Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση: Μέρος Ι. Από την Ιωάννα Καμενίδου.

293 Views
Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση: Μέρος Ι. Από την Ιωάννα Καμενίδου. Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση: Μέρος Ι. Από την Ιωάννα Καμενίδου.

Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση: Μέρος Ι.

Από την Ιωάννα Καμενίδου.
      «Μια φορά και ένα καιρό σε ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε μια πανέμορφη ψηλή, ξανθιά, αδύνατη πριγκίπισσα, που όλοι έπεφταν στα πόδια της και γίνονταν χαλί να τους πατήσει. Οι άντρες κουνούσαν την ουρά τους για ένα της χαμόγελο και οι γυναίκες έβγαζαν σπυριά από τη ζήλια τους. Το πιο όμορφο πριγκιπόπουλο του βασιλείου την ερωτεύτηκε, παντρεύτηκαν και έκαναν μαζί μικρά μοντέλα. Τέλος.»
   «Έτσι συνοψίζονται τα παραμύθια όλου του κόσμου. Προβλέψιμο.» σκέφτηκε η Λίζι και έκλεισε το βιβλίο. 6 χρόνια νηπιαγωγός, είχε σιχαθεί τα παραμύθια. Όχι όλα τα παραμύθια. Μόνο αυτά που περνάνε υποσυνείδητα μηνύματα στα μικρά κοριτσάκια για την τέλεια ζωή, το τέλειο κορμί, τον τέλειο άντρα...την απίστευτη τελειότητα του σύμπαντος τέλος πάντων! Και χαρά αυτά από κάτωωω! Άλλο να σου το λέω και άλλο να το βλέπεις! Θα μου πεις και εκείνη το ίδιο δεν έκανε; Υπήρξε κάποτε η εποχή που πίστευε στα παραμύθια. Μετά τη χτύπησε η πραγματικότητα κατάφατσα και συνήλθε. Και το άλλο; Γιατί τα κορίτσια ταυτίζονται με το παραμύθι, βγάζουν καρδούλες από τα αυτιά, αλλά τα αγοράκια όχι; Χασμουριούνται και δε θυμούνται ούτε ότι υπάρχει πρίγκιπας στην όλη ιστορία! «Άντε κυρίααα! Τελείωσε; Να παίξουμε με τους δεινόσαυρους;». Άντρες παιδί μου...αναίσθητοι από μικροί...
      Στα 31 της η Λίζι είχε μια σίγουρη δουλειά, δικό της σπίτι, 2 γελοίες κολλητές, την Καίτη και τη Μαίρη και μια μικρότερη αδερφή που ήταν και αυτή παρέα της. Το βασικό της πρόβλημα, ήταν ότι δεν είχε ζήσει ακόμα τον απόλυτο έρωτα.
Το κινηματογραφικό φιλί στη βροχή,το απίστευτο πάθος το βράδυ μπροστά από το τζάκι, το «σ’αγαπάω»...  και το θέμα είναι ότι δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί!

Ήταν έξυπνη, ευγενική, με πολύ χιούμορ, όμορφη, με λαμπερά πράσινα μάτια, μακρυά καστανά μαλλιά και ένα ζουμερό, μαλακό, ζεστό κορμί. Τουλάχιστον έτσι το έβλεπε αυτή. Γιατί οι άλλοι το αποκαλούσαν χοντρό. Αυτό το «χοντρό» δεν μπόρεσε ποτέ να το καταλάβει η Λίζι. Μια λέξη είναι. Τίποτα παραπάνω. Όταν παλιότερα κάποιος της φώναζε «Είσαι χοντρή!» στο δρόμο, απλά τον κοιτούσε απορρημένη και του έλεγε «Το ξέρω». Δεν ήταν προσβολή για εκείνη. Έτσι της είχαν μάθει από μικρή. Οι γονείς της της έλεγαν πάντα ότι η ομορφιά του ανθρώπου πηγάζει από την ψυχή. Κοίταξέ τον στα μάτια και θα καταλάβεις πόσα καράτια ψυχής έχει. Για τους άλλους γιατί ήταν τόσο δυσνόητο;
      Δεν είναι ότι δεν είχε κάνει σχέσεις μέχρι τώρα. Υπήρξαν άντρες που εκτίμησαν όλα της τα πλούσια προσόντα. Απλά...δεν έκατσαν πολύ. Για κάποιους ανθρώπους η γνώμη του κόσμου είναι σημαντική γιατί τονώνει το «εγώ» τους. Όταν για παράδειγμα οι φίλοι σου θεωρούν σέξυ το 90-60-90, πώς να εμφανιστείς με μία τσουπωτή κοπέλα αγκαλιά; Πώς να τους κάνεις να ζηλέψουν και να ενισχύσεις την ανδρική σου υπερηφάνεια; Μιλάμε πάντα για αυτούς τους φίλους που δεν έχουν ποτέ σχέση, επειδή αυτές που έχουν ως πρότυπα, δεν τους κάθονται, έτσι;
        «Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά» είπε κοιτώντας στον καθρέφτη. «Αυτή τη φορά έχω γνωρίσει τους φίλους του και φαίνονται συμπαθητικοί». Φόρεσε το αγαπημένο της μαύρο κολάν κάτω από το καινούριο μαύρο φόρεμα, μερικές σταγόνες άρωμα στους καρπούς και πίσω από τα αυτιά και βγήκε. Σήμερα το βράδυ είχε ραντεβού με το Γιώργο στο γνωστό της στέκι, το “Μαύρη Τουλίπα”. Ένα καλαίσθητο μπαράκι χωμένο σε ένα καταπράσινο στενάκι, κάπου στην Άνω πόλη. Το είχαν ανακαλύψει με τα κορίτσια πριν καμιά τετραετία, όταν περνούσαν τη φάση “θα περπατάμε 2 ώρες τη μέρα για να χάσουμε κιλά”. Το έκαναν πέντε μέρες συνεχώμενα. Την έκτη, χάθηκαν ανάμεσα στα στενάκια. Την έβδομη εγκατέλειψαν την προσπάθεια και ενέδωσαν στο μπαράκι που είχαν ανακαλύψει. Ένα βράδυ που έπιναν τις μπύρες τους με την Μαίρη (η Καίτη είχε βγει ραντεβού), τις πλησίασε ένας ψηλός, μελαχρινός που καθόταν σε μια παρέα λίγο παραπέρα και προσφέρθηκε να τις κεράσει. Η Λίζι χαμογέλασε στη Μαίρη και έκανε να γυρίσει την πλάτη της, γιατί πίστεψε ότι για εκείνη είχε έρθει. Στο μυαλό της, δεν ήταν λογικό να είχε έρθει για αυτή. Ο Γιώργος, έτσι είχε συστηθεί, της έπιασε το χέρι, χαμογέλασε και ζήτησε τον αριθμό της. Όταν συνειδητοποίησε τι γινόταν, του έδωσε τον αριθμό της και να που σε μια εβδομάδα θα έκλειναν ένα μήνα μαζί.
       «Ένας μήνας», σκέφτηκε καθισμένη στο μπαρ. Από το άγχος της, είχε φτάσει 20 λεπτά νωρίτερα. «Ένας μήνας πέρασε και ακόμα δεν ένιωσα πεταλούδες στο στομάχι, ανυπομονησία να ακούσω τη φωνή του και δεν έχουμε κοιμηθεί μαζί ακόμα! Μήπως πρέπει να μου πει κάτι όλο αυτό; Μήπως;»
- «Όμορφη όπως πάντα Λίζι. Σου πάει πολύ αυτό το φόρεμα».
Σήκωσε τα μάτια της και αμέσως πιάστηκαν στα δικά του. Μεγάλα, ζεστά και χαμογελαστά. Πολλά καράτια ψυχής. Ο Άγγελος. Όνομα και πράγμα. Συνιδιοκτήτης και μπάρμαν στο μαγαζί τα τελευταία πέντε χρόνια. Ψηλός, μελαχρινός, καλοστεκούμενος, γύρω στα 38. Την είχε ακούσει άπειρες φορές να μιλάει για τα προβλήματά της, τα προσωπικά της ή απλά...να μιλάει. Δεν παραπονέθηκε ποτέ. Το αντίθετο μάλιστα. Πάντα την ενθάρρυνε να συνεχίσει. Αλλά θα μου πεις, το ίδιο δεν έκανε με όλες; Ήταν γνωστό ότι κάθε βδομάδα είχε άλλη. Όπως και να ‘χει, η φωνή του ένα ρίγος της το προκαλούσε.
- «Δεν μπορώ να το αρνηθώ. Πότε δεν είμαι όμορφη άλλωστε;» του απάντησε. Ο αυτοσαρκασμός θα τη φάει κάποια στιγμή, να μου το θυμηθείτε.
- «Αληθεύει. Τι μπορώ να κάνω για εσάς σήμερα;»
- «Σήμερα μπορείς να μας κάνεις μια βότκα
on the rocks»
- «Ναι, και μετά θα σε μαζεύουμε of the rocks. Αφού δεν το αντέχεις και το ξέρεις.»
- «Τι προτείνεις;»
- «Άστο επάνω μου».
Σε δευτερόλεπτα είχε θρυμματίσει πάγο και έριξε μέσα στο σέικερ λευκή τεκίλα, χυμό lime και ένα ακόμα ποτό που η Λίζι –ο πότης- προφανώς δεν ήξερε. Λίγο αλάτι στο χείλος ενός ποτηριού κοκτέιλ και έτοιμο.
- «Frozen Margarita για τα μάτια σου μόνο», είπε και της το έδωσε περιμένοντας να το δοκιμάσει.
Διστακτικά ίπιε μια γουλιά, έκλεισε τα μάτια και όταν τα ξανάνοιξε, ήταν ενθουσιασμένη.
- «Τέσσερα χρόνια τώρα και μ’αφήνεις να πίνω μπύρες όταν μπορώ να πίνω κάτι τέτοιο; Θα έπρεπε να ντρέπεστε κύριε μπάρμαν»
-«Ό,τι καλύτερο μπορεί να ακούσει ένας μπάρμαν...τα καλά λόγια...όχι την ντροπή...δηλαδή όχι ότι ντρέπομαι...απλά...»
- «χαχαχα. Καλά καλά! Κατάλαβα τι εννοείς! Χαχαχα». Πρώτη φορά τον έφερνε σε αμηχανία. Πολύ ενδιαφέρον.
- «Ποιο είναι το αστείο, για να γελάσουμε όλοι μαζί;». Είπε με τη γνωστή μπάσα φωνή ο Γιώργος, ο οποίος ήρθε τόσο αθόρυβα, που την έκανε να αναπηδήσει στην καρέκλα.
- «Τίποτα ιδιαίτερο. Ο Άγγελος μου έφτιαξε ένα πολύ ωραίο κοκτέιλ. Δοκίμασε»
- « Όχι, ευχαριστώ. Αυτά είναι γυναικεία ποτά και με πολλές θερμίδες. Ούτε εσύ έπρεπε να το πίνεις. Ουίσκι. διπλό.»
Η Λίζι έγινε κατακόκκινη και δεν ήθελε να κοιτάξει τον Άγγελο στα μάτια. Γύρισε στο πλάι και κοίταξε το Γιώργο. Για κάποιο λόγο, τα μάτια του ήταν πάντα κρύα, απόμακρα. Δε διέκρινε ψυχή.
- «Τελικά τι θα κάνουμε το σαββατοκύριακο;», τον ρώτησε προσπαθώντας να αλλάξει συζήτηση.
- «Γιατί, τι είναι το σαββατοκύριακο;»
- «Τα γενέθλια μου...Νόμιζα ότι θα κάναμε κάτι, θα πηγαίναμε κάπου..»
- « Α! Ναι! Βέβαια! Μου διέφυγε γιατί είμαι κουρασμένος. Αύριο κιόλας θα κλείσω δωμάτιο σε ένα ωραίο ξενοδοχείο στο Πήλιο. Θα σου αρέσει, είναι...» Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση και χτύπησε το κινητό του. Τι προτότυπο;!
- «Μωρό μου πάω έξω να μιλήσω 2 λεπτά και έρχομαι. Ο Νίκος είναι» είπε και έφυγε...

Συνεχίζεται....

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή