Μια βαθιά ανθρώπινη παράσταση το άρτιο «Lemon» των Experimento. Είδαμε και σχολιάζουμε.

4524 Views
Μια βαθιά ανθρώπινη  παράσταση το άρτιο «Lemon» των  Experimento. Είδαμε και σχολιάζουμε. Μια βαθιά ανθρώπινη παράσταση το άρτιο «Lemon» των Experimento. Είδαμε και σχολιάζουμε.

 

Ένα ατμοσφαιρικό συμβολικό παραμύθι, γεμάτο φαντασία, συναίσθημα και  εξαιρετικές ερμηνείες, μετζαζ μουσική υπόκρουση άλλων εποχών,παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αυλαία. Πρόκειται για το «LEMON», μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση της ταλαντούχας ομάδας των Experimento, που πολύ δυναμικά δήλωσε την παρουσία της στον θεατρικό χώρο. Μια site-specific παράσταση, που ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Ελλάδαςκαι μάγεψε με τις εμφανίσεις της όχι μόνο σε θεατρικές αίθουσες, αλλά και σε διάφορους εναλλακτικούς χώρους, όπως πλοία, λιμάνια και άλλα, με στόχο να φθάσει «όπου υπάρχουν θεατές», όπως δηλώνουν οι δημιουργοί της. Πολύ πρωτότυπη η πρόταση της ομάδας να μείνουν τα κινητά έξω από την αίθουσα, ώστε οι θεατές να ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις τους και να απολαύσουν  μια ολοκληρωτική εμπειρία θέασης, την οποία και ακολούθησε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού.
 .
.
Το έργο…
Στο ατμόπλοιο Βιρτζίνια που ταξιδεύει, στις αρχές του 19ου αιώνα, μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής εκτυλίσσεται η πιο απίθανη ιστορία. Ένα μωρό λίγων ημερών, παιδί φτωχών μεταναστών, εγκαταλείπεται μέσα σε ένα χαρτόκουτο για λεμόνια, πάνω στο πιάνο,στην  τραπεζαρία της πρώτης θέσης. Ο ναυτικός που το βρίσκει, αναλαμβάνει την ανατροφή του. Του δίνει μάλιστα και όνομα: Ντάνι Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον 1900. Ένα όνομα σύνθετο, κράμα του ονόματος του ναυτικού, της «καταγωγής» του μωρού από το χαρτόκουτο για λεμόνια και της χρονολογίας που βρέθηκε. Το παιδί μεγαλώνει στο πλοίο, μαζί με το πλήρωμα. Στα οκτώ του χρόνια,  ξεκινά να παίζει στο πιάνο του πλοίου, με εξαιρετική μαεστρία, κομμάτια δικής του έμπνευσης, καταπλήσσοντας τους πάντες.  Έκτοτε βρίσκει σκοπό. Γίνεται ο πιανίστας του πλοίου και συνεχίζει τα ταξίδια του, χαρίζοντας την μουσική του, την μουσική του «ωκεανού», όπως την χαρακτηρίζει, στους ταξιδιώτες.Ταπεινός και σεμνός,περιορίζει την ζωή του μεταξύ πλώρης και πρύμνης και γνωρίζει τον κόσμο μέσα από τις διηγήσεις των επιβατών,χωρίς αυτό να τον απασχολεί. Ευτυχισμένος στον μικρόκοσμό των ογδόντα οκτώ πλήκτρων του κλαβιε του, απορρίπτει συνειδητά την απεραντοσύνη της στεριάς και επιλέγει μια ζωή στην αγκαλιά και την αρμονία της θάλασσας. Καλύτερός του φίλος, ο τρομπετίσταςΤιμ Τούνυ,  που μας διηγείται όσα έζησε: Την ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε σ’ ένα ατμόπλοιοκαι δεν κατέβηκε ποτέ από αυτό. Ενός καλλιτέχνη απίστευτου ταλέντου που «έδεσε» την ζωή και την μοίρα του με την μοίρα του πλοίου…
 .
.
Καταρχάς στα θετικά της παράστασης (+) το θαυμάσιο κείμενο, σε μετάφραση του Σταύρου Παπασταύρου, βασισμένο στον θεατρικό μονόλογο Novecento του Alessandro Baricco που γράφτηκε το 1994. Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία, πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα, που συνδυάζει με πολύ δημιουργικό τρόπο  στοιχεία ονείρου και πραγματικότητας. Με βασικό περιεχόμενο την αφήγηση της ζωήςτου πιανίστα «1900», ενός ανθρώπου χωρίς ταυτότητα που επισήμως δεν υπήρξε ποτέ, το κείμενο ενέχει βαθιές συναισθηματικές και ψυχολογικές προεκτάσεις. Αναδεικνύει φιλοσοφικά ζητήματα που ανέκαθεν αναζητούσαν απαντήσεις και μέσα  από την φανταστική χροιά του καθρεπτίζει πρακτικές και επιλογές ζωής ανθρώπων κάθε εποχής. Φόβοι, ανασφάλειες, δειλία…Αναζήτηση της ευτυχίας στο άγνωστο ή στη σιγουριά του δεδομένου;
 .
.
Η Γεωργία Τσαγκαράκη, στην διασκευή αλλά και στην σκηνοθεσία της παράστασης προσέγγισε με πρωτοτυπία και φαντασία το έργο. Καταρχάς  διασκεύασε τον μονόλογο σε έργο για δύο πρόσωπα, με ανάμεικτα  στοιχεία διαλόγου και μονοπρόσωπης αφήγησης που έδεναν ουσιαστικά μεταξύ τους και τροφοδοτούσαν την εξέλιξη την ιστορίας, κρατώντας συνεχώς ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού. Άγγιξε από την δική της οπτική την  ιστορία του ήρωα και την απέδωσε εστιάζοντας στην φιλία των δύο ανδρών, προσδίδοντας παράλληλα με τον τρόπο αυτό συναισθηματική φόρτιση στην υπόθεση. Με αξιέπαινη δημιουργικότητα έδωσε στην παράσταση τον αέρα αμερικάνικου μιούζικαλ του προηγούμενου αιώνα και μια vintage αισθητική που μας ταξίδεψε. Βασικά της εργαλεία η ζωντανή τζαζ μουσική, ο χορός και η τρομερή ενέργεια των δύο ηθοποιών που σε ένα εκρηκτικό πάντρεμα με το αξιόλογο κείμενο, ενθουσίασαν τους θεατές, χάρισαν γέλιο και συγκίνηση. Εξαιρετική και με πολλούς συμβολισμούς η σκηνή μιας θαλασσοταραχής που οι δύο ηθοποιοί δεμένοι μεταξύ τους με ένα μεγάλο λάστιχοστροβιλίζονται, τρικλίζουν και παραπαίουν παρασυρμένοι στο χορό των κυμάτων, πάντα όμως ενωμένοι με μια φιλία δυνατή και αληθινή.
 
Αυτοί που αναμφισβήτητα κλέβουν την παράσταση και την απογειώνουν με το πάθος και την αστείρευτη ενέργεια που επιδεικνύουν, είναι οι δύο πρωταγωνιστές. Παίζουν μουσική, χορεύουν, τραγουδούν, κινούνται ακατάπαυστα με εξαιρετική επιδεξιότητα, και ταυτόχρονα ξεχειλίζουν από συναισθήματα. Οι ερμηνείες τους πολύ ρεαλιστικές, αληθινές, χωρίς ίχνος υπερβολής και απόλυτα μετρημένες. Ο Μελαχρινός Βελέντζας στον ρόλο του «1900», απέδωσε με ευαισθησία και συνέπεια έναν ρόλο ιδιαίτερα απαιτητικό. Πολύ καλός μουσικός και ο ίδιος, παίζει επί σκηνής επιλεγμένα τζαζ κομμάτια, αποδεικνύοντας το πολύπλευρο ταλέντο του. Ιδιαίτερα συγκινητικός στο τέλος, που εμβαθύνει στην ψυχή του ήρωα και εξωτερικεύει τους φόβους και τις ανησυχίες, δέσμιος των οποίων πέρασε τη σύντομη ζωή του.  
 .
.
Άψογος ερμηνευτικά και ο  Γιώργος Δρίβας, ο βασικός αφηγητής της ιστορίας, που απέδωσε με πειστικότητα και πηγαίο χιούμορ το ρόλο του τρομπετίστα Τιμ Τούνι, του καλύτερου και μοναδικού φίλου του «1900». Με απλότητα και αμεσότητα ενσάρκωσε έναν άνθρωπο καθημερινό, που θαύμαζε τον ταλαντούχο πιανίστα, εκτιμούσε βαθιά την σχέση τους και στάθηκε κοντά του ως το τέλος. Ιδιαίτερη σκηνή, με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση όταν «αποχαιρετά» το φίλο του παίζοντας τρομπέτα σχεδόν με λυγμούς. Εξαιρετική η χημεία μεταξύ τους, προφανώς δείγμα επαγγελματισμού, άριστης συνεργασίας και σκληρής δουλειάς.
 .
.
Το σκηνικό, αρκετά λιτό, κατορθώνει όμως να αποδώσει  την ατμόσφαιρα της εποχής. Στη σκηνή κυριαρχεί ένα πιάνο με ουρά, αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης, το οποίο σχεδίασε η Νατάσα Τσιντικίδη και κατασκεύασε ο  Θωμάς Μαριάς. Το πιάνο πέρα από τη χρηστική του αξία, καθώς σε αυτό παίζει ζωντανά  ο Μελαχρινός Βελέντζας σε όλη  τη διάρκεια της παράστασης, εξυπηρετεί διάφορους συμβολισμούς. Μεταμορφώνεται συνεχώς και «υποδύεται», ως ένας ακόμη ηθοποιός, διάφορους ρόλους:. Γίνεται  το καταφύγιο του ήρωα, η κρυψώνα του (καθώς υπάρχουν σκηνές που ο ήρωας μπαίνει ολόκληρος μέσα για να κρυφτεί), η μητρική αγκαλιά που ποτέ δεν γνώρισε αλλά και… ο τάφος του. Την εικόνα  συμπληρώνουν ένας χάρτης του κόσμου και μερικά κιβώτια με εκρηκτικά, ζωντανή υπενθύμιση του τραγικού τέλους. Φυσικά δεν λείπουν από τη σκηνή τα λεμόνια, σημείο κατατεθέν της παράστασης, που με ένα μαγικό τρόπο της προσδίδουν το άρωμα και την φρεσκάδα τους.  
,
,
Στο ατμοσφαιρικό σκηνικό, που θα μπορούσε βασικά να εμπλουτιστεί λίγο περισσότερο (-), ώστε να αποδώσει πειστικότερα το ναυτικό χαρακτήρα του έργου και την θαλασσινή αύρα που εξέπεμπε, εναρμονίζονται απόλυτα τα κοστούμια εποχής της Κέλλυς Σταματοπούλου.
 .
.
Συμπερασματικά (=) θα λέγαμε ότι το «Lemon» είναι μια άρτια ποιητική παράσταση, βαθιά ανθρώπινη και δραματική, που αξίζει πραγματικά να παρακολουθήσει κανείς. Ένα απίστευτα δυναμικό ναυτικό παραμύθι, γεμάτο ενέργεια και υπέροχη τζαζ μουσική, που ζωντανεύει μπροστά μας με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ένα παραμύθι για τους φόβους και τις αναστολές ενός ανθρώπου μπροστά στο άγνωστο και το διαφορετικό, ενός ανθρώπου που φιλοσόφησε  τη ζωή και λίγο πριν το τέλος δήλωσε ευτυχισμένος με τα λίγα που είχε. Με περιεχόμενο αναμφίβολα διαχρονικό αφορά όλους εμάς που αναλώνουμε τη ζωή μας ψάχνοντας καινούρια λιμάνια, χάνοντας πολλές φορέςτην ευτυχία του καραβιού που η μοίρα επέλεξε για το ταξίδι μας…
.
Βαθμολογία:

7 στα 10

Πληροφορίες για τη παράσταση εδώ

.

Δείτε αυτά:
/
Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α -επετειακά- Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.
Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ  ΕΔΩ
.
& αυτά:
 
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
 
.
Ακολουθήστε μας στα social media
       

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Άννια Κανακάρη
Άννια Κανακάρη
Πάντοτε πίστευα ότι όταν αγαπάς κάτι το απολαμβάνεις περισσότερο όταν το μοιράζεσαι.Έτσι και με το θέατρο. Λατρεύω να αφήνομαι να με συνεπάρει το θέαμα, να ξεχνώ τα πάντα και να βυθίζομαι στη μαγεία του. Λέω, λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες μου, τα συναισθήματά μου και την γνώμη μου για τις θεατρικές παραστάσεις που παρακολουθώ – ή οποιοδήποτε άλλο καλλιτεχνικό δρώμενο προκύψει στην πορεία - στην στήλη μου, εδώ στην Κουλτουρόσουπα. Όλα αυτά, βέβαια, πάντα με σεβασμό στους δημιουργούς και στους συντελεστές, αλλά και με γνώμονα αυτό που συνηθίζω να λέω τον τελευταίο καιρό: Δεν είναι τα πάντα τέχνη... EMAIL επικοινωνίας : kanakariourania@hotmail.com

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή