Συγκρατημένος Λαζόπουλος & εκρηκτική Φιλιππίδου στο ανάλαφρο «Απελπισίτο». Είδαμε και σχολιάζουμε.

8934 Views
Συγκρατημένος Λαζόπουλος & εκρηκτική Φιλιππίδου στο ανάλαφρο «Απελπισίτο».  Είδαμε και σχολιάζουμε. Συγκρατημένος Λαζόπουλος & εκρηκτική Φιλιππίδου στο ανάλαφρο «Απελπισίτο». Είδαμε και σχολιάζουμε.

Είδαμε πρεμιέρα στο Αριστοτέλειον και σχολιάζουμε.

Πολλά χρόνια είχα να δω τον Λαζόπουλο στη σκηνή και τον είχα πεθυμήσει. Όπως και να απολαύσω Λαζοπουλέικη επιθεώρηση καθώς η κατηγορία τα τελευταία χρόνια έχει εξαφανιστεί και μη μου πεις κανείς πως οι σαχλαμάρες του Σεφερλή ανήκουν στο είδος. Επιθεώρηση έκανε έως και τα τελευταία του και ο συγχωρεμένος Στάθης Ψάλτης μα και εκεί υπήρχε παρακμιακή αντιμετώπιση, κανένας όμως δεν ξεχνά την Ελεύθερη Σκηνή που με τα καυτά της κείμενα και τον τρόπο παρουσίασης έφερε την αναγέννηση που τόσο λαχταρούσαν οι θεατές. Βέβαια τα χρόνια της Ελεύθερης Σκηνής έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και όλοι αυτοί που πρωτοεμφανίστηκαν τότε έγιναν και είναι οι σημερινές μεγάλες βεντέτες ενώ όσες λίγες φορές επανήλθαν, καλή ώρα ο Λαζόπουλος με την επονομαζόμενη μετεπιθεώρηση, ξαναχάθηκαν καθώς στην συνείδηση των περισσοτέρων (μας) το είδος δεν χαίρει μεγάλης εκτίμησης. Για αυτή την ετυμηγορία φταίνε τόσο οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που το απαξίωσαν, όσο και οι θεατές που γύρισαν την πλάτη τους. Κυρίως οι ψευτοκουλτουριάρηδες θεατές που το έχουν στο φτύσιμο καθώς θεωρούν και πιστεύουν πως ελάχιστη σχέση έχει με τέχνη... Συνέπεια όλων των παραπάνω, συμπεριλαμβανομένης και της αλλαγής των εποχών, η εξαφάνιση του από κάθε θεάτρου σκηνή. Δεν θα κάνω τον έξυπνο και εγώ δεν καλοπερνάω, γενικώς το αποφεύγω, θεωρώ ωστόσο για τις δύσκολες μέρες που περνάει ο τόπος μια καλογραμμένη και καλοπαιγμένη επιθεώρηση θα ήταν βάλσαμο για δυό ώρες να σκάσει το χειλάκι μας.
 
Η χθεσινοβραδινή χριστουγεννιάτική πρεμιέρα της επιθεώρησης του Λάκη Λαζόπουλου «Απελπισίτο» στο θέατρο Αριστοτέλειον είχε μεγάλη προσμονή και καλή διάθεση από το κόσμο να ξεσκάσει γεμίζοντας το ασφυκτικά μα και να απολαύσει δυο αγαπημένους πρωταγωνιστές που δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ μαζί στη σκηνή. Τους σπουδαίους Λάκη Λαζόπουλο και Σοφία Φιλιππίδου. Βέβαια η περίπτωση Λαζόπουλου, αυτού του εμπνευσμένου εγκεφάλου που κανείς δεν αμφισβητεί, τα τελευταία δυο χρόνια έχει περάσει από μύρια κύματα καθώς με τις τηλεοπτικές επιλογές του δίχασε τον κόσμο σε βαθμό απομόνωσης, αν δηλαδή αυτό που κάνει είναι σάτιρα ή προπαγάνδα. Ως Ελληνες όμως είμαστε λαός που ξεχνά και συγχωρεί εύκολα και η «επάνοδός» στο είδος που το καθιέρωσε υπήρξε από τους θεατές αρκετά ενθαρρυντική, αναμένοντας βέβαια αν ο Λάκης «έβαλε και μυαλό…»...
 
Στο «Απελπισίτο» που χαρακτηρίζεται ως επιθεώρηση δωματίου, εν ολίγοις όλα διαδραματίζονται σε ένα χώρο σπιτιού με δυο κεντρικούς πρωταγωνιστές και παρέα, για τα σεγόντα που λέμε… ένα τσούρμο νέων παιδιών να συμπληρώνουν και να χρωματίζουν με την φρεσκάδα τους τα κακώς κείμενα του νεοέλληνα, έδειξε από την αρχή κιόλας πως αλλού θα γύρει το καράβι.. ασχέτως αν αυτά που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια  αφορούν μια αριστερή κυβέρνηση και ασχέτως αν στα προωθητικά διαφημιστικά τρέιλερ τόνιζαν με χάρη και καμάρι… «τραβάμε τα μαλλιά μας πρώτη φορά αριστερά»…
 
Οπότε και ξεκινώντας  από τα αρνητικά της παράστασης (-) ο Λάκης με απλά λόγια δεν «έβαλε μυαλό…»... Υπήρξε μέσω των κειμένων του αρκετά συγκρατημένος, βρισκόμενος ακόμη σε δίλλημα αν θα καυτηριάσει την νυν Κυβέρνηση και τα όσα ευτράπελα διαδραματίζονται μέσω αυτής στην καθημερινότητα μας.  Θα έλεγε κανείς δεν τόλμησε να αφουγκραστεί τις μύριες τόσες δυσκολίες που βιώνει ο ελληνικός λαός και να τις παρουσιάσει στη δική του απελπισία.  Να δώσει ένα τόνο συμμετοχής, αγανάκτησης, επιβεβαίωσης, συμπαράστασης ίσως και ελπίδας αλλά και όπως σωστά είπε η Σοφία Φιλιππίδου στη συνέντευξη Τύπου της παράστασης πριν λίγο καιρό, «Η Επιθεώρηση δεν δίνει απαντήσεις αλλά βάζει ερωτήματα»… Ελάχιστα απ΄όλα αυτά όμως συνέβησαν στη διάρκεια της δίωρης παράστασης και αδυνατώ να πιστέψω ένα κοφτερό μυαλό σαν του Λαζόπουλου δεν το αντιλήφθηκε. Ηταν καθαρή επιλογή του ο «κωλοτούμπας» και η παρέα του να περάσουν σχεδόν ανέπαφοι ασχέτως αν όλος ο κόσμος έχει χάσει πάσα ιδέα με τα καμώματα τους.  Και φυσικά, δεν θα του πω εγώ, πως αυτό τον τόπο κυβερνά ο Τσίπρας και όχι ο Κυριάκος, όπως δεν θα του πω στις επιθεωρήσεις το κεντρικό θέμα, αυτό που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων είναι αυτοί που ασκούν εξουσία. Όλες οι παραπάνω αναφορές δεν έχουν να κάνουν με το τι θέλουν να ακούσουν τ΄ αυτιά μου αλλά θεωρώ άκαιρο, ως και βαρετό αλλά και προσβλητικό το 10λεπτο μνημόσυνο της έναρξης στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και γιατί δεν έπιασε τα 100, ή αν τα γουρλωμένα μάτια του Κυριάκου κάνουν για πρωθυπουργική καρέκλα… Θα ήταν ωστόσο άδικο να τον ισοπεδώσω ως θεατρικό συγγραφέα καθώς η διείσδυση του σε χαρακτήρες της καθημερινότητας είναι το μεγάλο του ατού και στο «Απελπισίτο» μπορεί να μην παρελαύνουν οι 10 μικροί Μήτσοι, κάποιοι όμως από αυτούς τους χαρακτήρες αναπόφευκτα θα σας τους θυμίσουν.
 
Η παρουσία 10 νέων προσώπων υπήρξε το μεγάλο φάουλ της παράστασης. Δεν θυμάμαι να έχω ξανασυναντήσει τόσο αδύναμο μεγάλο αριθμητικά σύνολο που με τον άτεχνο τρόπο τους να δικαιολογεί την παρουσία τους σε θεατρική σκηνή. Ενδιάμεσα και περιστασιακά νέοι ηθοποιοί να αναφέρονται σε ότι να΄ναι καταστάσεις της ζωής τους, χωρίς να προσδίδουν με τα λεγόμενα τους κανένα νόημα και καμιά ουσία αυτών των προβλημάτων. Εν αντιθέσει θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τους ακούσουμε να τα χώνουν σε όλους αυτούς που έχουν γκρεμίσει τα όνειρά τους από το να ακούμε σκόρπιες πεταμένες κουβέντες, σαν ένα μεγάλο παρεάκι σε μια παραλία που τα πίνουν για να σκοτώσουν την ώρα τους. Μέσα σε όλα αυτά οι ερμηνείες τους υπήρξαν αποκαρδιωτικές θυμίζοντας πρόβα σε κάποια ερασιτεχνική σχολή παρά συνδετικός κρίκος μιας επαγγελματικής παράστασης. Για δεοντολογικούς λόγους τους αναφέρουμε: Γεωργόπουλος Κωνσταντίνος, Κλάδη Άννα, Λαδοπούλου Χριστιάννα, Λάνης Διονύσης,  Λέκκα Ιωάννα, Μανδρινός Δημήτρης, Πιτσιλός Βαγγέλης, Σταυρουλάκη Τζίνα, Ταμπακάκης Μιχαήλ. Για το αποτέλσμα την ευθύνη φέρει και σε αυτό ο Λάκης Λαζόπουλος.
 
Και για να κλείνουμε με τις αδυναμίες της παράστασης, σκηνοθετικά δεν υπήρξε καμιά αναλαμπή, απλή διεκπεραίωση, πρόβλημα εντοπίσαμε και στη δομή με πολλά κενά, ενώ τους θυμίζω πως φοράνε χειλόφωνα οπότε είναι άσκοπο και επικίνδυνο για τα αυτιά των θεατών να φωνάζουν περισσότερο, όσο δε για το σκηνικό τα γνωστά τσιγκούνικα της περιοδείας, εφόσον δεν είναι το ίδιο γεμάτο με αυτό των Αθηνών…
 
 
Στα θετικά (+) της παράστασης είναι χάρμα οφθαλμών να απολαμβάνεις μια σπουδαία καρατερίστα, την Σοφία Φιλιππίδου. Μια από τις καλύτερες όλων των εποχών που η κυρία Επιθεώρηση θα νιώθει μεγάλη περηφάνεια γι’ αυτήν. Ειλικρινά χάρηκα πάρα πολύ που την ξαναείδα μετά από τόσα χρόνια σε ένα είδος που είναι κυριολεκτικά το είδος της. Η παρουσία της είναι σχολείο για οποιονδήποτε θέλει να πάρει μαθήματα υποκριτικής, είτε αυτός λέγεται σοβαρός ηθοποιός, είτε ασχολείται με το μουσικό θέατρο, είτε νταραβερίζεται με σταντ απ κόμεντι. Ο χαρακτήρας της κυρίας με το «χάος της Ελλάδας» και πως αλληγορικά συνδέθηκε με το νερό που ενώ το πετάς ποτέ δεν χάνεται κάπου πάει, είναι ένας από τους βασικούς λόγους να μη χάσεις αυτή την παράσταση.  Μα και πέρα από αυτό, εξαιρετική υπήρξε καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας της πάνω στη σκηνή του Αριστοτέλειον.
 
Ερμηνευτικά ο Λάκης Λαζόπουλος είναι και αυτός αξιοπρεπέστατος. Με κείμενα γραμμένα από τον ίδιον και με τη μεγάλη εμπειρία που έχει στο θέατρο τόσα χρόνια δίνει ξεκάθαρη εικόνα στον κάθε χαρακτήρα που υποδύεται θα λέγαμε με κάθε λεπτομέρεια.
 
Όσο γκρινιάξαμε για το χάιδεμα Λαζόπουλου στην «πρώτη φορά αριστερά», κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πένα του Λαζόπουλου. Στην προκειμένη οι χαρακτήρες των απλών καθημερινών ανθρώπων μπορεί να μην ήταν πολυποίκιλοι και οι πράξεις μακρόσυρτες, ωστόσο οι περισσότερες υπήρξαν αρκετά απολαυστικές σε ένα καταρχάς ψυχαγωγικό κλίμα, επιθεωρησιακής μουσικής του Σταμάτη Κραουνάκη, που όσους άγγιξαν γέλασαν με την ψυχή τους…
.
 
Εν ολίγοις (=)
Μαζεμένη σε όλα της επιθεώρηση που έχει πολλά να πει και πολλά δεν λέει, ωστόσο παραμένει μια καλή ψυχαγωγική έξοδος ας μείνουμε και στο καλοποαίρετο σύνθημα όλων των συντελεστών της παράστασης: «Θέλουμε να δώσουμε ξανά χαρά στον κόσμο».
 
Βαθμολογία:
5,5 στα 10
 
 
Βίντεο χειροκρότημα από τη χριστουγεννιάτικη πρεμιέρα του «Απελπισίτο» με Λάκη Λαζόπουλο, Σοφία Φιλιππίδου κ πολλών νέων παιδιών, στο θέατρο Αριστοτέλειον.
 
Απ΄ όλη τη συντακτική ομάδα του Kulturosupa.gr
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ &  ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ 2018

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Τσιρόγλου
Γιάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Έρχεται η «Φωνή Βοοειδών στην έρημο» από τον Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου στις σελίδες της «Κ»
Έρχεται η «Φωνή Βοοειδών στην έρημο» από τον Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου στις σελίδες της «Κ»
με 0 Σχόλια 383 Views
Αν πέρσι σας «έκαψε» τον εγκέφαλο... έρχεται φέτος να τα ισοπεδώσει όλα!!!! Σε σύγχρονη μορφή Ελληνικής γλώσσας με ιδιωματισμούς, κοινώς, στη δημοτική, η νέα στήλη του σκηνοθέτη και ηθοποιού Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου καταφθάνει πιο αιχμηρή και πιο ανατρεπτική από ποτέ με θεματολογία και χιούμορ που θα πονέσει... Σαγόνια και όχι μόνο! Από τις 17+ του μηνός, στις σελίδες της Κουλτουρόσουπα «Φωνή Βοοειδών στην έρημο»…
Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή