Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Ένα τέλος και μια νέα αρχή Από την Ιωάννα Καμενίδου.

291 Views
Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Ένα τέλος και μια νέα αρχή Από την Ιωάννα Καμενίδου. Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Ένα τέλος και μια νέα αρχή Από την Ιωάννα Καμενίδου.

Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Ένα τέλος και μια νέα αρχή

Από την Ιωάννα Καμενίδου.

-Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ
-Διαβάστε το δεύτερο μέρος ΕΔΩ
- «Σοβαρά μιλάς; Ο άνθρωπος είναι καραγκιόζης!» είπε η αδερφή της η Λυδία (ναι, το αγαπημένο βιβλίο της μητέρας τους ήταν το “Περηφάνια και Προκατάληψη”, εξού και τα ονόματα) γεμίζοντας το ποτήρι της με βότκα.
- «Πάμε. Πάμε να του κάψουμε το σπίτι, το αυτοκίνητο και όλη του την οικογένεια!» είπε η Μαίρη αδειάζοντας για δεύτερη φορά το δικό της.
Η Λίζι μετά από αυτά που άκουσε, έφυγε από το μπαρ χωρίς να δώσει εξηγήσεις στον Άγγελο και κάλεσε τις κολλητές και την αδερφή της σε έκτακτο συμβούλιο. Ήταν όλες εξοργισμένες και έκαναν λίστα με πιθανά σενάρια εξόντωσης:
1.     Ολοκαύτωμα αυτοκινήτου και σπιτιού (Μαίρη)
2.     Χαστούκι και ποτήρι με κρασί στο πρόσωπο (Καίτη)
3.     Σεξ με ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα για αντίποινα (Λυδία)
Η ίδια ήταν απλά σιωπηλή και δεν έδινε πολύ σημασία σε αυτά που έλεγαν. Δεν ήταν ότι τον αγάπησε και ο αβάσταχτος πόνος την οδηγούσε σε κατάθλιψη. Μην τρελαθούμε τελείως, ένα μήνα τον ήξερε και ας είμαστε ειλικρινείς. Από την αρχή δεν κατάφερε να αγγίξει το μυαλό της. Τι να τα κάνεις όλα τα άλλα, αν δεν μπορεί να εισβάλλει στη σκέψη και στα όνειρά σου;
- «Αρκετά» είπε με δραματικό τρόπο και η “αγέλη” σώπασε. «Ξέρουμε όλες ότι δε θα κάνω τίποτα αυτά. Δεν είμαι υστερική γκόμενα και δεν είμαι υπερ του οφθαλμός αντί οφθαλμού. Το σαββατοκύριακο θα απολαύσω την ωραιότατη διαμονή μου στο υπέροχο ξενοδοχείο και όταν εκείνος θα περιμένει περισσότερα, απλά θα σηκωθώ και θα φύγω, με τα μαλλιά μου να ανεμίζουν...» είπε και γέμισε το ποτήρι της.
- «Και από πίσω θα παίζει το soundtrack της ταινίας “τα καλύτερά μας χρόνια”. Meeemories….» ξεκίνησε η Μαίρη.
- «…light the coοorners of my mind…» συνέχισε η Καίτη
- «...misty watercolored meeeemories…» πρόσθεσε η Λυδία
- «...of the way we weeeere...» τραγούδησαν όλες μαζί, μέχρι να τις βρει το ξημέρωμα...
   Παρασκευή απόγευμα, η Λίζι είχε έτοιμο το βαλιτσάκι της, είχε ντυθεί και στολιστεί και περίμενε το Γιώργο να περάσει να την πάρει, όταν χτύπησε το κινητό της και προς μεγάλη της έκπληξη ήταν ο Άγγελος.
- «Καλησπέρα όμορφε. Τι κάνεις;»
- «Καλησπέρα όμορφη. Είμαι πολύ καλά. Εσύ; Ετοιμάστηκες;»
- «Ναι, περιμένω το Γιώργο. Ήθελες κάτι;»
- «Πήρα απλά να δω τι κάνεις. Ώστε Πήλιο, ε; Ωραίο το Πήλιο. Πήγα πριν 2 χρόνια. Πού θα μείνετε;»
- «Στο ξενοδοχείο “Πέτρινο”. Όμορφο, το είδα στο ίντερνετ».
- «Μάλιστα. Ωραία. Καλά να περάσεις. Θα τα πούμε σύντομα» και το έκλεισε.
«Έτσι απλά μου το έκλεισε στη μούρη. Πολύ αέρα του έχω δώσει θεωρώ» σκέφτηκε μπαίνοντας στο αμάξι του Γιώργου που εντωμεταξύ είχε φτάσει.
   Έφτασαν στο ξενοδοχείο, τακτοποιήθηκαν και κατέβηκαν για φαγητό.
- «Τι θα πάρετε;» ρώτησε ευγενικότατα ο σερβιτόρος.
- «Σαλάτα, Λίζι;» είπε ο Γιώργος με χαμόγελο.
- «Ναι, ο κύριος θα πάρει σαλάτα. Εγώ θέλω το κοτόπουλου αλά κρεμ και το πιο ακριβό κρασί που έχετε» είπε εξίσου χαμογελαστά η Λίζι.
Κάπως έτσι κύλησε όλη η βραδιά. Εκείνος όπως πάντα γοητευτικός και καλοσυνάτος, αλλά αυτή τη φορά εκείνη ήταν απότομη, ειρωνική και παγωμένη. Όταν ανέβηκαν στο δωμάτιο, ο Γιώργος την πλησίασε, της χάιδεψε το λαιμό και ενώ ήταν έτοιμος να τη φιλήσει, η Λίζι τον σταμάτησε, του είπε ότι έχει πονοκέφαλο και απλά...κοιμήθηκε.
Την άλλη μέρα στο πρωινό και ενώ ο Γιώργος μιλούσε για το πρόγραμμα της ημέρας, η Λίζι ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο και γυρίζοντας να δει ποιος είναι, το αστραφτερό χαμόγελο του Άγγελου ήταν εκεί.
- «Άγγελε!»
- «Υπερβολές! Άνθρωπος είμαι και εγώ!»
- «Τι κάνεις εδώ;»
- «Ήρθαμε για ένα ονειρικό 2ήμερο. Και κοίτα σύμπτωση! Στο ίδιο ξενοδοχείο!»
- «Τι σύμπτωση; Αφού εχθές...περίμενε... “ήρθαμε;”»
Μετά πρόσεξε ότι πίσω του στεκόταν η ξανθιά που είδε τις προάλλες στο μπαρ. Ψηλή, αδύνατη και με γλυκό πρόσωπο.
- «Μάάλιστα...καλά να περάσετε λοιπόν» του είπε και γύρισε την πλάτη.
   Όλο την ημέρα περπατούσαν όμορφους δρόμους με το Γιώργο, ήπιαν καφέ χαζεύοντας τη θέα, έφαγαν υπέροχα πιάτα, γέλασαν και πέρασαν τόσο καλά, που και η ίδια ξέχασε για λίγο ότι περνούσε τα γενέθλιά της με ένα δίποδο μηρυκαστικό χωρίς αισθήματα. Όταν φτάνοντας στο ξενοδοχείο το βράδυ χτύπησε το κινητό του και εξαφανίστηκε για να μιλήσει, θυμήθηκε με τι σκοπό είχε πάει εκεί. Η ώρα περνούσε, βαρέθηκε να περιμένει και κατέβηκε για μια βόλτα στην πισίνα. Το νερό γυάλιζε στη νύχτα και το φεγγάρι αχνοφαινόταν πίσω από τα σύννεφα.
«Θα βρέξει αύριο» σκέφτηκε και έτριξε τα μπράτσα της για να ζεσταθεί.
- «Έχει κρύο. Θα μπορούσες τουλάχιστον να πάρεις μια ζακέτα» είπε η γνώριμη φωνή.
- «Είμαι θερμή γυναίκα από τη φύση μου. Τι να μου κάνει μια ζακέτα;»
- «Δεν αμφιβάλλω, αλλά και πάλι...» είπε ο Άγγελος και έκατσε δίπλα της. «Πού είναι ο Γιώργος;»
- «Ποιος ξέρει; Η ξανθιά σου;»
- «Στο μπαρ, με περιμένει».
- «Να πας τότε. Μη την αφήνεις να περιμένει...»
- «Θα πάω όταν έρθει ο δικός σου» είπε και για μερικές στιγμές έμειναν σιωπηλοί. «Λίζι, είσαι ευτυχισμένη μαζί του;»
Ψιλές σταγόνες βροχής που σιγά σιγά δυνάμωναν άρχισαν να πέφτουν και να δροσίζουν τα πρόσωπα τους. Γύρισε να τον κοιτάξει και ήδη την κοιτούσε στα μάτια. Λαμπερά και ζεστά, γεμάτα ψυχή και φλόγα. Πώς να του πει ψέματα;
- «Όχι, δεν είμαι...δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν ευτυχισμένη...»
Η απόλυτη ησυχία και αυτοί μόνοι στη βροχή να μοιράζονται παρελθόν, παρόν και μέλλον μέσα από το πιο ζεστό φιλί. Το φιλί που σε ηλεκτρίζει, σε διαπερνά και νιώθεις ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει εκεί, σε εκείνη τη στιγμή...
- «Δική μου είσαι» της είπε «Κανενός άλλου. Μόνο δική μου».
- «Καιρό τώρα ανόητε...καιρό τώρα...»
- «Χρόνια πολλά Λίζι...»
                                                                  ...
   Το τι έγινε μετά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Περιληπτικά μπορώ να σας πω ότι όταν ο Άγγελος έμαθε την όλη ιστορία, άφησε το Γιώργο με ένα πρησμένο, μαυρισμένο μάτι, κάτι που δεν τον πτόησε, καθώς πήρε την ξανθιά και έφυγαν.
Πέντε μήνες πέρασαν από τότε και η ζωή της Λίζι δεν ήταν ποτέ πιο όμορφη. Είχε βρει επιτέλους ένα χαζοχαρούμενο άτομο να της κρατάει συντροφιά, να την κάνει να γελάει, να λατρεύει τις καμπύλες της και να μην επιτρέπει σε κανέναν να την πληγώσει.
Τελικά, το μόνο που χρειάζεται η ζωή είναι αγάπη. Δώσε ευκαιρίες. Ζήσε το διαφορετικό. ΑΓΑΠΑ, φίλε μου, αγάπα γιατί χανόμαστε....
.

-Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ
-Διαβάστε το δεύτερο μέρος
ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή