«COVID 9»: Με πολλά προβλήματα μια δυστοπική θεώρηση για το μέλλον της πανδημίας. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

6423 Views
«COVID 9»: Με πολλά προβλήματα μια δυστοπική θεώρηση για το μέλλον της πανδημίας. Είδαμε & Σχολιάζουμε. «COVID 9»: Με πολλά προβλήματα μια δυστοπική θεώρηση για το μέλλον της πανδημίας. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 

.

Είδε η Άννια Κανακάρη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα.


Αν μη τι άλλο ο κορονοϊός και η καραντίνα που τον συνόδεψε τον περσινό χειμώνα, έδωσαν στους καλλιτέχνες χρόνο και ερεθίσματα για δημιουργία. Ένα τέτοιο έργο, ξεκάθαρα εμπνευσμένο από τις πρωτοφανείς καταστάσεις που ζήσαμε λόγω της πανδημίας, ξεκίνησε τις παραστάσεις του στο Θέατρο Σοφούλη, με καθυστέρηση αρκετών μηνών λόγω των μέτρων που ίσχυαν. Πρόκειται για την παράσταση COVID-9, σε σενάριο και σκηνοθεσία Άνθιμου Κατιρτζόγλου, με την οποία εγκαινιάσαμε την χειμερινή θεατρική σεζόν.
 
 
Το έργο
 
Ένα ζευγάρι έρχεται αντιμέτωπο με την πανδημία. Ένας ηθοποιός και μια αστυνομικός, η ζωή των οποίων αλλάζει δραματικά από τον φόβο, την καραντίνα και την  αβεβαιότητα. Εκείνη συνεχίζει να εργάζεται, έχει μια διέξοδο, κάποιες στοιχειώδεις κοινωνικές επαφές. Εκείνος απομονώνεται και σταδιακά καταρρέει. Ένας κλοιός περιορισμών που συνεχώς στενεύει γύρω τους αρχίζει να τον πνίγει. Τα πάντα απαγορεύονται. Οι επαφές με τους ανθρώπους, η εργασία, η μετακίνηση, οι γεννήσεις, οι σεξουαλικές σχέσεις… ακόμα και μεταξύ συζύγων. Όσο κι αν προσπαθεί αδυνατεί να συμβιβαστεί. Ο κόσμος του όλος καταλήγει να είναιένα διαμέρισμα χωρίς παράθυρα, μια μικρή φυλακή…η φυλακή του μυαλού του. Ώσπου κάποια στιγμή στον προσωπικό του χώρο εισβάλλει ένα τρίτο πρόσωπο, μια απειλή,η οποία θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο αλλά και την οικογένειά του...


Στα θετικά (+) στοιχεία η μουσική επένδυση με τις πρωτότυπες δημιουργίες του Λευτέρη Παπασταύρου, ήταν ότι καλύτερο διέθετε η παράσταση καθώς αναδίκνυε το κείμενο και ενίσχυσε την συναισθηματική έκφραση των ηρώων. Ξεχώρισαν τα δύο τραγούδια που ακούστηκαν: η «Ανάσα» σε στίχους και μουσική του Αχιλλέα Παπαμόσχου που ερμήνευσε μελωδικότατα η Νόνικα Μαλκουτζή και το «Μένουμε σπίτι»  σε στίχους και μουσική του Λευτέρη Κατιρτζόγλου που ερμήνευσε μαζί του η Αγγελική Σεμάση.
 
Οι φωτιστικές παρεμβάσεις του Ανέστη Ατακτίδη, συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην απόδοση μιας μυστηριώδους ατμόσφαιρας, ενισχύοντας τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των πρωταγωνιστών και προσδίδοντας ένταση και αγωνία στην παράσταση. Ιδιαιτέρως αισθητή η συμβολή τους κατά τις στιγμές που φωτίζονταν ο παράλληλος - φανταστικός χώρος στον οποίο κατοικούσε ο υποτιθέμενος εισβολέας.
 
Από το σκηνικό της Ελίζας Μοσχοπούλου, αυτό που έδινε χαρακτήρα στην σκηνή και πιστοποιούσε την ταυτότητα του έργου ως παράσταση ψυχολογικού μυστηρίου ήταν η ύπαρξη του δεύτερου σκηνικού επιπέδου, που εμφανιζόταν με τη βοήθεια των φωτισμών πίσω από ένα είδος ημιδιάφανου παραπετάσματος, το οποίο ουσιαστικά αποτελούσε τον χώρο δράσης της φαντασίας του πρωταγωνιστή. Το λοιπό σκηνικό ήταν ιδιαιτέρως απλό. Ενδιαφέρουσα επιλογή αποτέλεσε ο ειδικά διαμορφωμένος καναπές, του οποίου οι δύο θέσεις απομακρύνονταν η μια από την άλλη ώστε να επιτυγχάνεται η προβλεπόμενη απόσταση ασφαλείας, ακόμη και μεταξύ των συνοικούντων.
 
Όσο αφορά τις ερμηνείες, ιδιαίτερη υπήρξε η παρουσία του Δημήτρη Ελιά που, σε μια εμφάνιση χωρίς λόγια, απέδωσε μέσα από προσεγμένη σωματική έκφραση τον υποτιθέμενο εχθρό του πρωταγωνιστή που στοιχειώνει το μυαλό του.
 
Η Μαρία Βαή σε μια πιο μετρημένη ερμηνεία, χωρίς εντάσεις και υπερβολές, ερμηνεύει με φυσικότητα μια γυναίκα συμβιβασμένη με τα νέα δεδομένα, που παρά την φαινομενική ψυχρότητα της, καθιστά ξεκάθαρο στους θεατές ότι εξακολουθεί να έχει συναισθήματα για τον σύζυγό της, του οποίου την σύγχυση φυσικά αντιλαμβάνεται.
 
Τέλος, ο σεναριογράφος – σκηνοθέτης αλλά και πρωταγωνιστής ο Άνθιμος Κατιρτζόγλου, χωρίς να του λείπουν στοιχεία υπερβολής, απέδωσε με αρκετή πειστικότητα και ένταση τον άνθρωπο που παραπαίει στα όρια της λογικής και του παραλόγου και που τελικά παραδίδεται στους δαίμονες που κυριεύουν το μυαλό του.
 
 
Στα αρνητικά (-) στοιχεία της παράστασης θα συγκαταλέγαμε αρχικά τις σοβαρές αδυναμίες του κειμένου δια χειρός Κατιρτζόγλου.
Παρότι κατόρθωσε γενικά να συλλάβει και να αποδώσει τους προβληματισμούς και τους φόβους που προκάλεσε η πανδημία του κορονοϊού στο μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων, όπως οι ξαφνικοί περιορισμοί των προσωπικών ελευθεριών, η ανεργία, οι μάσκες και κυρίως η αβεβαιότητα και τα σκοτεινά σενάρια που το μυαλό όλων μας έπλαθε για το μέλλον, η έλλειψη συνοχής (κυρίως στο πρώτο μέρος) ήταν εμφανής, οι δε  διάλογοι φαινόντουσαν ανούσιοι. Η εξέλιξη της υπόθεσης, ενώ προσέδιδε περιεχόμενο, εξακολουθούσε να έχει αδυναμίες και σε αρκετά σημεία αργή πλοκή.  Τουλάχιστον οι συχνές δόσεις χιούμορ δρούσαν επουλωτικά στην κατά τα άλλα στενάχωρη ατμόσφαιρα του έργου.
 
Η σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης κινήθηκε σε εντελώς μέτρια επίπεδα, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στην απόδοση της συναισθηματικής κατάστασης των ηρώων και την συνεχή αποδόμηση του ψυχικού τους κόσμου. Ξεχώρισε η επί σκηνής σωματοποίηση του υποτιθέμενου εχθρού του ήρωα, ο οποίος, ως από άλλη διάσταση, κάνει αισθητή την παρουσία του στην σκηνή προσθέτοντας μυστήριο και αγωνία. Αυτή όμως η «ευρηματικότητα» δεν συνδέθηκε καθαρά με τα τεκταινόμενα αφήνοντας;;;
 
 
 
Όσον αφορά τα κοστούμια της Ελίζας Μοσχοπούλου ενώ ήταν συμβατά με το περιεχόμενο του έργου (που διαδραματίζονταν καθ’ όλη τη διάρκεια του μέσα σε ένα σπίτι), χαρακτηρίζονταν από έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας. Οι οversized δε πιτζάμες και το μάλλινο σκουφάκι με την περούκα του βασικού ήρωα, που προφανώς επιλέχθηκαν με αρκετή δόση χιούμορ, προσιδίαζαν  περισσότερο σε κωμωδία.
 
Υπερβολικά δυνατός επίσης και ασύνδετος με τα γεγονότα που διαδραματίζονταν, ο έντονος ήχος που ακούγονταν μεταξύ των διαφόρων σκηνών, που πέρα από απορία στους θεατές δεν προσέδωσε κάτι ουσιαστικό στην παράσταση.
 
 
Συμπερασματικά (=), μπορεί το «COVID-9» του Άνθιμου Κατιρτζόγλου να αποτελεί μια καλλιτεχνική έκφραση εμπνευσμένη από ό,τι πιο επίκαιρο και αληθινό ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια, οι καθολικές αδυναμίες της ήταν όμως εμφανείς και δημιούργησαν προβλήματα στη θέαση. Με δυο λόγια απαιτείται να φρεσκαριστεί εντελώς.
 
 
Βαθμολογία

3,8/10 

.
-Κ-

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν έως 14/05/2022 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 11α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2022 Πληροφορίες ΕΔΩ 


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Άννια Κανακάρη
Άννια Κανακάρη
Αγαπώ το θέατρο και όπως συνηθίζω να λέω όταν αγαπάς κάτι το απολαμβάνεις περισσότερο όταν το μοιράζεσαι. Κάθε εβδομάδα λοιπόν, ή και όποτε άλλοτε προκύψει, θα μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις μου από τις παραστάσεις που παρακολουθώ, αλλά και από διάφορα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης μας και όχι μόνο... Email επικοινωνίας : kanakariourania@hotmail.com EMAIL επικοινωνίας : kanakariourania@hotmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Γιατρομανωλάκης: Υπέρ της επιλογής διεμφυλικής γυναίκας ως βασικής ερμηνεύτριας στην «Στρέλλα» της Λυρικής
Γιατρομανωλάκης: Υπέρ της επιλογής διεμφυλικής γυναίκας ως βασικής ερμηνεύτριας στην «Στρέλλα» της Λυρικής
με 0 Σχόλια 2403 Views

 Πώς σχολιάζει την απόφαση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής να συνεχίσει τις ακροάσεις για τον ρόλο μετά τις αντιδράσεις που ξέσπασαν από την queer κοινότητα

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή