Gay Unfriendly. Δικό μου το κάρο, φιλαράκι, δε σε θέλω μέσα, σε βρίζω, σε πετάω, βάζω φωτιά και το καίω, καίω και σένα μαζί.

643 Views
Gay Unfriendly. Δικό μου το κάρο, φιλαράκι, δε σε θέλω μέσα, σε βρίζω, σε πετάω, βάζω φωτιά και το καίω, καίω και σένα μαζί. Gay Unfriendly. Δικό μου το κάρο, φιλαράκι, δε σε θέλω μέσα, σε βρίζω, σε πετάω, βάζω φωτιά και το καίω, καίω και σένα μαζί.

  Gay Unfriendly. Δικό μου το κάρο, φιλαράκι, δε σε θέλω μέσα, σε βρίζω, σε πετάω έξω, βάζω φωτιά και το καίω, καίω και σένα μαζί.

   Κίνητρο για το σημερινό κείμενο στάθηκε η είδηση που πήρε τ΄ αυτί μου (και μετά απ’ αυτό, έπεσε, πάει, το ‘χασα) ότι οδηγός λεωφορείου στο Λονδίνο (στο Λονδίνο, τη μητρόπολη της Ευρώπης, το κέντρο των εξελίξεων, όχι σε κάποιο χωριό του τρίτου κόσμου) πέταξε πυξ λαξ από το λεωφορείο ΤΟΥ (έτσι είπε, το λεωφορείο ΜΟΥ) ζευγάρι gay το οποίο τόλμησε να φιληθεί μπροστά στον κόσμο.
    Παρόν δεν ήμουν οπότε δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω για τι είδους φιλί μιλάμε (πεταχτό το χαρακτηρίζουν οι ίδιοι). Αλλά μπορώ να υποθέσω ότι δεν είναι από κείνα τα αεροφιλήματα που ανταλλάσσουν οι κουμπάρες κάποιας ηλικίας… Όπως και να ‘χει, τάσσομαι εν γένει εναντίον των δημόσιων εκδηλώσεων έρωτα. Ανεξάρτητα από το φύλο των εμπλεκόμενων. Δεν ξέρω αν είναι απλά θέμα αισθητικής ή οφείλεται σε κάποιο βαθύ παιδικό μου τραύμα, πάντως δεν μου αρέσει η εικόνα ενός ζευγαριού που πλακώνεται στα γλωσσόφιλα μέσα στα λεωφορεία, ή που χαμουρεύεται σε ένα πάρκο μέρα μεσημέρι. Εικόνα γενικώς συνηθισμένη. Αυτό που με διαολίζει λοιπόν, είναι πως αν το εν λόγω ζευγάρι ήταν ετερόφυλο, ο οδηγός πιθανόν ούτε καν θα το πρόσεχε, πόσο μάλλον να κάνει σκηνή και να τους πετάξει έξω από το λεωφορείο ΤΟΥ (μην ξεχνάμε το κτητικό).
   Το συμβάν βέβαια είναι λίγο έξω από τα δικά μας, εγχώρια δεδομένα, σε σχέση με την αφορμή του. Εδώ ένα ομοφυλοφιλικό φιλί σε δημόσιο χώρο αποτελεί σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Εδώ ένα πιο «ιδιαίτερο» ντύσιμο το κοιτάμε από πάνω μέχρι κάτω, λες και κατέβηκε ο Ε.Τ ο εξωγήινος να μας κάνει βίζιτα (σχεδόν περιμένω κάποιες γιαγιάδες να φωνάξουν κραδαίνοντας την τσάντα τους «Γκο Χομ! Καλέ, γκόοο χοοομ»). Αντίστοιχα, το συμβάν είναι λίγο έξω από τα δικά μας, εγχώρια δεδομένα, σε σχέση με τις αντιδράσεις που έφερε. Εδώ όσοι εναντιώνονται δεν αρκούνται στην λεκτική βία, δέρνουν κιόλας. Εδώ η πολιτεία δεν διεξάγει έρευνες, οι υπεύθυνοι δεν απολογούνται, τα Μέσα σιωπούν.   
    Στην Μ. Βρετανία όμως διενεργείται έρευνα από την εταιρεία μεταφορών και το θέμα έχει λάβει διαστάσεις μέσα από την προβολή του στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ενθαρρυντικό ναι μεν (σε σχέση με μας που τα κάνουμε όλα γαργάρα), όμως δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος, δεν βελτιώνει τα αίτια του προβλήματος. Είναι περίπου σαν να έχεις ένα δέντρο που η ρίζα του είναι σάπια, το ξέρεις, αλλά επειδή είναι μεγάλη μανούρα να σκάψεις, το ταράζεις στο φυτοφάρμακο στα φύλλα του, μήπως κάνεις την κατάσταση να φαίνεται καλύτερη. 
    Η λεκτική βία είναι ένα φαινόμενο που οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση από πολύ μικρή ηλικία. Από συμμαθητές τα πρώτα χρόνια στο σχολείο, μέχρι οδηγούς λεωφορείων όπως ο παραπάνω. Η αποδοχή του διαφορετικού ως κανονικό, το αιώνιο ζήτημα σε κάθε κοινωνία. Του όποιου διαφορετικού. Το χρώμα του δέρματος, τα κιλά, η χώρα προέλευσης, η σεξουαλική προτίμηση. Το ανθρώπινο ον, από τη φύση του ανταγωνιστικό, προτιμάει να εντάσσεται σε μεγάλες μάζες και να πολεμάει κάθε τι που νιώθει ότι απειλεί την «μοναδικότητα» της μάζας αυτής.
    Και δυστυχώς δεν είναι θέμα χώρας. Συμβαίνουν παντού, από την εξελιγμένη Μ. Βρετανία μέχρι την «γενέτειρα των πολιτισμών» Ελλάδα, όπου κάθε ιερέας, κάθε πολιτικός, και κάθε Βερύκιος μπορούν να λένε ότι θέλουν, χωρίς να αγγίζει κανείς ούτε τα νύχια στα δάχτυλα των ποδιών τους. Θα χρειαστούν πολλά, πάρα πολλά χρόνια σωστής παιδείας (από γονείς, από φορείς, από το κράτος) για να καταλάβει ο καθένας μας τα προφανή: ότι αυτό που ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως είναι ο καθένας μπορεί να μην έχει καμία σχέση με αυτό που πραγματικά ΕΙΝΑΙ μέσα του και κυρίως, ότι τις περισσότερες φορές, το τι ΕΙΝΑΙ ο καθένας δεν αποτελεί συνειδητή επιλογή του αλλά εξ΄ ορισμού ιδιότητά του.
    Ως τότε, φίλε αναγνώστη, θα πρέπει απλώς να αρκεστείς σε πολιτείες – τιμωρούς όπως η Αγγλία, και πολιτείες – στρουθοκαμήλους, όπως η δική μας. Καλό θα ήταν όμως και οι μεν και οι δε, να προσπαθήσουν να σκεφτούν τι είδους πολίτες θα γίνουν τελικά όλοι εκείνοι που σαν μειονότητα σήμερα υφίστανται κάθε είδους υποτίμηση από το σύστημα στο οποίο μεγαλώνουν. Τι είδους άνθρωποι θα γίνουν αύριο αυτοί που σήμερα ζουν την κάθε μέρα τους αντιμετωπίζοντας τη λεκτική βία. Γιατί η βία, σε κάθε της μορφή, τρέφει ένα τέρας μέσα σ’ αυτόν που την υφίσταται – και κάποια μέρα, με αυτό το τέρας, όλοι θα κληθούν να παλέψουν.

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Drama for Life» της Δέσποινας Καλαϊτζίδου: Η νέα θεατρική στήλη της «Κ» από 15/4
«Drama for Life» της Δέσποινας Καλαϊτζίδου: Η νέα θεατρική στήλη της «Κ» από 15/4
με 0 Σχόλια 537 Views

Η στήλη αυτή θα προσπαθήσει να δείξει πτυχές θεατρικών κειμένων και θεατρικών τεχνικών που συνδέονται με τον άνθρωπο και την κοινωνία στην οποία ζει, βασανίζεται, αλλά συνεχίζει με τόλμη να αγαπά.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή