Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Μέρος ΙΙ. Από την Ιωάννα Καμενίδου.

255 Views
Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Μέρος ΙΙ. Από την Ιωάννα Καμενίδου. Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Μέρος ΙΙ. Από την Ιωάννα Καμενίδου.

Το στοίχημα, ο μπάρμαν και μια παχουλή σε απόγνωση : Μέρος ΙΙ.

Από την Ιωάννα Καμενίδου.

-Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ
Μερικές φορές ένιωθε ότι ο Γιώργος είχε σχέση με τη συσκευή του κινητού του. Χτυπούσε όλη μέρα και όταν δε μιλούσε στο τηλέφωνο, απαντούσε σε e-mail και μηνύματα. Δικηγόρος ήταν, πολυάσχολος και ως ενός σημείου το δεχόταν η Λίζι. Τη γενική ιδέα δεν μπορούσε να δεχτεί. Το πως άψυχες συσκευές είχαν αντικαταστήσει ανθρώπινες σχέσεις. Το πως το φλερτ είχε γίνει friend request, οι φιλίες like και οι χωρισμοί delete.
- «Που πήγε αυτός, πάλι;»
- «Ο Γιώργος, Άγγελε, βγήκε να μιλήσει στο τηλέφωνο με το συνέταιρό του».
- «Συνέταιρο...μάλιστα»
- «Ναι. Γιατί σου φαίνεται τόσο περίεργο;»
- «Δε μου φαίνεται περίεργο. Ύποπτο μου φαίνεται. Είναι αργά και συνεχίζει να είναι σε ένα τηλέφωνο, ενώ μάλιστα είναι έξω, μαζί σου.»
- «Η δουλειά του είναι απαιτητική. Κάνω υπομονή.»
- «Όπως νομίζεις. Έχε όμως λίγο το νου σου. Δεν τον συμπαθώ».
- «Το ξέρω, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί».
- «Για πολλούς λόγους, που δε θα αναλύσω αυτή τη στιγμή. Έρχεται το αντράκι σου», είπε και έφυγε στην άλλη άκρη του μπαρ, χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω μας.
    Άλλη μια βραδιά πέρασε με τον ίδιο τρόπο. Ο Γιώργος της αρίθμησε πόσες δουλειές ανέλαβε, το πόσο ανόητος είναι ο συνέταιρός του, το ότι σκέφτεται να ανοίξει και δεύτερο γραφείο... Δεν ήταν ότι δεν της άρεσε να τον ακούει. Είναι ότι ούτε μια φορά δε ρώτησε πως ήταν η μέρα της...ούτε μια φορά, για άλλη μια φορά... 
- «Χώρισέ τον. Τέλος.» είπε η Μαίρη χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι.
Η κλίκα είχε μαζευτεί την επόμενη μέρα για καφέ στο σπίτι μου και το λαικό δικαστήριο προσπαθούσε να πάρει μια απόφαση.
- «Έλα ρε Μαίρη! Πάντα τόσο απόλυτη! Έτσι απλά να τον χωρίσει; Μπορεί ο άνθρωπος να είναι πιεσμένος με τη δουλειά»
- «Τι πιεσμένος μωρέ; Ένα μήνα πιεσμένος; Από την αρχή έτσι ήταν. Ο άνθρωπος είναι εγωμανής, εγωκεντρικός και εγωπαθής.»
- «Κορίτσια! Θέλω ψυχραιμία! Μαίρη, δεν τελειώνουν έτσι απλά οι σχέσεις σε αυτή την ηλικία. Καίτη, ίσως να είναι λίγο εγωκεντρικός, αλλά και ποιος δεν είναι πια; Εγώ; Εσύ; Ο Άγγελος που...»
- « Ααααχ ο Άγγελος πουουου....»
- «Δεν τελείωσα την πρότασή μου!»
- «Δεν πειράζει! Τελείωσα εγώ για σένα...»
- «ΜΑΙΡΗ!»
- «Έεελα μωρέ πλάκα κάνω! Μα άδικο έχω; Αυτά τα χείλη, αυτά τα χέρια...»
- «Μαίρηηηη»
- «Ο κρίκος στο αυτί, το τατουάζ...»
- «Καίτη! Η μόνη σωστή ήσουν. Χάλασες και εσύ»
- «Ε ας είμαστε ειλικρινείς. Ο άνθρωπος είναι ωραίος και μέσα και έξω!»
- «Είναι. Και το ξέρει ο μισός γυναικείος πληθυσμός της Θεσσαλονίκης. Στο θέμα μας τώρα. Τι να κάνω με το Γιώργο».
- «Λοιπόν, πέρα από την πλάκα. Πήγαινε μαζί του στο Πήλιο, ή όπου θα σε πάει τέλος πάντων...»
- «Αααν το θυμηθεί...»
- «-Σκάσε Μαίρη- και δες πως θα πάει το θέμα τότε που θα είστε οι 2 σας, ρομαντικά, χουχουλιάρικα κλπ»
- «Ναι, έχεις δίκιο. Θα δω πως θα πάει το σαββατοκύριακο και βλέπουμε μετά».
   Τις περισσότερες μέρες λάτρευε τη δουλειά της και κάποιες άλλες την απεχθανόταν. Η σημερινή, ήταν μία από αυτές τις εξαιρέσεις. 3 παιδιά ήταν απίστευτα ανήσυχα και δημιουργούσαν ένταση σε όλη την τάξη. Ούτε το παραμύθι βοήθησε, ούτε η ζωγραφική, ούτε όταν προσπάθησε να τους μάθει τραγουδάκι με την άλφα βήτα. Είχε και δουλειές στο νηπιαγωγείο μετά το μάθημα και τελικά έφυγε από εκεί αργά το απόγευμα. Στο δρόμο αποφάσισε να πάει να δει τον Άγγελο και να του πει τι αποφάσισε, για να της πει τη γνώμη του. Η γνώμη του ήταν πάντα σημαντική.
Μπαίνοντας στο μπαρ, τον βρήκε να μιλάει και να χαμογελάει σε μια ξανθιά που καθόταν σε ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο. Το σαγηνευτικό χαμόγελο. Όχι εκείνο το αληθινό, που φωτίζει όλο το μαγαζί. Έκατσε στο μπαρ και περίμενε.
«Κοίτα τους», σκέφτηκε «Με αυτή ναι. Ταιριάζουν. Ο όμορφος με την όμορφη. Να χαίρεσαι να τους βλέπεις στο δρόμο. Πώς μπόρεσα ποτέ να σκεφτώ ότι θα μπορούσε ποτέ...» εκείνη τη στιγμή την είδε, της έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι, έσκυψε πιο κοντά στην ξανθιά και της χαμογέλασε πιο πλατιά.
Δέκα λεπτά περίμενε. Δέκα λεπτά μιλούσε με την άλλη, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στη Λίζι. Στο τέλος κουράστηκε, πήρε την τσάντα της και πήγε προς την πόρτα.
- «Καλώς τη Λίζι μας» της είπε κλείνοντάς της το δρόμο.
- «Γεια! Αντίο!» είπε και προσπάθησε να φύγει.
- «Τώρα ήρθες! Που πας; Και γιατί είσαι εδώ ημέρα Τετάρτη;»
- «Δεν ήρθα τώρα, πάω σπίτι και χίλια συγγνώμη που ξέφυγα από το πρόγραμμα»
- «Εντάξει, συγγνώμη. Έχεις δίκιο, έπρεπε να έρθω πιο νωρίς να σε χαιρετίσω. Πάμε να σε κεράσω ένα κοκτέιλ. Ε; Ε;»
- «Έχε χάρη που χρειάζομαι κάτι δυνατό. Πάμε. Τι θα πιω σήμερα;»
- «
Black Russian. Βότκα, καλούα, πάγος. Μέσα;»
- «Άψογα. Ήρθα να σου πω τι αποφάσισα να κάνω με το Γιώργο»
- «Α. Μάλιστα. Πες μου λοιπόν τι θα κάνεις με τον άντρα της ζωής σου».
- «Μην κοροιδεύεις. Είναι σημαντικό. Είπα να δω πως θα πάει το διήμερο στο Πήλιο και αν είναι το ίδιο ξενέρωτο, να το τελειώσω».
- «Διήμερο στο Πήλιο...οι δυο σας; Μόνοι;»
- «Ε, ναι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Να είμαστε οι δυο μας, να μιλήσουμε, να κοιμηθούμε μαζί...»
- «Αουτς! Γαμώτο!»
Βότκα, πάγος και ποτήρι, στο πάτωμα.
- «Είσαι καλά; Χτύπησες; Άσε με να το δω»
- «Καλά είμαι. Δεν έγινε τίποτα. Να κοιμηθείτε μαζί;! Καθαρά αντικειμενικά, θεωρώ πως βιάζεσαι!»
- «Τι βιάζομαι μωρέ; Ένα μήνα είμαστε μαζί. Στο πρώτο ραντεβού κοιμάσαι με αυτές που βγαίνεις!»
- «Και που με οδήγησε αυτό; Πουθενά! Γι αυτό, γνώμη μου είναι...»
- «Άσε τη γνώμη σου τώρα. Πάω να βρω επίδεσμο στο μπάνιο. Έχεις γεμίσει αίματα» είπε και έφυγε.
«Άκου βιάζομαι! Χα! Κοίτα ποιος μιλάει!» σκέφτηκε καθώς διάλεγε επίδεσμο «Και με αγνοούσε πριν και με δούλευε! Τώρα, τώρα. Θα του πω εγώ! –Αφού καθαρίσουμε και δέσουμε την πληγή»
- «Αλήθεια δε χρειάζομαι επίδεσμο. Γρατζουνιά είναι»
- «Αλήθεια δε με νοιάζει τι λες και θα κάνεις ό,τι σου λέω»
- «Ό,τι πείτε κυρία μου» είπε και την κοίταξε κατάματα.
Ήταν σε απόσταση αναπνοής. Μπορούσε να μυρίσει την κολώνια του, να αγγίξει τα γεμάτα χείλη του...
- «Όσο ήσουν στο μπάνιο, ήρθε ο Γιώργος με την παρέα του», της είπε και την επανέφερε στην πραγματικότητα. Γύρισε το κεφάλι να τον ψάξει και τον είδε στη γωνία να γελάει. Έριξε μια τελευταία ματιά στον Άγγελο και κατευθύνθηκε σιγά σιγά προς το Γιώργο χαμογελώντας. Την έκρυβε ο τοίχος και θα του έκανε έκπληξη.
- «Ναι, φίλε. Το Σάββατο. Έκλεισα δωμάτιο σε ένα ωραίο ξενοδοχείο με ό,τι πιο ρομαντικό μπορείς να φανταστείς. Λουλούδια, σαμπάνιες, τα πάντα. Μια βραδιά μαζί της. Έτσι δεν είχαμε πει; Μια βραδιά μαζί της και παραδέχεστε ότι μπορώ να έχω όποια γουστάρω και μου δίνεις επί τόπου το τηλέφωνο της Άρτεμις. 3 μήνες την κυνηγάω»
«Τώρα εξηγούνται πολλά. Είπα και εγώ. Αυτός, εμένα; Και τι νομίζεις γλυκούλη μου; Ότι θα το αφήσω έτσι; Σε γελάσανε...»
- «Λίζι; Όλα καλά; Δε θα πας στο Γιώργο;»
- «Καλύτερα από ποτέ...όλα εδώ πληρώνονται Άγγελε, όλα εδώ πληρώνονται...»

Συνεχίζεται...
-Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
22ο ΦΝΘ 2020: Έναρξη καταθέσεων για ελληνικά ντοκιμαντέρ, VR και project
22ο ΦΝΘ 2020: Έναρξη καταθέσεων για ελληνικά ντοκιμαντέρ, VR και project
με 0 Σχόλια 210 Views

Με μεγάλη χαρά, το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 6 έως τις 15 Μαρτίου 2020, προσκαλεί τους σκηνοθέτες να καταθέσουν τα ντοκιμαντέρ τους στο ελληνικό πρόγραμμα καιστο διαγωνιστικό τμήμα Εικονικής Πραγματικότητας (VR).

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή