Τα ροζ φλαμίνγκο επέστρεψαν στην Κέρκυρα

1235 Views
Τα ροζ φλαμίνγκο επέστρεψαν στην Κέρκυρα Τα ροζ φλαμίνγκο επέστρεψαν στην Κέρκυρα

 Χρώμα ανοιξιάτικο έδωσαν και πάλι τα ροζ φλαμίνγκο που έρχονται για περισσότερα από δέκα συναπτά έτη στην Κέρκυρα, επιλέγοντας συγκεκριμένα τη λιμνοθάλασσα της Λευκίμμης.

 
Περισσότερα από 300 φλαμίνγκο έχουν κάνει και φέτος την εμφάνισή τους στην περιοχή αυτή της νότιας Κέρκυρας, προκαλώντας το ενδιαφέρον των επιστημών, αλλά κυρίως όλων των επισκεπτών που σπεύδουν καθημερινά στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Λευκίμμης προκειμένου να δουν και να παρατηρήσουν τα φλαμίνγκο από κοντά.
Όπως αναφέρει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) ο διευθυντής του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Λευκίμμης, Αλέκος Βλάσσης, τα φλαμίνγκο έρχονται συνέχεια στον συγκεκριμένο υδροβιότοπο, που είναι μία έκταση περίπου 2.000 στρεμμάτων, ενταγμένη στο δίκτυο προστασίας «Φύση 2000», Natura 2000, καθώς βρίσκουν κατάλληλο περιβάλλον, με ιδανικές θερμοκρασίες και τροφή, αφού ο λασπώδης βυθός της λιμνοθάλασσας, φιλοξενεί πολλά είδη σκουληκιών, αλλά και άλλους μικροοργανισμούς, που είναι η αγαπημένη τροφή των παρυδάτιων πουλιών, όπως είναι τα φλανμίγκο.

 
Τα φλαμίνγκο μπορεί να έγιναν μόδα τα τελευταία χρόνια, και να τα «συναντά» κανείς ακόμη και μέσα στη θάλασσα, ως σωσίβια, ή φουσκωτά παιχνίδια, όμως στην πραγματικότητά είναι πουλιά απαράμιλλης ομορφιάς. Ζουν πάνω από 30 χρόνια, το ύψος τους φτάνει περίπου το 1,60 μ. και το βάρος τους μπορεί να φτάσει τα 3,5 κιλά. Το πιο εντυπωσιακό είναι το ιριδίζον χρώμα τους, που κυρίως είναι ροζ.
Για να συντηρηθούν χρειάζονται καθημερινά 230 έως 290 θερμίδες, τις οποίες αντλούν με έναν εξαιρετικό μηχανισμό που έχουν αναπτύξει στο ράμφος, που είναι γαμψό, με το οποίο μπορούν να κοσκινίζουν μικρά σωματίδια τροφής που περιέχονται στον βούρκο.
.
Η ετήσια πλέον και σταθερή επίσκεψη των ροζ φλαμίνγκο στην Κέρκυρα έχουν αλλάξει ακόμη και το μοντέλο τουρισμού στην περιοχή, καθώς αναπτύσσεται ένα είδος εναλλακτικού τουρισμού που βασίζεται κυρίως στην παρατήρηση των πουλιών (birdwatching) με τα φλαμίνγκο και τα πουλιά «βαρβάρες» να έχουν την τιμητική τους.
 
Για την προστασία των ροζ φλαμίνγκο, αλλά και των άλλων σπάνιων πουλιών που επισκέπτονται κάθε χρόνο την Κέρκυρα, ιδιαίτερες προσπάθειες καταβάλλει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κέρκυρας, που στεγάζεται στα αναπαλαιωμένα κτίρια των βενετσιάνικων αλαταποθηκών, μέσα στην προστατευόμενη περιοχή NATURA των Αλυκών Λευκίμμης και φιλοξενεί καθημερινά, ομάδες μαθητών και εκπαιδευτικών προκειμένου να γνωρίσουν τα σπάνια πουλιά, που δυστυχώς πολλές φορές πέφτουν θύματα των λαθροθηρών.
 
Όπως και να έχει ο ερχομός των ροζ φλαμίνγκο στην Κέρκυρα, κάθε χρόνο, αποτελεί ορόσημο της άνοιξης, ενώ η υποδοχή τους από τους Κερκυραίους, αλλά και τους επισκέπτες είναι «βασιλική», με τη δέουσα πάντα προσοχή αλλά και τη διασημότητα που αξίζει στα «παραμυθένια» ροζ πουλιά.
ρρρρρρρρρρρ
ρρρρρρρρ
ρρρρρρρρ
(7/4: Ημέρα μνήμης Αχιλλέα Ψαλτόπουλου).
Είναι δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, ακόμα περισσότερο όταν ο χρόνος που περνά, σου υπενθυμίζει βασανιστικά την απώλεια. Το Kulturosupa.gr αποτίει φόρο τιμής στον ηθοποιό, σκηνοθέτη Αχιλλέα Ψαλτόπουλο που σαν σήμερα, 7 Απριλίου, έφυγε από τη ζωή… Αγαπημένα πρόσωπα που συνέδεσαν τη ζωή τους με τον σπουδαίο θεατράνθρωπο μιλούν γι’ αυτόν, ενώ γεγονότα θεατρικές στιγμές και βίντεο θα συνοδεύσουν τις δημοσιεύσεις καθόλη τη διάρκεια της ημέρας μνήμης, για τον Αχιλλέα της καρδιάς μας…

Η ηθοποιός Έλενα Κωνσταντινίδου, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς της.... 

 
* Tί μπορώ να πω για τον Αχιλλέα της καρδιάς μου;
 
Όσο θυμάμαι την ζωή μου από 19 ετών και μέχρι τώρα είναι γεμάτα τα χρόνια με Αχιλλέα. 
 
Ήταν  ο μέντοράς μου. Ως μεγαλύτερος με συμβούλευε πάντα, για τα πάντα. 
Ήταν Απρίλης, όπως και τώρα, είχαν ολοκληρωθεί οι παραστάσεις με την Όπερα της Πεντάρας στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βεροίας, όπου τη τελευταία εβδομάδα παραστάσεων παίζαμε στο Θέατρο Άνετον, στην έδρα του Θ.Ε.Θ. (Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης).
 
Είχα πάει στη θάλασσα με τη φίλη μου, δεν υπήρχαν κινητά τότε. Όταν γύρισα στο σπίτι, μου λέει η μητέρα μου: -“Τηλεφώνησε ένας κύριος και σε ζήτησε, ρώτησε αν έχεις ανανεώσει το συμβόλαιό σου με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και μου είπε ότι θα ήθελε να σου προτείνει ένα ρόλο για την επόμενη παραγωγή του Θ.Ε.Θ." Ήταν ο ρόλος της Λιλής, στο Φιόρο του Λεβάντε και ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος, ο ευγενικός κύριος που είχε μιλήσει στη μητέρα μου. Έκτοτε γίναμε αχώριστοι φίλοι, οικογενειακοί. 
 
* Όταν παντρεύτηκα και πήγα στην Αθήνα, ο Αχιλλέας ερχόταν τακτικά και έμενε στο σπίτι μας. Οι γιοι μου σπούδασαν μουσική, κλασσικό πιάνο και παράλληλα με τις Πανεπιστημιακές σπουδές τους, έχουν πτυχίο από Ωδείο, η χαρά του Αχιλλέα. 
 Όταν ερχόμασταν για καλοκαιρινές διακοπές στη Θεσσαλονίκη - Χαλκιδική, μου έλεγε ο   Αχιλλέας: - “Πάμε δίπλα στη μητέρα να τους ακούσει, πόση πρόοδο έχουν κάνει.”
 
Ήθελε να τον φωνάζουν και τον φώναζαν θείο.
 
* Μικρός, ήθελε να μάθει πιάνο ο ίδιος. Το λάτρευε. 
 
 Η μητέρα του η Κυρία Μαίρη ήταν πιανίστρια, καθηγήτρια πιάνου, όπως ακριβώς έλεγε και στην παράσταση “Το κλουβί με τις τρελές”, μία ατάκα δική του, που γυρνούσε με έβλεπε με βλέμμα βαθύ και χαιρόταν να τη λέει. Ένα έργο που το συζητούσαμε πολλά χρόνια, ότι θα παίξουμε μαζί. Είχε πάντοτε μεγάλη αδυναμία στη μητέρα του.
 
Κάθε χρόνο από την ώρα που πέθανε η μητέρα του, έκανε Ανάσταση στο νεκροταφείο και μου διηγόταν μετά πώς ένοιωθε. Ένας χρόνος κλείνει από τότε που έφυγε ο Αχιλλέας, στις 7 Απριλίου είναι ημέρα Ανάστασης, Μ. Σάββατο. Πιστεύω ότι θα είναι μαζί. 
 
* Πολυσχιδής προσωπικότητα, πληθωρικός σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του.
 
Ηθοποιός, σκηνοθέτης, φυσικός, όπως και ο μικρός μου γιος.
 
 Αριστοκράτης, Αξιοπρεπής, Αγαπημένος, με άλφα κεφαλαίο και τα τρία. 
 Μου τηλεφωνούσε και μιλούσαμε ώρες, για τα θεατρικά κείμενα που έγραφε, μου τα διάβαζε, με ρωτούσε πώς μου φαίνονταν. Τον ενδιέφερε η γνώμη μου για τις κριτικές που    έγραφε για τις ταινίες. Του έλεγα θα σου βάλω αστεράκια. Τον θαύμαζα.
Συνεργαστήκαμε πολλές φορές. Ήμουν στην επόμενη διανομή, κάναμε ανάγνωση. 
 
* Όταν έρχομαι Θεσσαλονίκη, δεν είναι πια το ίδιο. Πολλές φορές όταν οδηγώ και παίρνω τον δρόμο της Ιταλίας, όπως βλέπω από μακριά τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα, το σπίτι του σκοτεινό, χωρίς τα φώτα που ήταν αναμμένα πάντα το βράδυ, σκέφτομαι με τη καρδιά μου να βουλιάζει, ότι δεν θα τον ξαναδώ, ούτε θα ακούσω το γέλιο του το χαρακτηριστικό. Όσα προβλήματα και αν είχε, πάντα ήταν η χαρά της ζωής, το σπίτι του γεμάτο, μαγείρευε καταπληκτικά και ήθελε να μαζεύονται φίλοι.
 
Ότι ώρα και αν ήταν, μεσάνυχτα, θα του χτυπούσες το κουδούνι και θα άνοιγε. 
 
* Μου λείπει πολύ. Έχασα τον πατέρα μου Άνοιξη και τον Αχιλλέα το ίδιο. Δεν ξέρω γιατί, ενώ είναι η εποχή της Αναγέννησης της φύσης, μου προκαλεί πλέον μία θλίψη.
Έλενα Κωνσταντινίδου
Ηθοποιός
.
Ο ηθοποιός Στέλιος Βραχνής, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς του...
 
Είναι κάποιοι άνθρωποι – ευτυχώς λίγοι – που όταν χάνονται, το «σώμα» σου δεν μπορεί να το αποδεχτεί εύκολα. Η ενέργεια που εξέπεμπαν, ίσως η παιδικότητα τους, το πάθος, η ορμή τους. Τον Αχιλλέα τον έζησα λίγο καιρό. Η γνωριμία μας έγινε το χειμώνα και την άνοιξη «έφυγε». Ότι έχω να θυμάμαι είναι από την συνεργασία μας στο «κύκνειο άσμα» του (Το Κλουβί με τις τρελές) και από κάποιες προσωπικές συναντήσεις που είχαμε εκτός.  
 
Τώρα όσο ο χρόνος περνάει και δεν υπάρχουν πια πληγές για να θολώνουν την κρίση, αυτό που μου μένει ακόμα, και με συγκινεί μέχρι σήμερα, είναι μια κουβέντα που μου είχε πει στα παρασκήνια του «Κλουβιού με τις Τρελές». Ήταν στην δεύτερη πράξη του έργου. Εκείνος έπαιζε- έπαιζε και σε μια φάση το κοινό τον καταχειροκρότησε καθώς, αποχωρούσε από τη σκηνή. Εγώ προετοιμαζόμουν να βγω για την επόμενη σκηνή κι εκείνος σχεδόν συγκινημένος, μου είπε : «Στέλιο ακους; Χειροκρότησαν. Με χειροκρότησαν. Τους άρεσα!». Δεν ήξερα τι να του απαντήσω, χαμογέλασα. Μα πως είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος που σε όλη του ζωή έπαιζε και σκηνοθετούσε να χαίρεται ακόμα σαν μικρό παιδί όταν ανεβαίνει στο σανίδι; Κι όμως, ήταν δυνατόν!
 
Επίσης, δεν θα ξεχάσω την τελευταία μας συνάντηση. Είχε έρθει στην παράσταση που ανέβασα το Μάρτη στο θέατρο Σοφούλη («Δεν υπάρχει σωτηρία»). Ήθελα να τη δει, του μιλούσα καιρό για αυτήν, του ζητούσα τη γνώμη του, τον καλούσα σε πρόβες, εμπιστευόμουν την αισθητική του και φυσικά θαύμαζα τις γνώσεις του πάνω στο θέατρο και τη σκηνοθεσία. Όταν είδε την παράσταση μου είπε, ότι δεν του άρεσε, είχε κάποιες ενστάσεις με τη σκηνοθεσία μου. Πικράθηκα γιατί περίμενα πως και πως να τη δει, ίσως και να είχα την ανάγκη για επιβεβαίωση. Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο – ήταν η τελευταία φορά που τον άκουσα – και μου είπε: «Σου ζητάω συγνώμη αν σε πλήγωσα, αλλά ήθελα να είμαι ειλικρινής απέναντι σου, έτσι πρέπει να ήμαστε μεταξύ μας οι καλλιτέχνες. Έχεις δρόμο φωτεινό μπροστά σου και χαίρομαι που ήσουν δίπλα μου νεαρέ μου.» Ήταν ο πρώτος που ήξερε ότι την επόμενη σεζόν θα ανεβάσω το «Υπέρ Κλυταιμνήστρας» στο Αυλαία και μου είπε: «ορίστε! Είμαι σίγουρος πως με το έργο της Δήμητρας θα μας βάλεις τα γυαλιά. Ενημέρωσε με. Θέλω να δω πρόβες… » Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τον ενημερώσω. Την επόμενη εβδομάδα πέθανε. Η παράσταση έγινε και μέσα μου ένιωθα πως την χρώσταγα σε εκείνον.
 
Υπάρχουν κι άλλα πολλά που θυμάμαι από τον Αχιλλέα, τα οποία όμως, είναι δικά μου. Δεν θα τα μοιραστώ ποτέ. Γιατί; Γιατί αφενώς δε θα ήθελε να τα πω πουθενά και αφετέρου θέλω να έχω τη χαρά πως τα γνωρίζω μόνο εγώ, κι ας είναι και ψευδαίσθηση. 
Στέλιος Βραχνής

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Περδίκης, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς του...

 
Με τον Αχιλλέα γνωριστήκαμε από κοινούς γνωστούς και φίλους γύρω στο 1990. Συνεργαστήκαμε πολύ αργότερα το 2004 όπου μετά από πολύμηνες πρόβες παρουσιάσαμε στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ (που διαχειριζόταν εκείνη την περίοδο μαζί με τον Τάσο Μπλάτζιο) το “True West”, του Σαμ Σέπαρντ, την Άγρια Δύση (όπως αποδόθηκε στα ελληνικά στη μετάφραση του) όπου μας σκηνοθέτησε και έπαιξε και ο ίδιος (έπαιζαν ακόμη ο Μπάμπης Τίγκας και η Κατερίνα Ψαρά και βοηθός σκηνοθέτη ήταν η Εύα Στέφα)
 
Δούλεψε στη λεπτομέρεια, με γνώση και καλή διάθεση και μπορώ να πω ότι ειδικά σε αυτή την παράσταση λειτούργησε για μένα, ως δάσκαλος. Ευχαριστώ πολύ, Αχιλλέα!  
 
Την επόμενη χρονιά παρουσιάσαμε τον «Αμφιτρύωνα» με παραστάσεις στο ΑΥΛΑΙΑ και στις γιορτές ανοιχτού θεάτρου. Ήταν η ίδια χρονιά, το 2005, που ιδρύθηκε και το θέατρο έξω από τα τείχη κι έτσι δεν είχαμε άλλη συνεργασία. Άλλαξε και μένα η καθημερινότητα μου με τις ανάγκες αυτού του θεάτρου που είχαμε με τους συνεργάτες μου να διαχειριστώ. Φάγαμε μαζί, γελάσαμε, μαλώσαμε, συμφιλιωθήκαμε, είδαμε ταινίες στο σπίτι του, περάσαμε γιορτές και γενέθλια μαζί και με άλλους φίλους του και συνεργάτες.  
 
Τελευταία, μιλούσαμε πιο αραιά στο τηλέφωνο, στο δρόμο (όλο και κάπου τον συναντούσα)  και βλέπαμε συνήθως ο ένας τις παραστάσεις του άλλου.
 
Είχα αγάπη για αυτόν τον άνθρωπο, το κατάλαβα καλύτερα όταν έφυγε και μου λείπει.  

Η ηθοποιός Στέφα Εύα, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς της

 
Με τον Αχιλλέα γνωριστήκαμε τυχαία μια απίθανη καλοκαιρινή μέρα του 2002 στην ΧΑΝΘ όπου είχα πάει να καταθέσω μια αίτηση. Πολύ γρήγορα και με ιδιαίτερο χιούμορ με προσκάλεσε να γίνω βοηθός του σε μια παράσταση που ανέβαζε τότε την Άγρια δύση του Σαμ Σέπαρντ. Το ένστικτο μου, η φιλική του διάθεση και η εμπιστοσύνη που μου έδειξε αν και μόλις είχα τελειώσει την σχολή μ’ έκαναν να δεχτώ σκεπτόμενη πόσα πολλά μπορώ να μάθω από ένα τέτοιο  άτομο που από τα συμφραζόμενα φαινόταν να γνωρίζει πολύ καλά το θέατρο. Η παράσταση του ήταν εξαιρετική, η συνεργασία  καλή και από κει και πέρα με θεωρούσε μέλος της ομάδας του.
 
Συμμετείχα σε γιορτές και γενέθλια, πρωτοχρονιές. Ένα από τα πολλά που μου έκανε εντύπωση ήταν το τεράστιο πάθος του για την δημιουργία. Ήταν ολοκληρωτικά δοσμένος σε αυτό που έκανε κάθε φορά. Ξυπνούσε και κοιμόταν με αυτό. Δυστυχώς πολλές φορές σε βάρος της υγείας του… Για να καταλάβετε μπορούσε να πάρει 2 το πρωί να μου πει έτσι θα πεις την τάδε ατάκα ή δες αυτήν την ταινία στο 30΄ λεπτό αυτό το ύφος είναι αυτό που θέλουμε και εγώ φυσικά εμένα άναυδη. Κάθε φορά που πίστευε ότι ταίριαζα με έναν ρόλο με έπαιρνε αμέσως τηλέφωνο και προσπαθούσε να με πείσει με όλο του το είναι ότι πρέπει να το κάνω.
 
Ξεχωριστή ήταν η συμμετοχή μου στην Προδοσία του Πίντερ το 2012 σε σκηνοθεσία δική του. Η ανάλυση του ρόλου, λέξη λέξη και κάποια κλειδιά-μυστικά υποκριτικής, -πολλές φορές μια λέξη μόνο- θεωρώ ότι με πήγαν μπροστά ως ηθοποιό. Είχε την ικανότητα να διακρίνει ικανότητες και ποιότητες στους άλλους και υποστήριζε μέχρις εσχάτων τις επιλογές του. Για όσο καιρό κρατούσε η συνεργασία ουσιαστικά ερωτευόταν τους ηθοποιούς του.
 
Σε φιλικό επίπεδο αξέχαστοι θα μου μείνουν οι πολύωροι καφέδες στο σπίτι του όπου διαβάζαμε και αναλύαμε διάφορα κείμενα και λέγαμε τα εσώψυχα μας με απόλυτη εμπιστοσύνη συνοδεία πίτας και μπισκότων και πολύ καπνού.. Είναι εντυπωσιακό πόσο βαθιά κατανοούσε την ανθρώπινη φύση ακόμα και στα χειρότερα της, πόσο φυσιολογικές  του φαινόταν οι αδυναμίες των ανθρώπων, τα πάθη και τα λάθη. Ενώ εγώ θύμωνα εκείνος μου εξηγούσε και στο τέλος είχε πάντα δίκιο.
 
Φίλε μου και δάσκαλε μου, μέντορα μου    αφήσαμε πολλά σχέδια στην μέση… Αν ήταν μαζί μας θα του ‘λεγα βάλε καφέ και έρχομαι, θα φέρω και τα αγαπημένα σου μπισκότα. Να είσαι καλά εκεί που είσαι. Ξέρετε ο θάνατος είναι τρομακτικός γιατί κάποια άτομα στη ζωή μας θεωρούμε ότι θα τα έχουμε για πάντα, τουλάχιστον για όσο υπάρχουμε και εμείς. Δεν είναι κάτι αυτονόητο όμως. Το νήμα, πολλές φορές κόβεται απότομα. Γι’ αυτό καλό είναι να μην αφήνουμε εκκρεμότητες με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν και αγαπάμε.

Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Καβακιώτης, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς του (7/4: Ημέρα μνήμης Ψαλτόπουλου)

 
 
Κάπου στο 1996 ως μαθητής Λυκείου στην πόλη μου το Κιλκίς έπαιζα στην «Ελίζα» της Ξ. Καλογεροπούλου. Μόλις τελείωσε η παράσταση η σκηνοθέτιδα ήρθε στα καμαρίνια και μου είπε πως ο κύριος Ψαλτόπουλος θέλει να σου μιλήσει. Βγήκα κι εγώ χωρίς να ξέρω ποιος είναι αυτός ο κύριος αλλά από το ύφος της σκηνοθέτιδας μου κατάλαβα πως είναι κάποιος πολύ σημαντικός. Όταν τον αντίκρυσα με τα φανταχτερά του ρούχα, τα μοντέρνα του γυαλιά και το σκουλαρίκι στο αυτί με κέρδισε κατευθείαν. «Σ αρέσει το θέατρο ;» Με ρώτησε. «Πολύ» του απάντησα. «Να το συνεχίσεις, έχεις ταλέντο». Ντράπηκα τον ευχαρίστησα και έφυγα. Κάποια χρόνια μετά μου εμπιστεύτηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Αμφιτρύωνα» με το Θέατρο Αναζήτηση Θεσσαλονίκης.
 
Ο Αχιλλέας ήταν χαρισματικός, δοτικός, βαθύς γνώστης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Πάντα στις πρόβες του μας έδινε παραδείγματα από κινηματογραφικές ταινίες για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι θέλει ο χαρακτήρας που δουλεύουμε και για να μπορέσουμε να αποδώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε τις σχεσεις με τους άλλους χαρακτήρες στην κάθε σκηνή. Μας μιλούσε για το Actors Studio της Νέας Υόρκης, για τον Μάρλον Μπράντο, τον Αλ Πατσίνο, για τον Λορενς Ολίβιε και όλους του μεγάλους αστέρες εμπνέοντας μας να συνεχίσουμε με πίστη ανακαλύπτοντας τα μυστικά της τέχνης του ηθοποιού.  
 
Θυμάμαι την αγάπη του για τον ηθοποιό και τις θυσίες που έκανε για να τονώσει το θεατρικό γίγνεσθαι της Θεσσαλονίκης. Συνειδητά και έμπρακτα αφιέρωσε όλη την ζωή του στο θέατρο κι αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Πάντα μας τιμούσε με την παρουσία του σε θεατρικές παραστάσεις με άλλες θεατρικές ομάδες γεγονός που μας συγκινούσε, γιατί αυτό έκανε τον Αχιλλέα πάνω απ όλα φίλο. Μας έδινε πάντα με την καθαρότητα της ψυχής του την εντύπωση πως το θέατρο είναι κάτι το ιερό και αυτός ένας ιερέας της τέχνης του, ένας μάγος που μάγεψε κι εμάς κοντά του. Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας Αχιλλέα...
 
Κωνσταντίνος Καβακιώτης

Ο ηθοποιός Στέργιος Κωνσταντζίκης, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς του (7/4: Ημέρα μνήμης Ψαλτόπουλου)

 
            Εγώ τον Αχιλλέα σαν σκηνοθέτη, τον γνώρισα τα τελευταία δέκα χρόνια. Πριν τον ήξερα σαν θεατράνθρωπο της πόλης, σαν γείτονα, που συναντιόμασταν και απλά χαιρετιόμασταν. Παρακολουθούσα τα έργα του, θαύμαζα τα κείμενά του, διάβαζα ό,τι γραφόταν για εκείνον. Ήταν ο άγνωστος για τους άλλους, μα διάσημος για μένα, άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
 
            Με είδε για πρώτη φορά να παίζω στη Νέμεση, στο έργο ‘’Απόψε αυτοσχεδιάζουμε με τον κύριο Πιραντέλο’’ σε σκηνοθεσία Τίνας Στεφανοπούλου και μου πρότεινε να παίζω σε μια παραγωγή του, στο ‘’Αυλαία’’ που τότε διεύθυνε, σε σκηνοθεσία Παύλου Δανελάτου ‘’Το φάντασμα του Κάντερβιλ’’. Έπειτα συμμετείχα στο δεύτερο ανέβασμα του ‘’Έκβους’’ στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη, στο πρώτο ανέβασμα του ‘’Ο Μάγειρας, ο Άμλετ, η Οφηλία και τα φαντάσματα’’ στο έργο ‘’Ζήτω η Αμφίβολη Ζωή’’ του Σάκη Σερέφα και στο κύκνειο άσμα του ‘’Το Κλουβί με τις Τρελές’’.
 
            Δεν θα γράψω για την αξία του ως σκηνοθέτης – ηθοποιός – κριτικός – συγγραφέας. Θα τα πουν καλύτερα αυτοί που τον γνώριζαν από την αρχή της καριέρας του. Για μένα ήταν ο Δάσκαλος και πολύ περισσότερο ο φίλος. Έξω από το θέατρο όπου βέβαια υπήρξαν και στιγμές έντασης και εκνευρισμού, ο Αχιλλέας ήταν για μένα η καλύτερη παρέα.
 
            Εύστροφος, πνευματώδης, χιουμορίστας, με ενσυναίσθηση για ότι σου συμβαίνει. Διηγούνταν με τον πιο απολαυστικό τρόπο και του άρεζε να παρακολουθεί τις αντιδράσεις σου. Πηγαίναμε μαζί για μπάνιο το καλοκαίρι. Είχε μεγάλη χαρά. Καθόταν ώρες μέσα στη θάλασσα και όταν έβγαινε δεν σκουπιζόταν. Ήθελε η δροσιά να μένει στο σώμα του.
 
            Ήταν διάνοια στον τομέα του. Του ανέφερες στην τύχη μια παλιά κινηματογραφική ταινία και αμέσως σου διηγιόταν την υπόθεση, τους ήρωες, τη χρονιά, τους ηθοποιούς. Καλούσε συχνά για φαγητό τους φίλους του. Μαγείρευε ο ίδιος ώρες ατελείωτες γκουρμέ φαγητά.
 
            Δεν σταματούσε να εργάζεται. Πριν πεθάνει ετοίμαζε δύο καινούργια έργα, σαν να ήθελε να προλάβει κάτι.Η συνεχής δημιουργία και οι φίλοι του, που τα μοιράζονταν όλα ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο ή από κοντά ήταν οι χαρές του.
 
            Πικρία είχε, γιατί μετά από σαράντα και χρόνια προσφοράς στην πόλη, δεν τον κάλεσαν μια φορά να σκηνοθετήσει στο Κρατικό Θέατρο.           Πικρία είχε, γιατί τον αντιμετώπιζαν με προκατάληψη, για λόγους που δεν καταλάβαινε.
 
            Τα βράδια νομίζω ότι βλέπω την μορφή του, να περνά έξω από το μαγαζί μου, να μου παραγγέλνει βαζάκια μουστάρδες, που του άρεζε, να με καλεί στο σπίτι του αργά το βράδυ για να μου δώσει σε ταπεράκι το φαγητό που ετοίμασε, να το δοκιμάσει η γυναίκα μου και να του πει τη γνώμη της. Κι αλλοίμονο της αν δεν του τηλεφωνούσε την άλλη μέρα.
 
            Κτίσαμε έναν κόσμο μεταξύ μας, που απότομα γκρεμίστηκε και έμεινε η σκόνη του μύθου.
            ‘’Να ‘ρθουμε και αύριο’’ επέμενε με νάζι μικρού παιδιού, αρχές Αυγούστου, όταν γυρνούσαμε από παραλία της Επανωμής.
            ‘’Έχω δουλειές, δεν μπορώ’’ του αρνήθηκα. Δεν ξαναπήγαμε. Τον Απρίλιο πέθανε. Όμως πως θα ‘ θελα να του χα πει ‘’θα ερχόμαστε κάθε μέρα Αχιλλέα μου, κάθε μέρα.
 
Στέργιος Κωνσταντζίκης

Η ηθοποιός Εύη Εμμανουήλ, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς της

 
Αχιλλέας Ψαλτόπουλος! Μια Αγέρωχη Ψυχή… Ένας σταρ της πόλης. Εκκεντρικός τόσο στο ντύσιμό του όσο και στις ιδέες του, πάντοτε με μια υπέροχη αίσθηση της φινέτσας και του γούστου, γεμάτος ζωντάνια, με το πείσμα ενός μικρού παιδιού. Τί να πρωτοπώ για τον μικρό μου «Γιούβα»… έτσι τον αποκαλούσα χαριτολογώντας (από το γιουβαρλάκι) κι εκείνος πάντοτε γελούσε αγαπησιάρικα! Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Δε θα ξεχάσω ποτέ την χαρακτηριστική φωνή του, το γνήσιο γέλιο του και την αφοπλιστική του ματιά σε ό,τι ανέλυε.
 
Απόφοιτος του φυσικομαθηματικού, με σπουδές στην υποκριτική, σκηνοθεσία και κινηματογράφο, σε Ελλάδα και εξωτερικό, και μεγάλος γνώστης της μουσικής, όντας γιος πιανίστριας. Σκηνοθέτης, ηθοποιός, δάσκαλος υποκριτικής, κριτικός κινηματογράφου, ένας καταξιωμένος θεατράνθρωπος, ένας χείμαρρος ταλέντου και γνώσεων. Μια αυθεντική προσωπικότητα που δε δίσταζε μπροστά στα θέλω του και πάντοτε ολοκλήρωνε τους στόχους του, παρόλες τις δυσκολίες και τους πολέμους που δεχόταν, ένας δυναμικός άνθρωπος με πυγμή και τσαγανό, πανέξυπνος και με αστείρευτο χιούμορ, γεμάτος όνειρα που συνεχώς έθετε νέους στόχους, πολυπράγμων και πολυτάλαντος.
 
Ένας Φίλος, για την ακρίβεια ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Όταν τελείωσα τη δραματική σχολή στην Αθήνα, επιστρέφοντας Θεσσαλονίκη  ο Αχιλλέας ήταν ο πρώτος που με στήριξε, με πίστεψε, μου εμπιστεύθηκε μεγάλους ρόλους, με μύησε στον θεατρικό κόσμο της πόλης. Τότε είχε το θέατρο Αυλαία. Παραστάσεις στις οποίες συνεργαστήκαμε ήταν : «Η γυναίκα με τα μαύρα», «Μάγος του Οζ», « Αμφιτρύων», « Έκβους», «Ο μάγειρας, ο Άμλετ, η Οφηλία και τα φαντάσματα», «Μια απλή ερωτική ιστορία».
 
Ένας  άνθρωπος έξω καρδιά, που δινόταν ολοκληρωτικά σε ό,τι αγαπούσε, δραστήριος, πρώτος σε όλα, δοτικός, λάτρευε να καλεί τους συνεργάτες του στο σπίτι του, να μας μαγειρεύει τις καταπληκτικές, μοναδικές του σπεσιαλιτέ, με τις μυστικές του πάντα συνταγές, να φτιάχνει μοναδική, παρεΐστικη και καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, διηγώντας μας ξεκαρδιστικές ιστορίες ενώ ήταν ικανός να μας κάνει ολονύκτια ανάλυση του κάθε ρόλου από το ελληνικό, παγκόσμιο, θέατρο, κινηματογράφο και λογοτεχνία. Ένας παθιασμένος καλλιτέχνης, με ακόμη ένα ταλέντο. Με καταπληκτική πένα. Μας διάβαζε δικά του θεατρικά έργα και κινηματογραφικά σενάρια με μεγάλο πάθος ως το πρωί, παίζοντας ταυτόχρονα όλους τους ρόλους που είχε γράψει.
 
Έμαθα πολλά από εκείνον, τον αγαπούσα και τον θαύμαζα πολύ. Πάντοτε συζητούσαμε ώρες για όλα τα θέματα, είτε σπίτι του, που με περίμενε πολλές φορές με ανυπομονησία να πάω μαζί με τον σκύλο μου για να παίξουν, είτε τηλεφωνικώς ιδίως τα ξημερώματα, Θεσσαλονίκη ή Αθήνα όπου μ’ επισκεπτόταν και παρακολουθούσαμε θεατρικές παραστάσεις, αναλύοντας τες με άλλους ανθρώπους του θεατρικού χώρου και φίλους του Αχιλλέα, που μας ένωνε όλους.
 
Αν μ αφήσετε μπορώ να γράψω τόμους για τον Αχιλλέα. Πριν 3 χρόνια λοιπόν επέστρεψα από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη κι ο Αχιλλέας είχε χαρεί πολύ που θα ήμασταν και πάλι εδώ παρέα. Με στήριξε πολύ και πάλι, και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό και για τόσα άλλα. Ένας ευαίσθητος άνθρωπος με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Τον Αχιλλέα τον θαυμάζω για όλα του, ακόμη αν θέλετε και για τον θάνατό του. Είχε όνειρο ζωής να κάνει «Το Κλουβί με τις Τρελές» και το έκανε. Το σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστούσε στο ρόλο της «Ζαζά». Οι δυο τελευταίες του παραγωγές ήταν το «Μια απλή ερωτική ιστορία » και «Το κλουβί με τις τρελές». Ο οργανισμός του προφανώς δεν ήταν και στη καλύτερη κατάσταση, κι όμως υποσυνείδητα κρατήθηκε… να τελειώσει τις παραστάσεις του με μεγάλη επιτυχία και μετά από λίγο καιρό έφυγε όρθιος, σχεδόν στο σανίδι. Είχαμε ήδη αρχίσει πρόβες, σπίτι του, για το επόμενο μεγάλο του εγχείρημα, που θα είχε μέσα και κάποια ονόματα, όμως τελικά δεν πρόλαβε να τ’ αποτελειώσει.
 
 Σάββατο ήμασταν μαζί, Τρίτη μπήκε νοσοκομείο και σε μια εβδομάδα μας άφησε για πάντα, αξιοπρεπής κι ευτυχισμένος, έχοντας ζήσει τη ζωή που ήθελε και έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρό του. Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω... κι όταν χτυπάει τα ξημερώματα το τηλέφωνό μου νομίζω πως θα ακούσω εκείνη την χαρακτηριστική φωνή του να με πειράζει. Συχνά τον βλέπω στον ύπνο μου να με υποδέχεται και να με ξεναγεί στην τωρινή του κατοικία.. λέγοντάς μου πως είναι όμορφα εκεί και να μη στεναχωριέμαι. Ο Αχιλλέας είναι για μένα ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου, όπως το ίδιο  πιστεύω πως είναι και για την πόλη της Θεσσαλονίκης.
 
Αχιλλέα μου λείπεις πολύ και θέλω να ξέρεις πως ήσουν, είσαι και πάντα θα είσαι στη καρδιά μου.

Ο συνθέτης & παραγωγός Θανάσης Ζλατάνος, μιλά για τον Αχιλλέα της καρδιάς του (7/4: Ημέρα μνήμης Ψαλτόπουλου)

 
Μπήκε στο στούντιο σα σίφουνας όταν το lollipop ήταν ακόμα καλαμαριά. Είμαι ο Αχιλλέας και θέλω να κάνουμε μαζι τη μουσική υπόκρουση για το θεατρικό που ανεβάζω. Μπα σε καλό μου τι ν’ τούτος σκέφτηκα αν και στο στούντιο περνούσαν και περνανε κάθε καρυδιάς καρύδια. Αλλοπαρμένοι  wannabes παντογνώστες και πάει λέγοντας. Για πείτε μου τι ακριβώς θέλετε - μίλα μου στον ενικό ο Αχιλλέας είμαι,…οκ τι θέλεις; Ανοίγει μια από τις πελώριες τσάντες που πάντοτε κουβαλούσε κι έβγαλε cds μουσικές και τσιτάτα για κάθε δευτερόλεπτο της παράστασης μη σου πω. Τον κοιτούσα κεραυνοβολημένος. Και του έκανα ακριβώς αυτό που ήθελε -κι ας έπαιρνε ώρες ατέλειωτες- ήταν τόσο σπουδαίο για μένα να συνεισφέρω αυτό που μπορούσα σε αυτόν που πραγματικά ήξερε. Με συνέπαιρνε και μένα ο ενθουσιασμός του που ήταν αδάμαστος κι ασίγαστος μέχρι τη τελευταία του παράσταση. Με συνέπαιρνε και η αξιοπρέπεια του σε ότι κι αν έφτιαχνε αν και τον πυροβολούσαν πανταχόθεν για τις επιλογές του. Κύριος και στις συναλλαγές του αν και τόσο ζορισμένος οικονομικά.
 
Δούλεψα μαζί του, συμπληρωματικά έβαζα ένα μικρό λιθαράκι στον ήχο του κι αισθανόμουν κάθε φορά τόσο περήφανος που ο Αχιλλέας πέρασε από το στούντιο. Σαν κάποιου είδους γιορτή μια μάζωξη παράξενη που όλοι έδιναν το καλύτερο τους εαυτό για τη παράσταση – γι’ αυτό που τόσο αγαπούσε και λάτρευε.
 
Βαθιά συγκινημένος όποτε τον σκάφτομαι είχα τη τύχη να του δώσω βήμα στο ραδιόφωνο σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις. Τον κοιτούσα όσο μιλούσαμε κι αναρτιόμουνα από πού αντλεί αυτή τη ασίγαστη νεανικότητα κι ενθουσιασμό. Από τη λατρεία του γι’ αυτο που έκανε ή ήταν κάτι έμφυτο εντελώς δικό του; Εχει καμιά σημασία; Νομίζω πως όχι, ο Αχιλλέας δεν έφυγε, έμεινε και θα μείνει κοντά μας ως ο Αχιλλέας της καρδιάς μας……


Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Φλαμίνγκο

Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Μία βραδιά γεμάτη συγκίνηση στο θέατρο «Σταύρος Κουγιουμτζής»
Μία βραδιά γεμάτη συγκίνηση στο θέατρο «Σταύρος Κουγιουμτζής»
με 0 Σχόλια 2395 Views

Ήταν μία βραδιά γεμάτη συγκίνηση, με τα αποκαλυπτήρια της επιγραφής, που μετονομάζει το θέατρο της οδού Χηλής, σε θέατρο «Σταύρος Κουγιουμτζής» και μία συναυλία, που ταξίδεψε το κοινό στον χρόνο.

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη