«DRACULA S»: Πρωτοτυπία εναντίον πλήξης… Ποια νίκησε; Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε…

422 Views
«DRACULA S»: Πρωτοτυπία εναντίον πλήξης… Ποια νίκησε; Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε… «DRACULA S»: Πρωτοτυπία εναντίον πλήξης… Ποια νίκησε; Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε…

«DRACULA S»: Πρωτοτυπία εναντίον πλήξης… Ποια νίκησε; Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε…

       Ναι, είναι γεγονός ότι και τα δύο στοιχεία συνυπήρξαν και «αντιπάλεψαν» στη διάρκεια της ωριαίας παράστασης κι όσο γι αυτήν που «νίκησε», θα φανεί στη συνέχεια. Ο λόγος για την παράσταση «DRACULAS…» από την ομάδα «ΓΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ», σε σκηνοθεσία Στάθη Μαυρόπουλου που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Τ. Και ομολογούμε ότι το σημείωμά της, κρατώντας… πεισματικά το μυστήριο της υπόθεσης, τροφοδότησε τη φαντασία μας και με διάχυτο χιούμορ υποσχέθηκε μια κωμωδία ξεχωριστή. Το μόνο που διευκρινίστηκε ήταν το «S» του τίτλου μεταφραζόμενο ως sequel δηλ «συνέχεια» της προηγούμενης παράστασης «Dracula in Far West». Όπως σημειώνει η ομάδα: «Αυτό δεν έχει καμιά σημασία για το θεατή που έχασε αυτή τη μεγαλειώδη υπερπαραγωγή. Ως sequel που σέβεται τον εαυτό του μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το αδελφάκι του. Θα περιπλανηθούμε σε άγνωστα εξωτικά μέρη παρέα με τον αιμοβόρο και αθεράπευτα ρομαντικό κόμη Δράκουλα. Θα γνωρίσουμε ήρωες που ουδέποτε ακούσαμε γι αυτούς και θα ακούσουμε μουσικές εντελώς άγνωστες…»
 
       Και όντως γίναμε θεατές μιας κινηματογραφικής περιπλάνησης και μάλιστα ιδιαίτερης, στην κατηγορία του βωβού κινηματογράφου, καθώς όλη η παράσταση στηρίχτηκε πάνω στη συγκεκριμένη τεχνική. Αφού προηγουμένως ο κόμης Δράκουλας και ο υπηρέτης του Ιγκόρ μας έδωσαν ένα μικρό απόσπασμα από το τέλος της προηγουμένης, πριν την έναρξη της κανονικής και … βουβής. Πίσω από ένα «διάφανο πλέγμα», πάνω στο οποίο προβάλλονταν οι υπότιτλοι των σκηνών, ακριβώς με την αισθητική του βωβού κινηματογράφου, ενώ οι ηθοποιοί αναπαριστούσαν με παντομίμα και έντονη κινησιολογία τα εκάστοτε δρώμενα. Είδαμε τον κόμη και τον υπηρέτη του να περιπλανώνται στην Κίνα και να καταλήγουν στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα… να ανταμώνουν με τον Αλή Πασά, τη γυναίκα του Βασιλική, τα γιουσουφάκια, γέροντες μοναχούς, την χήρα Τζαβέλαινα που ενέμπευσε έρωτα στον κόμη… είδαμε τον εξεγερμό και τον «Απέθαντο» Δράκουλα να βγαίνει από το φέρετρο και να σηκώνει τη σημαία της επαναστάσης από τα χέρια της Τζαβέλαινας… και κάπου εκεί υπό τους ηρωϊκούς ήχους της ταινίας «Παπαφλέσσας» να γράφεται το «τέλος»…
 
Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την πρωτοτυπία της ιδέας ως θετικό στοιχείο (+) της παράστασης.
-  Και εννοούμε την επιλογή μιας ιδιαίτερης ιστορικής φυσιογνωμίας – που εν πολλοίς έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου- και την «αυθαίρετη» τοποθέτησή της σε τόπους και χρόνους απρόβλεπτους, σε συνυπάρξεις απρόσμενες ως ένα είδος ιστορικής παρωδίας και όχι μόνο. Εννοούμε επίσης τον πρωτότυπο τρόπο που επιλέχθηκε να υλοποιηθεί η ιδέα, μέσα από την τεχνική/ αισθητική του βωβού κινηματογράφου πάνω στη θεατρική σκηνή, δίνοντας έμφαση στη σωματικότητα και τη μουσική και όχι στο λόγο.
 
-  Οφείλουμε επίσης να αναγνωρίσουμε το ταλέντο των ηθοποιών επί σκηνής που δηλώθηκε εμφανώς, αποκλειστικά μέσα από την κίνηση και την έκφραση του προσώπου, χωρίς την παραμικρή κουβέντα. Πειστικότατοι εκφραστικά/ κινησιολογικά, κυρίως ο Δράκουλας με τον υπηρέτη του, αλλά και οι υπόλοιποι, πιστοί στην υπερβολή που υπέβαλε η συγκεκριμένη, ιδιαίτερη σκηνοθεσία.
 
- Εύστοχες οι μουσικές επιλογές που έντυσαν ως μουσικό χαλί ΟΛΗ τη διάρκεια της παράστασης, κατάλληλες για το κλίμα κάθε δρώμενου, καθώς κινήθηκαν σε μια τεράστια γκάμα από κλασική μέχρι παραδοσιακή και έθνικ, με κάποια εξαιρετικά ακούσματα. Υποβλητικό και ατμοσφαιρικό το απλό σκηνικό από εικαστικής άποψης, όπως και οι φωτισμοί, ενώ αξίζει ιδιαίτερη μνεία στα φροντισμένα και πολλά κοστούμια, εντελώς κατάλληλα για κάθε ρόλο και εποχή.
 
       Από την άλλη όμως ΔΕΝ μπορούμε να αρνηθούμε την… πλήξη (-) που μας κυρίευσε μετά τα πρώτα λεπτά…. νικώντας κατά κράτος την πρωτοτυπία, που τελικά αποδείχτηκε ταυτόχρονα και το αδύναμο σημείο της παράστασης, λόγω άστοχης διαχείρισης.
 
-        Κατ’ αρχήν λόγω… ασυνάρτητης πλοκής. Δρώμενα ετερόκλητα, αυθαίρετα βαλμένα, χωρίς αλληλουχία ή κάποια λογική συνοχή… Συνυπάρξεις τυχαίες χωρίς να οδηγούν κάπου, σε κάποιο στόχο, κάποιο ζητούμενο, τουλάχιστον εμφανές στο θεατή. Πρόσωπα να μπλέκονται και να πηγαινοέρχονται άνευ αιτολογημένου λόγου, επιστολές να ανταλλάσσονται ανούσια ερωτικές, σταυροί να κραδαίνονται κάθε τόσο στον αέρα, ξαφνικά μια επανάσταση από το πουθενά, ένας Δράκουλας μάλλον αμήχανος/ αναποφάσιστος μεταξύ αιμοβόρου και ρομαντικού, μια Τζαβέλαινα με ασαφές στίγμα μεταξύ ηρωϊκής και ερωτευμένης (;)… τέλος πάντων ένα συνονθύλευμα ακατάληπτο που δεν κατάφερε να περάσει κάτι επί της ουσίας της υπόθεσης… Ποιας υπόθεσης;
 
-        Κατά δεύτερον η πλήξη προήλθε από την ίδια τη σκηνοθετική ιδέα που παρότι πρωτότυπη, εντούτοις η διαχείρισή της αποδείχτηκε ατυχής. Και εντελώς απρόσφορη για θεατρική σκηνή η μεταφορά μιας ιδιαίτερης κινηματογραφικής τεχνικής με αυτό τον τρόπο. Διότι έλειπε η ταχύτητα και γρήγορες εναλλαγές της κάμερας και του μοντάζ που δίνουν τη σπιρτάδα των πλάνων στον κινηματογράφο. Εδώ ήταν σαν να βλέπαμε βουβή ταινία σε απελπιστικά αργό ρυθμό, με βαρετά επαναλαμβανόμενα στιγμιότυπα, αναγκάζοντας τους ηθοποιούς σε τραβηγμένες, πανομοιότυπες κινήσεις, απολύτως προβλέψιμες μετά την πρώτη εκδοχή… και δεδομένου ότι έλειπε ο καθοριστικός λόγος, οι απλοϊκοί/ ανούσιοι υπότιλοι που κάθε τόσο διαβάζαμε σε συνδυασμό με την αδιάφορη/ ασυνάρτηση πλοκή, συνέβαλαν ΟΛΑ μαζί σε μια κούραση καταλυτική… που μόνο οι εναλλαγές της μουσικής κατάφερναν κάπως να την απαλύνουν.
 
-        Όσον αφορά στην «κωμωδία»… άφαντη!  Τίποτα από τα δρώμενα ή τα υποτυπώδη κείμενα, ΔΕΝ κατάφερε να αποσπάσει έστω ένα μειδίαμα, παρά μόνο ελάχιστα το «γιουσουφάκι» με την εκφραστική του κίνηση. Μας καλλιεργήθηκαν προσδοκίες για μια έξυπνη , απρόβλεπτη παρωδία που προσφερόταν για χιούμορ και αντί αυτού εισπράξαμε μια επίπεδη, αδιάφορη αφήγηση χωρίς ίχνος γέλιου… Γεγονός άλλωστε αυταπόδεικτο από την απάθεια των θεατών.

       .

Καταλήγοντας (=) δεν χρειάζεται προφανώς να επαναλάβουμε ποια «νίκησε» μεταξύ της πρωτοτυπίας που μπορούσε να δώσει μια ξεχωριστή, ενδιαφέρουσα παράσταση και της πλήξης που τελικά κατάφερε να την καπελώσει, αφήνοντας μια γεύση «ανικανοποίητου» στο θεατή…

.

Βαθμολογία
4,5 στα 10
.
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Π
Στασινοπούλου Π
Ο «εραστής» οποιασδήποτε τέχνης - εν προκειμένω της θεατρικής, θα κρατά πάντα μαζί της μια σχέση εξιδανικευμένη, ενίοτε παθιασμένη. Επενδύοντας κατά βάση σε συναίσθημα και ένστικτο δουλεμένα με γνώση και εμπειρία… Όταν ο ερασιτέχνης του θεάτρου με χρόνια ενασχόληση μαζί του, από τη θέση του «άρρωστα» θεατρόφιλου εκφέρει γνώμη, δεν χωρά ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά μόνο η αγνή αγάπη του γι αυτό! Και κάποιες φορές, «όποιος αγαπάει παιδεύει»… πάντα με την καλή έννοια! Και απαντά και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή