«Η Νύχτα της Ιγκουάνα» με τη γνωστή «μανιέρα» του ΚΘΒΕ χωρίς εκπλήξεις… Είδαμε & σχολιάζουμε.

16656 Views
«Η Νύχτα της Ιγκουάνα» με τη γνωστή «μανιέρα» του ΚΘΒΕ χωρίς εκπλήξεις… Είδαμε & σχολιάζουμε. «Η Νύχτα της Ιγκουάνα» με τη γνωστή «μανιέρα» του ΚΘΒΕ χωρίς εκπλήξεις… Είδαμε & σχολιάζουμε.


Είδε και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα.

  
Είναι γεγονός ότι το ανέβασμα ενός κλασικού έργου όπως όλα του Τένεσι Ουίλιαμς είναι μια ασφαλής επιλογή, καθότι ο πασίγνωστος συγγραφέας χαίρει ευρείας θεατρικής αποδοχής και τα έργα του λογικά έχουν σημειώσει ρεκόρ ανεβασμάτων σε πάμπολλες σκηνές ανά τον κόσμο… κι όπως έχουμε ξαναπεί, όταν ένα έργο είναι επί χρόνια  γνωστό ως υπόθεση, αυτό που περιμένει ο θεατής σε κάθε του επανάληψη είναι μια διαφορετική σκηνοθετική-ερμηνευτική προσέγγιση ώστε να παρουσιαστεί με φρεσκάδα, ανανεωμένο ενδιαφέρον, σύγχρονη ματιά… άλλωστε αν ο εκάστοτε δημιουργός περιορίζεται στα απαραίτητα, τα τετριμμένα και αναμενόμενα των προηγούμενων, τί νόημα έχει και τί προοπτικές εξέλιξης…

Ο λόγος για την παράσταση «Η Νύχτα της Ιγκουάνα» του Τένεσι Ουίλιαμς και σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα ως παραγωγή του ΚΘΒΕ, που παρακολουθήσαμε στο Βασιλικό Θέατρο…

Η υπόθεση διαδραματίζεται κάπου στο Μεξικό, όπου σε ένα επαρχιακό ξενοδοχείο κάνει στάση εκδρομικό λεωφορείο με ξεναγό τον πρώην αιδεσιμώτατο Σάνον, ο οποίος έχει αποκαθηλωθεί λόγω κατηγοριών για αθεϊστικά κηρύγματα και αποπλανήσεις ανηλίκων, κάτι για το οποίο επίσης κατηγορείται και στην παρούσα εκδρομή με θύμα ένα 17χρονο κορίτσι, προκαλώντας οργή και τελικά την απόλυσή του… Η χήρα ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Μαξίν που διατηρεί ερωτική σχέση μαζί του, προτίθεται να τον κρατήσει κοντά της, παραβλέποντας τους εσωτερικούς δαίμονες που λόγω παιδικών τραυμάτων τον τυραννούν, ενώ ταυτόχρονα καταφθάνουν στο ξενοδοχείο μια ώριμη ζωγράφος με τον υπέργηρο παππού της, διάσημο ποιητή…βιοποριζόμενοι στα όρια της ανέχειας από πωλήσεις ζωγραφιών και απαγγελίες ποιημάτων σε θαμώνες των μπαρ περιγελώντας τον παππού και τυχαία εκείνες τις μέρες τα δυο αγόρια του προσωπικού βρίσκουν και αιχμαλωτίζουν μια ιγκουάνα- τεράστια σαύρα της περιοχής… Οι ήρωες θα εμπλακούν σε πολύπλοκες μεταξύ τους σχέσεις και δραματικές αποκαλύψεις για προσωπικά βιώματα, οδηγούμενοι ο καθένας σε ένα είδος λυτρωτικής κάθαρσης…



Το καταξιωμένο έργο (+) του Τ. Ουίλιαμς, ακολουθεί πιστά το κλασικό μοτίβο του συγγραφέα που εμμένει σε χαρακτήρες «τραυματικούς», ευάλωτους, εύθραυστους, με ψυχικά αδιέξοδα και εσωτερικές συγκρούσεις, με διαρκή πάλη μεταξύ φωτός και σκότους, με ταλαντεύσεις μεταξύ πραγματικού και φανταστικού, σε ένα περιβάλλον σταθερά παρακμιακό και μίζερο, ενίοτε θλιβερά ασφυκτικό… που για τους θαυμαστές του μοιάζει δραματικά ελκυστικό, ενώ για άλλους (όπως η γράφουσα) παραπέμπει συχνά σε μια   πεσιμιστική επανάληψη ομοειδών, προβλέψιμων χαρακτήρων…
Το παρόν ωστόσο, παρότι δεν ξεφεύγει από τα συνήθη πρότυπα του Ουίλιαμς, ίσως είναι από τα ελάχιστα που αφήνουν μια χαραμάδα αισιοδοξίας ως επίγευση, με τους ήρωες να βιώνουν στον επίλογο, παρά την πίκρα, μια ανακουφιστική λύτρωση… Αναγνωρίζοντας φυσικά την δεξιοτεχνία του συγγραφέα στην ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων με ιδιαιτερότητες τραυματικές, καθώς και τη μαεστρία του στο δέσιμο μιας πολυσύνθετης πλοκής, από την οποία συνήθως λείπουν οι ανατροπές, ωστόσο η κορύφωση είναι εμφανής και δουλεμένη, αφήνοντας κατά κανόνα έναν βαθύτερο κοινωνικό προβληματισμό- έστω κι αν σε στιγμές δεν αποφεύγει τα «πρέπει»…



Η σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα διακρίθηκε από κάποιες ωραίες εμπνευσμένες στιγμές με τη βοήθεια και των πάντα προσεγμένων παραγωγών του ΚΘΒΕ, από επιμελημένη φροντίδα για ένα ολοκληρωμένο ουσιαστικό αποτέλεσμα, αλλά και από κάποιες αδυναμίεςόπως θα δούμε παρακάτω… Συνολικά απέδωσε με σαφήνεια την εξέλιξη της πλοκής σε διάφορα παράλληλα επίπεδα πολλών εμπλεκομένων, ακολούθησε το χαρακτηριστικό πνεύμα του συγγραφέα σε σχέση με το ιδιαίτερο κλίμα, αξιοποίησε άριστα τη σκηνή με ιδανική χωροταξία, χρησιμοποιώντας επίσης την πλατεία για εισόδους- εξόδους… Επιπλέον με εύστοχα ευρήματα για την σκηνική οικονομία της δράσης (όπως το εξαιρετικό στιγμιότυπο στο μπαρ με τον ποιητή ή τα υποφωτισμένα δωμάτια με τους ήρωες σε δεύτερο πλάνο) δημιούργησε θαυμάσια ατμόσφαιρα με αισθητική σε ένα πλούσιο φροντισμένο σκηνικό, με δουλεμένους φωτισμούς, σωστά επιλεγμένα κοστούμια  και το κατάλληλο ηχητικό περιβάλλον…ενώ ανέδειξε τόσο το συναίσθημα (ειδικότερα στο ζεύγος παππού- εγγονής), όσο και την ιδιαιτερότητα των χαρακτήρων, έστω μέσω στερεοτύπων…

Ερμηνευτικά ο δεκαμελής θίασος των έμπειρων ταλαντούχων ηθοποιών υπηρέτησε σε αφοσίωση, επαγγελματισμό, συνέπεια, προσεγμένο συντονισμό το έργο, ως ένα σωστά ενορχηστρωμένο σχήμα.. Ειδικότερα ο Γιώργος Κολοβός ως Σάνον κατέθεσε όλο το απαιτούμενο πάθος και ένταση (ίσως με ελαφρώς υπερβάλλοντα ζήλο) ενός ήρωα με κρυμμένα τραύματα, δυνατές συγκρούσεις, θερμό ταπεραμέντο, πληθωρικότητα, πείθοντας ενίοτε συγκινητικά για τα πάθη του…

Η Κλειώ- Δανάη Οθωναίου ενσάρκωσε τη «γήινη» χήρα Μαξίν της επιβίωσης και των απολαύσεων, με φυσικότητα, ενέργεια, αισθησιασμό, αυτοπεποίθηση, ενίοτε κυνισμό, ως η πλέον ρεαλιστική ηρωίδα…



Στον αντίποδα ως «αερικό» η εύθραυστη Άννη Τσολακίδου στον καταλυτικό ρόλο της ζωγράφου Χάνα, αποπνέοντας απόλυτη ευαισθησία, φυσική ευγένεια, πραότητα, γλυκύτητα, βαθιά μελαγχολία, πονεμένο συναίσθημα…

Ο σπουδαίος Κώστας Σαντάς ως παππούς Τζόναθαν, με το ιδιαίτερο προσωπικό στίγμα στις ερμηνείες του, συνδύασε άριστα κωμικότητα και τραγικότητα, προσφέροντας ταυτόχρονα πικρό γέλιο και βαθιά συγκίνηση…



Πειστικότατη, άνετη, φουριόζα και καπάτσα η απολαυστική ταξιδιώτισσα Γιολάντα Μπαλαούρα, γεμάτη ενέργεια, ζωή και τσαγανό η αποπλανημένη 17χρονη Ιώβη Φραγκάτου, επαρκέστατοι σε περιφερειακούς ρόλους οι Χρήστος Νταρακτσής και Μανώλης Φουντούλης, άξιοι «βοηθοί» και αεικίνητοι στη σκηνή τα δύο «αγόρια» Πέδρο και Πάντσο, ήτοι Λευτέρης Δημηρόπουλος και Νίκος Τσολερίδης σε βουβούς ρόλους- αν και λόγω προϊστορίας και εμπειρίας άξιζαν κάτι καλύτερο…

Ερχόμενοι στις σκηνοθετικές αδυναμίες (-), θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε στη φράση «όλα καλά κι ωραία, αλλά από ένα σημείο και μετά βαρεθήκαμε…». Κι αυτό γιατί είδαμε να επαναλαμβάνεται μονότονα η γνωστή «μανιέρα» του ΚΘΒΕ που περιλαμβάνει σταθεράκαι προβλέψιμα συγκεκριμένες επιλογές ως είδος «τυποποίησης» όπως: μόνιμα μεγάλη διάρκεια 2,5 και πλέον ωρών (κάτι σαν τάμα ένα πράγμα!) που κουράζει… πλατειασμοί και χάσματα που επιμηκύνουν άσκοπα τον χρόνο, χωρίς φροντίδα για σύμπτυξη και πιο μεστό, σφιχτό αποτέλεσμα… γενικά αργόσυρτη, χαλαρή ροή με έναν περίεργο ρυθμό, που άλλοτε σέρνεται με νεκρούς χρόνους κι άλλοτε γίνεται νευρικός και αγχώδης με στημένα, άνευ λόγου τρεχαλητά πάνω κάτω, τονισμένες εντάσεις ή κραυγές για τεχνητή «ζωντάνια»… ένα είδος «παλιακού» στόμφου στο πνεύμα και την απόδοση της παράστασης, προκειμένου να αποκτήσει βαρύτερη υπόσταση από αυτήν που διαθέτει… γενικά παρωχημένη σκηνοθετική οπτική που στηρίζεται κατά βάση στο πλούσιο  σκηνικόκαι τα τεχνικά μέσα, καταφεύγοντας συχνά στην επιτήδευση και τις στερεοτυπικές ερμηνείες πολυπρόσωπων ομάδων, ενίοτε για αχρείαστο γέμισμα…



Αναμφίβολα το θέαμα είναι το δυνατό χαρτί των παραστάσεων του ΚΘΒΕ, καθώς διαθέτει τα μέσα γι αυτό, όμως ενίοτε λειτουργεί σε βάρος της ουσίας, της σύγχρονης οπτικής, της όποιας εξέλιξης, στερώντας από τον θεατή αυτό το διαφορετικό, ψαγμένο, πολύτιμο «κάτι» που θα τον εκπλήξει και ελάχιστα σχετίζεται με τα πλούσια σκηνικά- αντίθετα τυχαίνει να το εισπράξει από μια άδεια σκηνή και μια φτωχή παραγωγή… Εν προκειμένω, μετά την πρώτη ώρα που όλα έμοιαζαν αναμενόμενα, επαναλαμβανόμενα, συμβατικά, αργοκίνητα, το ενδιαφέρον υποχώρησε και επήλθε κούραση…

Συνοψίζοντας (=) πρόκειται για φροντισμένη παράσταση ενός κλασικού έργου με κάποιες ωραίες στιγμές, που όμως ακολούθησε την πεπατημένη χωρίς εκπλήξεις και για μερίδα θεατών κούρασε…

Βαθμολογία:
5,8/10 
.
-k-
 
ΒΑΣΙΛΙΚΟ
«Η Νύχτα της Ιγκουάνα» του Τενεσί Ουίλιαμς.
Βυθισμένοι στη μοναξιά τους, αναζητούν παρηγοριά και κατανόηση, στην προσπάθειά τους να συνδεθούν με τους άλλους. Πρόσωπα που δοκιμάζονται σε έναν αγώνα αντοχής, παλεύοντας για την αποδοχή και τη συμφιλίωση με τις σκοτεινές τους πλευρές και με τους δαίμονές τους.

Σκηνοθεσία: Ελένη Γκασούκα. 
ΕρμηνεύουνΚλειώ Δανάη Οθωναίου, Γιώργος Κολοβός, Άννη Τσολακίδου, Κώστας Σαντάς, Γιολάντα Μπαλαούρα, Ιώβη Φραγκάτου, Χρίστος Νταρακτσής κ.ά.
Ήμερες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19.00. Πέμπτη-Παρασκευή: 21.00. Σάββατο: 18.00 & 21.00. Κυριακή: 19.00
-Κ-

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν έως 14/05/2023 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 12α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2023 
.
Δείτε & αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Οι νέες ταινίες της εβδομάδας, κλικ εδώ.
.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
Ακολουθήστε μας στα social media
       
. 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Θεατράλε βραδιά στην παρουσίαση της «Δωδεκάτης νύχτας συν κάποιες ακόμη» του Κ. Ζαχαριάδη στο Σοφούλη
Θεατράλε βραδιά στην παρουσίαση της «Δωδεκάτης νύχτας συν κάποιες ακόμη» του Κ. Ζαχαριάδη στο Σοφούλη
με 0 Σχόλια 2200 Views

Μπορεί το κοινό να αγκάλιασε θερμά την παρουσίαση του θεατρικού βιβλίου «Η Δωδεκάτη νύχτα συν κάποιες ακόμη» του Κρίτωνα Ζαχαριάδη ακόμη όμως πιο ζεστή υπήρξε η παρουσία των ηθοποιών που παρέστησαν για να μιλήσουν για τον συνάδελφο και φίλο σε μια παρουσίαση που ελάχιστα θύμιζε κλασσική περίπτωση 

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη