Ο Έρωτας στα χρόνια της Ξεπέτας… πεθαίνει από χολέρα…… Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος.

264 Views
Ο Έρωτας στα χρόνια της Ξεπέτας… πεθαίνει από χολέρα…… Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος. Ο Έρωτας στα χρόνια της Ξεπέτας… πεθαίνει από χολέρα…… Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος.

Ο Έρωτας στα χρόνια της Ξεπέτας… πεθαίνει από χολέρα…

Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος.

Το έχω κάνει. Κι εσύ το έχεις κάνει. Ναι, ναι εσύ, μην κοιτάς απορημένα λες και δεν σε ξέρουμε, το ‘χεις κάνει. Και καλά έχεις κάνει. Κι εσύ που μπορεί να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να μην το ΄χεις κάνει, αν και δεν πιστεύω ότι υπάρχεις, σταμάτα τώρα (άντε καλά, διάβασέ με πρώτα), κλείσε τα δίκτυα και τα βιβλία και ότι άλλο έχεις ανοιχτό, σταμάτα να παίζεις candy crash ή με ότι άλλο συνηθίζεις να παίζεις, και πήγαινε στο κοντινότερο μπαρ, βρες κατάλληλη παρέα και κάντο! Ούτε επαίσχυντο είναι, ούτε κακό. Ούτε κολάσιμο είναι, ούτε θανάσιμο αμάρτημα. Άλλωστε για να το κρίνεις πρέπει να το δοκιμάσεις. Μια χαρά είναι, απολαυστικότατο. Έχει όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα: όταν γίνεται καθ’ έξιν και συστηματικά, είναι τραγικά βαρετό, κενό, κοινό κι ανούσιο.
 
Στη σημερινή εποχή το σεξ είναι παντού. Σεξ στην τηλεόρασή σου. Σεξ στο ραδιόφωνό σου. Σεξ στον υπολογιστή σου. Σεξ στο περιοδικό σου. Στο κινητό σου. Σταδιακά οικειοποιούμαστε από πολύ μικρή ηλικία κάτι που μέχρι πολύ πολύ λίγα χρόνια πριν ήταν, αν όχι απόκρυφο, τουλάχιστον αρκούντως πιο ιδιωτικοποιημένο. Καλό ή κακό, δεν θα το κρίνω εγώ. Ούτε ο πουριτανός που ωρύεται για την ελευθεριάζουσα νεολαία, ούτε ο υπέρ νεωτεριστής που μέμφεται κάθε κοινωνική πρακτική του παρελθόντος, χωρίς να έχει ζήσει στις τότε συνθήκες. Θα το κρίνει πολλά χρόνια από τώρα αυτός που θα μελετά κοινωνιολογία και για τον οποίο θα αποτελούμε ένα κεφάλαιο σε κάποιο βιβλίο. Αυτή η απελευθέρωση, μαζί με πολλούς άλλους παράγοντες (που δεν θα τους αναλύσω γιατί ούτε κοινωνιολόγος είμαι, ούτε ψυχολόγος, άσε που θα βαρεθείς) έχουν οδηγήσει σήμερα οι ερωτικές σχέσεις να βασίζονται αποκλειστικά στον κανόνα Ψεκάστε Σκουπίστε Τελειώσατε.
 

Μόνο που η ανθρώπινη επαφή δεν είναι Άζαξ που κάνει τα τζάμια αόρατα. Κι ο άνθρωπος δεν είναι – μόνο – κρέας. Άλλο αν τα site όπου μπορείς να ικανοποιήσεις άμεσα, εύκολα και γρήγορα τις σεξουαλικές σου ανάγκες πληθαίνουν και βρίθουν χρηστών. Ο κλάδος των ιερόδουλων κοντεύει να φάει στραπάτσο, ο κόσμος αρχίζει και κάνει στο τζάμπα αυτό για το οποίο οι ίδιες ζητούν χρήματα! Κρεοπωλείο «Η Αφθονία», εκθέτεις το προϊόν σου σε μια δυο φωτογραφίες και περιμένεις τους υποψήφιους αγοραστές να κάνουν το πολυπόθητο κλικ. Αλλά και live δεν διαφέρει και τόσο. Ντυνόμαστε, φτιασιδωνόμαστε, άντρες και γυναίκες, σαν να φωνάζουμε «έλα πάρε, εδώ το καλό το πράμα, εδώ της φωτιάς, εδώ της πυρκαγιάς». Και το sex date κλείνεται, κι όλοι είναι ικανοποιημένοι. Για λίγα λεπτά, για μια ώρα, για δύο, για τόσο. Μετά τι; Αύριο τι;  

Η δέσμευση που πάντα φοβίζει, ο χρόνος που ποτέ δεν αρκεί, οι απογοητεύσεις που πάντα τρέμουμε, οι υποχωρήσεις που ποτέ δεν θέλουμε να κάνουμε, είναι τελικά το ιδανικό ταίρι που πάντα θα θέλαμε να έχουμε και ποτέ δεν βρίσκουμε. Με τούτα και με ‘κείνα, η ερωτική και ταυτόχρονα συναισθηματική σχέση κατάντησε αγγαρεία. Η αγάπη άργησε μια αιωνιότητα και μια μέρα κι έτσι το πήδημα στρογγυλοκάθισε στο θρόνο της. Θέλεις να ικανοποιήσεις την βιολογική σου ανάγκη; Τώρα μπορείς με ένα τηλεφώνημα στο… 090-πάρε-με-εδώ-και-τώρα. Με δυο κλικ στο www. Στο-δίνω-τζάμπα. gr. Με ένα ποτό στο μπαρ της γειτονιάς σου. Κι άσε τον έρωτα να κουρεύεται. Το ζήτημα είναι ως πότε θα μιλάμε με σύρματα; Ως πότε θα μπορούμε να παίζουμε σόλο; Ως πότε θα γράφουμε μόνοι μας την παρτιτούρα μας; Δεν είναι πιο ωραία η συμφωνία από το σόλο; Δεν ακούγεται η μουσική καλύτερα;
 
Δεν μπορεί, το βλέπω κι εγώ, θα το βλέπεις κι εσύ. Όλο αυτό αφήνει ένα συναίσθημα ματαιότητας, κενότητας, και σε τελική ανάλυση, μοναξιάς. Μοιάζει με απλή μαθηματική σχέση, το μέγεθος της μοναξιάς που αισθάνεσαι είναι απολύτως ανάλογο με τον αριθμό των ερωτικών συντρόφων που αλλάζεις. Πληθαίνει ο αριθμός, μεγαλώνει η μοναξιά. Λείπει η επαφή, η ουσιαστική επαφή. Λείπει η συντροφικότητα. Λείπει το «να πούμε δυο κουβέντες». Και να έχουν αξία, ουσία. Όλο αυτό φθείρει. Κουράζει. Κι όσο γίνεται συνήθεια, τόσο δυσκολότερα αλλάζει. Μαθαίνεις μόνος σου κι ύστερα από λίγο καιρό δεν μπορείς να ανεχτείς το παραμικρό. Κι από μια ηλικία και μετά, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να βιδώσεις σφιχτά μια τάβλα στον τοίχο και να τοποθετηθείς. Στο ράφι, δίπλα από το βιβλίο Εκατό Χρόνια Μοναξιά.
 Κι ο έρωτας στα χρόνια της Ξεπέτας, να πεθαίνει από χολέρα.
 

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: παράξενηζωήσεξνέαειδήσεις

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο μονόλογος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» με τη Μ. Μποτέλλη «Πέρα από αυτό που βλέπεις»…  Από την Νέλη Βυζαντιάδου.
Ο μονόλογος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» με τη Μ. Μποτέλλη «Πέρα από αυτό που βλέπεις»… Από την Νέλη Βυζαντιάδου.
με 0 Σχόλια 416 Views
Ο θεατρικός μονόλος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» σε κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Μελίνας Μποτέλλη παρουσιάστηκε με επιτυχία στο Βαφοπούλειο θέατρο, γιατί «Πέρα από αυτό που βλέπεις»... θα δοθούν όλες οι απαντήσεις με τη ματιά της Ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου. 
Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή