Το «Άστρο» σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση... Από την «ΟΙΚΟνική Πραγματικότητα» της Π. Στασινοπούλου.

59 Views
Το «Άστρο» σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση... Από την «ΟΙΚΟνική Πραγματικότητα» της Π. Στασινοπούλου. Το «Άστρο» σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση... Από την «ΟΙΚΟνική Πραγματικότητα» της Π. Στασινοπούλου.

 Το «Άστρο» σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση… Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της Π. Στασινοπούλου.

       «Παρακαλώ πολύ μη  διακόψετε τον ειρμό μου, να είστε σίγουροι ότι θα προλάβω όλες τις απορίες σας, που σίγουρα θα είναι πολλές… Ας πούμε τί με έπιασε μετά από 2015 χρόνια να ανοίξω την καρδιά μου… ή γιατί τόσους αιώνες δεν αποφάσισα να μιλήσω… ή πού βρήκε τη φωνή ένα άψυχο αστέρι… ή πώς είναι δυνατόν να υπάρχω ακόμα… Υπομονή άνθρωποι, για όλα υπάρχουν απαντήσεις. Αν σκεφτείτε ότι δεν είμαι ένα τυχαίο αστέρι που πλανάται και χάνεται, αλλά ΤΟ ΑΣΤΡΟ που φώτισε τη Θεία Γέννηση, μπορείτε να αντιληφθείτε τη διαχρονικότητά μου στο σύμπαν και στο διηνεκές. Μπορείτε να αντιληφθείτε τη συμβολική, αυτόφωτη παρουσία μου, αναλλοίωτη στους αιώνες, ανεπηρέαστη από τους φθαρτούς πλανήτες γύρω μου. Μπορείτε ακόμη να αντιληφθείτε τις υπερφυσικές θεϊκές δυνάμεις που μου έδωσαν μιλιά, άσχετα αν μέχρι τώρα δεν την αξιοποίησα.
 
       »Πριν προχωρήσω, οφείλω να πω ότι απευθύνομαι στον διαδικτυακό ιστό με την παγκόσμια εμβέλεια, γνωρίζοντας ότι θα μεταφέρει τα λόγια μου με ταχύτητα φωτός στα πέρατα του κόσμου, παρότι δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στην «ηθική» του. Δεν βρίσκω όμως πιο άμεσο και οικουμενικό τρόπο μεταφοράς των μηνυμάτων μου, καθότι οι παλιοί μου σύντροφοι- με την… καλή έννοια!-  οι άγγελοι, έχουν συνταξιοδοτηθεί εδώ και αιώνες και το προχωρημένο γήρας δεν τους επιτρέπει πλέον αιθέριες, ακροβατικές πτήσεις. Επιπλέον, ακόμη κι αν δανείζονταν υπερφυσικές δυνάμεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ έχουν την παραμικρή διάθεση να μεταφέρουν οποιοδήποτε μήνυμα και το ξέρω από πρώτο χέρι, καθώς τις σκοτεινές νύχτες περνάμε ώρες ατέλειωτες στο ουράνιο στέκι μας, αναπολώντας τις παλιές, δοξασμένες αναμνήσεις…
 
       »Πρέπει δε να πω ότι κατανοώ πλήρως την απροθυμία τους- σε βαθμό αποστροφής. Όταν τους πρότεινα ρόλο αγγελιοφόρου όπως «τότε», εκτός που με κοίταξαν όχι ως αστέρι, αλλά ως ούφο, η απάντησή τους ήταν κοφτή και ξεκάθαρη: «Ποτέ των ποτών!» Και ομολογώ ότι έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Δεν μπορούν να ξεχάσουν με τίποτα την αναισθησία των ανθρώπων που έμειναν ασυγκίνητοι  από εκείνη τη μεγαλειώδη βραδιά που γεννιόταν ο Υιός του Θεού και οι άγγελοι  ατέλειωτες ώρες φτεροκοπούσαν στα ουράνια ψάλλοντας «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη». Κυρίως όμως, ποτέ δεν θα μπορέσουν να χωνέψουν το «μετά» και την τύχη που επεφύλαξαν οι άνθρωποι στο «επί γης ειρήνη»! Όταν συζητάμε γι αυτό, η αγγελική τους όψη αλλοιώνεται από  θυμό και παράπονο μαζί, ξεσπώντας εκρηκτικά: «Μα ΤΙ ακριβώς ΔΕΝ κατάλαβαν; Ξελαρυγγιαστήκαμε ψέλνοντας ώρες, μέρες, αιώνες… το φωνάξαμε δυνατά σε όλες τις γλώσσες… το έγραψαν  όλα τα ιερά βιβλία… ΠΩΣ είναι δυνατόν να παρανόησαν και να μετέφρασαν την ειρήνη σε πόλεμο; ΠΩΣ γίνεται να μπέρδεψαν τις δύο λέξεις;»
 
       »Να πω ότι έχουν άδικο; Θα με κάψει ο Θεός! Με την ίδια αναπάντητη απορία πορεύομαι κι εγώ, που άκουγα ολοκάθαρα δίπλα στ’ αυτιά μου εκείνη την Άγια Νύχτα το «επί γης ειρήνη». Αφού λοιπόν εισέπραξα την κάθετη άρνησή τους να με βοηθήσουν, αποφάσισα αναγκαστικά να απευθυνθώ στον σύγχρονο «αγγελιοφόρο» με τις… διαβολικές δυνατότητες. Γιατί αν ΔΕΝ μιλούσα και τώρα θα έσκαζα και η δική μου έκρηξη δεν είναι απλό πράγμα… Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί «τώρα». Για να είμαι ειλικρινές, άπειρες φορές έφθασα στα όρια της έκρηξης βλέποντας τα γήινα τεκταινόμενα, όμως κάτι με κρατούσε… Άκουγα κάθε χρόνο στις μέρες των ιερών Γενεθλίων τις μεγαλόστομες ευχές, τις δηλώσεις μετάνοιας, τα δάκρυα συγγνώμης και με την αθωότητά μου παρασυρόμουν, πίστευα το αφελές στην ειλικρίνεια των συνειδήσεων και ανέβαλα την παρέμβαση. Με το πέρασμα όμως της γιορτής έβλεπα τις μάσκες να πέφτουν ξεδιάντροπα, τα πάντα να ξεχνιούνται κι ο εφιάλτης να επανέρχεται, επιβεβαιώνοντας σταθερά την ακατανόητη – για το αστερένιο μου μυαλό-  υποκρισία! Δεν ξέρω ειλικρινά ΠΟΣΟ χειρότερος μπορεί να γίνει ο εφιάλτης, όμως βλέπω πια ότι τα όρια τόσο της υποκρισίας όσο και της ανοχής έχουν ήδη ξεπεραστεί και  ΔΕΝ αντέχω άλλο τη σιωπή!
 
       »Πολύ πιθανόν βέβαια να με αγνοήσεις, να με περιγελάσεις, να με απαξιώσεις, όπως έκανες με  εκείνο το Θείο Βρέφος που κάποτε φώτισα, όταν ενηλικιώθηκε και σου μίλησε από καρδιάς για τα Μεγάλα και Σπουδαία και εσύ το ανταπέδωσες με σταύρωση. Ωστόσο εγώ θα πω όσα με βαραίνουν  αιώνες και εσύ «σταύρωσέ» με… Γιατί το πρώτο που ίσως δεν σου περνά από το μυαλό είναι ότι εγώ, το άστρο που έβλεπες πάνω από τη Βηθλεέμ, ΠΟΤΕ δεν χάθηκα στ’ αλήθεια, ούτε έγινα νεκρή ζωγραφιά στον τοίχο ή άψυχο στολίδι στο δένδρο. Με το που τελείωσε η ιερή αποστολή μου εκείνη την αξέχαστη νύχτα, πήρα άνωθεν εντολή που με έστελνε, ξέρεις πού; Δίπλα στην καρδιά σου. Να φωτίζω το μέσα σου όσο ζεις και να σε βοηθώ να θυμάσαι τί σημαίνει αυτή η ξεχωριστή λάμψη, μια μέρα μετά… Ο Εντολέας μου πίστευε ότι έτσι δεν θα ξεχνούσες ποτέ. Και ότι το εσωτερικό  φως του άστρου σου θα διέλυε τα σκοτάδια…
 
       »Διαψεύστηκε οικτρά και κάτι μου λέει ότι το ήξερε. Η ελεύθερη βούληση που σου έδωσε ως μέγιστη πρόκληση, σήμαινε ρίσκο, όμως ακόμα μια φορά σου πρόσφερε γενναιόδωρα.  Ένα αστέρι κατάδικό σου και όχι οποιοδήποτε τυχαίο… Το υπέρλαμπρο που δοξάστηκε όσο κανένα και δεν το λέω ξιπασμένα, αλλά επειδή ο καταλυτικός μου ρόλος σημάδεψε τον κόσμο. Βλέπεις επί της ουσίας, έφερα θεαματικά στο προσκήνιο τη γέννηση μιας υπέρτατης Ιδέας για την ανθρωπότητα. Φαντάσου λοιπόν ένα τέτοιο δώρο για τον καθένα χωριστά, να φωτίζει την ύπαρξη και το δρόμο του με λάμψη εξαγνισμένη στο μέγα μυστήριο! Φαντάσου εκατομμύρια ανθρώπων φωτισμένων από φως αυθεντικό να συμπορεύονται σε κοινή πορεία.. Φαντάσου απλά το μεγαλείο μιας παρόμοιας λαμπερής, συλλογικής  διαδρομής… Αυτό άλλωστε ήταν το ζητούμενο της δεύτερης «ιερής» αποστολής μου.
 
       »Αλλά φευ! Ματαιότης ματαιοτήτων… Όχι «λαμπερή πορεία» και «φωτισμένους» ΔΕΝ αξιώθηκα να δω, αλλά θλιβερά σκοτάδια όλο και πιο πηχτά,  τυφλοπόντικες χωμένους σε βαθειές τρύπες. Και τώρα, στο χείλος της αβύσσου, καίγομαι να σε ρωτήσω: ΠΟΥ με καταχώνιασες άνθρωπε; ΠΩΣ,  με ποια μέσα και ποια δύναμη κατάφερες να θαμπώσεις την εξέχουσα ομορφιά μου; ΠΩΣ είναι δυνατόν και ΠΑΛΙ (!) να παρανόησες και να μετέφρασες την αυθεντική λάμψη του δικού μου αστεριού σε ψεύτικη, επίπλαστη, ευτελή λάμψη… star; Γιατί μπερδεύτηκες ξανά;  Τί κοινό μπορεί να έχει το δικό μου εσωτερικό φως με το απατηλό της χλιδής, των τεχνητών φώτων, της εξουσίας, της δύναμης; Πώς μπόρεσες να αγνοήσεις την πολύτιμη λάμψη του μυαλού και της ψυχής σου για να εκπέσεις στην πρόσκαιρη του χρυσού και την ανίερη των όπλων; Είναι άραγε συνειδητές επιλογές ή αδυναμία… αντίληψης οι απανωτές «παρανοήσεις»;
 
       »Δεν σε ρωτάω ρητορικά, είναι που ποτέ δεν θα καταφέρω να βρω απαντήσεις σε ερωτήματα που με βασανίζουν από το 1μ.Χ. κι όσο περνούν οι αιώνες με πνίγουν…  Άραγε σ’ εσένα  ήρθαν ποτέ στον μακάριο ή ταραγμένο ύπνο σου; Εύχομαι ΑΝ ποτέ έρθουν, να ΜΗ γυρίσεις πλευρό… να ξαγρυπνήσεις αναζητώντας το «αστέρι», όχι το «star»…  Κι αν κάτι με παρηγορεί, είναι που μια στις τόσες το βλέπω  φωλιασμένο σε φιλόξενες καρδιές και τη λάμψη του να φωτίζει μικρές φάτνες. Φτωχές, ταπεινές, ανθρώπινες, μα τόσο… θεϊκές!»
.
ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!
.
Η «ΟΙΚΟ…νική ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ μετακόμισεστην
κατηγορία ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ, παλιά άρθρα θα βρείτε εδώ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Πίτσα
Στασινοπούλου Πίτσα
Για ό,τι οικο-λογικό ή παράλογο προβληματίζει τον σύγχρονο άνθρωπο, ως θεωρία και πρακτική σε επίπεδο καθημερινότητας. Χωρίς καθόλου φόβο, με πολύ πάθος και έξω από «ορθά καλούπια». Οικολογικά θέματα και συμβουλές, με άποψη, χιούμορ και χρησιμότητα. Και επιμονή στην… χαμένη αυθεντικότητα! «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα», κάθε 3, 13, 23 του μηνός από τη γεωπόνο Πίτσα Στασινοπούλου.…] Mail επικοινωνίας: kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Αποδόθηκαν τα βραβεία σε Ζέτα Δούκα & Μάνο Πετούση για το «Γράμμα σε ένα παιδί» από τα ΘΒΘ
Αποδόθηκαν τα βραβεία σε Ζέτα Δούκα & Μάνο Πετούση για το «Γράμμα σε ένα παιδί» από τα ΘΒΘ
με 0 Σχόλια 1389 Views

Ηταν μια βραδιά που την περίμεναν πολλοί. Θεατρόφιλο κοινό,  η Ζέτα Δούκα, ο Μάνος Πετούσης και τα  Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης σε μια συγκινησιακή αλλά και επετειακή βραδιά (+ φωτογραφίες & Βίντεο)

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο
  • Εταιρία δίνει άδεια… αυνανισμού στους υπαλλήλους της, για να μην έχουν άγχος
    Εταιρία δίνει άδεια… αυνανισμού στους υπαλλήλους της, για να μην έχουν άγχος

    Υπάρχουν πολλά είδη αδειών που μπορεί να πάρει κάποιος, εκτός από την κανονική... Υπάρχει η αναρρωτική όταν αρρωσταίνει, η άδεια γάμου όταν παντρεύεται, η άδεια γέννησης παιδιού και πολλές άλλες ακόμα που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Μία εταιρία Σουηδών με έδρα την Μεγάλη Βρετανία όμως, αποφάσισε να δημιουργήσει ακόμη ένα είδος. Την άδεια αυνανισμού...

    Περισσότερα ...
  • Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας, μας εξυψώνει το ηθικό
    Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας, μας εξυψώνει το ηθικό

     Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στις δυνατότητες μας, μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει να μπορούμε να πούμε την άποψη μας και να πράξουμε αυτό που επιθυμούμε, χωρίς να φοβηθούμε τι γνώμη θα... Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας


    Περισσότερα ...
  • «Φορές που η ποίηση καθρέφτισε τον έρωτα»
    «Φορές που η ποίηση καθρέφτισε τον έρωτα»

    5 έργα της νεώτερης ελληνικής ποίησης που αποτύπωσαν πτυχές του έρωτα και συγκινούν. Η σωματική έλξη στον Καβάφη, ο εύθραυστος ψυχισμός της ερωτευμένης από την Πολυδούρη, οι ερωτικές μνήμες στην Δημουλά και η άρνηση του ίδιου του συναισθήματος στους στίχους του Χριστιανόπουλου.  Από την Ντόρα Παπάζη

    Περισσότερα ...

Περισσότερη Παράξενη ζωή