθανόν όλα τούτα να ακούγονται δραματικά, ωστόσο… δεν είναι! Ο συγγραφέας Κρίτωνας Ζαχαριάδης χαρακτηρίζει το έργο του ως «σουρεαλιστική κωμωδία ρεαλιστικών καταστάσεων», κι εμείς ως θεατές θα την αποκαλούσαμε «γλυκόπικρη δραματική κωμωδία», παρότι δύσκολα μπορεί ένας τίτλος εν προκειμένω να αποδώσει πιστά το πραγματικό περιεχόμενο, κινούμενο ανάμεσα σε κομεντί με έντονα φαρσικά στοιχεία και συγκινητικό δράμα σε επίπεδο ψυχισμού των ηρώων. Ένα μείγμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, στο οποίο αν προστεθούν η ευφάνταστη, πολυσύνθετη πλοκή αποφεύγοντας συμβατικά κλισέ, τα ποικίλα απρόοπτα, οι συνεχείς ανατροπές, το ευφυές εύρημα των διαλόγων σε έναν… μονόλογο, πλαισιωμένα από καθαρή φόρμα κωμωδίας με σημεία ξεκαρδιστικά και έξυπνο χιούμορ, προκύπτει ένα συγγραφικό αποτέλεσμα απολαυστικό, ικανό να κρατά τον θεατή απόλυτα αφοσιωμένο και να παραβλέπει εν ώρα θέασης μικρές αδυναμίες που εντοπίζει αργότερα, όπως θα αναφέρουμε…
 
Όσον αφορά στη σκηνοθεσία από τον ίδιο τον συγγραφέα, ομολογουμένως έδωσε τον καλύτερό του εαυτό σε έναν μονόλογο ιδιαίτερο, όπου ουσιαστικά «συμμετέχει» ένας ολόκληρος φανταστικός θίασος! Που σημαίνει ότι όφειλε να σκηνοθετήσει τον κεντρικό ήρωα σε συνεχή συνύπαρξη- συνδιαλλαγή με καμιά δεκαριά άλλους! Και το έκανε εξαιρετικά, με φαντασία, έξυπνα ευρήματα, προσεγμένες λεπτομέρειες, έντονη κλιμάκωση, ζωντανό ρυθμό, που από ένα σημείο γίνεται καταιγιστικός, μη μπορώντας ο θεατής να πάρει τα μάτια από τη σκηνή, σε μια παράσταση που ελάχιστα παραπέμπει σε «μονόλογο». Αντίθετα, έχεις την αίσθηση ενός πολυπρόσωπου έργου, καθώς όλοι οι ετερόκλητοι χαρακτήρες αναπαρίστανται επί σκηνής σε διαλόγους με τον ήρωα, ο οποίος μέσα από συνεχείς αλλαγές φωνής και κινησιολογίας, «μπαινοβγαίνει» ακαριαία σε καθέναν, χωρίς ποτέ να χάνει την δική του ταυτότητα και δίνοντας με δουλεμένες λεπτομέρειες το χαρακτηριστικό στίγμα καθενός, πλαισιωμένος από πειστική, υποβλητική ατμόσφαιρα. Και επιπλέον με σωστά τονισμένα στην απόδοσή τους, το συναίσθημα, τις εντάσεις, το χιούμορ, τις ανατροπές, σε μια καθ’ όλα ελκυστική σκηνοθεσία, με ελαχιστότατες παρατηρήσεις (παρακάτω), επιφυλάσσοντας για τελικό κλείσιμο μια ευρηματικότατη έκπληξη…
 
Ερχόμενοι στον «Στέφανο»… κατά κόσμον Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου, οφείλουμε να συγχαρούμε έναν- όχι απλά θεατρικό, αλλά κυριολεκτικό «ήρωα» για τον άθλο του. Που επιπλέον, όταν μάθαμε τον χρόνο που είχε στη διάθεσή του για τον πετύχει, μείναμε έκπληκτοι, γεγονός που καθιστά το επίτευγμα ακόμα πιο εντυπωσιακό. Αν εξαιρέσουμε τη μικρή αμηχανία των πρώτων λεπτών- καθότι και πρεμιέρα- στη συνέχεια, πραγματικά σάρωσε στη σκηνή, υποδυόμενος πολλαπλούς και αντιφατικούς ρόλους, ανδρικούς και γυναικείους, όπου το πλέον αξιοθαύμαστο ήταν η συνομιλία σε παρόντα χρόνο με τον ίδιο ως κεντρικό πρόσωπο. Που σημαίνει τρομερή ετοιμότητα, ακρίβεια, αυτοσυγκέντρωση, ικανότητα ταχύτατων αλλαγών, με λίγα λόγια ταλέντο και σκληρή δουλειά μαζί, για ένα ηθοποιό που γνωρίζοντας τον μέχρι τώρα «αλλιώς», συναντήσαμε μια απρόσμενη αποκάλυψη. Πληθωρικός και αεικίνητος στο έπακρο, με γνήσια κωμική φλέβα και πηγαίο χιούμορ, με σωματική (πέρα από υποκριτική) ευλυγισία και φυσική χάρη χορευτή στην ακατάπαυστη κίνηση, με έντονο ταμπεραμέντο και εκφραστικότητα… απλά γοήτευσε και εύγε για το επίτευγμα!
 
Στα θετικά επίσης της παράστασης θα σημειώσουμε την μουσική- ηχητική της υπόκρουση ως χαλί, αλλά κυρίως την εξαιρετική πρωτότυπη σύνθεση του ομώνυμου τραγουδιού από τον Χάρη Γκατζόφλια, με εντελώς ταιριαστό τζαζ - σουίνγκ ύφος… όπως αξίζει να μνημονεύσουμε τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς που συμμετείχαν ενεργά στην υπογράμμιση των κομβικών σημείων, καθώς και το απλό αλλά ταυτόχρονα «γεμάτο», επαρκές και εύστοχο σκηνικό με τις κούτες και τα χαρακτηριστικά αντικείμενα ενός «ατελιέ μόδας», ενισχυμένο σε δύο σημεία από θαυμάσια ενταγμένες προβολές…
.
Ίσως είναι άδικο να επισημάνουμε στην παρούσα φάση λόγω πρεμιέρας, κάποιες παρατηρήσεις (-), ωστόσο για λόγους αντικειμενικότητας και δεοντολογίας οφείλουμε να το κάνουμε. Όπως ας πούμε μια ελαφρά υποτονικότητα του ρυθμού ή ένα είδος αμηχανίας/κοιλιάς στο πρώτο τέταρτο περίπου της παράστασης που ξεκινά αφηγηματικά, έως ότου «εισέλθουν» στην πλοκή οι διάφοροι χαρακτήρες και αρχίσει η δράση μέχρι την τελική κορύφωση. Όπου πλέον ο ρυθμός γίνεται «ασθμαίνων» και παρά το ενδιαφέρον, ίσως σε σημεία η παράσταση δυσκολεύεται να «ανασάνει», βοηθούσης και της πληθωρικότατης ερμηνείας με τη διαρκή κινητικότητα, ερχόμενη σε πλήρη αντίθεση με το σχεδόν ακαριαίο φινάλε. Σε επίπεδο κειμένου, αυτό που θα παρατηρούσαμε είναι μια μικρή χαλαρότητα στη συνοχή μεταξύ των εξελίξεων που σε σημεία μοιάζουν ελαφρώς «αυθαίρετες» - κάτι που πιθανόν δικαιολογεί ο σουρεαλιστικός χαρακτήρας του έργου- καθώς και μια έλλειψη σαφήνειας στον στόχο που μοιάζει να αιωρείται αναζητώντας βαθύτερη ουσία εν μέσω ποικίλων ερμηνειών…
 
Εν κατακλείδι (=), το μόνο σίγουρο είναι ότι ο θεατής θα απολαύσει με όλη τη σημασία της λέξης μια παράσταση ευφάνταστη, καλοστημένη, με έξυπνο απρόβλεπτο χιούμορ που… καμία σχέση με κλασικό μονόλογο και θα θαυμάσει τον ερμηνευτικό άθλο ενός άξιου ηθοποιού με θεαματικές επιδόσεις…
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
6,8 ΣΤΑ 10
.
Βίντεο - θριαμβευτικό χειροκρότημα - πρεμιέρα 10/10/2018
 
Αυτό το υπέροχο τραγούδι ακούγεται στην παράσταση.
.
.
ΘΕΑΤΡΟ ΣΟΦΟΥΛΗ 
«ΠΕΛΟΤΑ» του Κρίτωνα Ζαχαριάδη. 
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:  Κάθε Τετάρτη στις 20:00.
,
Προσεχώς ότι συνέβη στην 29η Θεατρική Κουλτουροβραδιά (ρεπορτάζ, απόσπάσματα από την παράσταση και όλο το βίντεο της κουβέντας με τους συντελεστές).
.
Δείτε & αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη ΤΩΡΑ ΕΔΩ
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη ΤΩΡΑ ΕΔΩ
-ΕΙΔΑΜΕ θεατρικές παραστάσεις & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ
-ΕΙΔΑΜΕ μουσικές συναυλίες & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ
-ΕΙΔΑΜΕ κιν/κές ταινίες & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ



Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σούπερ απολαυστικό «Το τρελό μικρό πράγμα που ονομάζεται Έρωτας»! Είδαμε και σχολιάζουμε.
Σούπερ απολαυστικό «Το τρελό μικρό πράγμα που ονομάζεται Έρωτας»! Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 830 Views

Ένα σταθερό μειδίαμα ευφορίας συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια μια καλοστημένη, έξυπνη, απολαυστική κωμωδία, από μια άξια ταλαντούχα ομάδα… Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή