Τα άτυχα ζευγάρια του παραλίγο. Όταν η μιζέρια χτυπάει την πόρτα, ο έρωτας αυτοκτονεί πηδώντας απ’ το παράθυρο.

508 Views
Τα άτυχα ζευγάρια του παραλίγο. Όταν η μιζέρια χτυπάει την πόρτα, ο έρωτας αυτοκτονεί πηδώντας απ’ το παράθυρο. Τα άτυχα ζευγάρια του παραλίγο. Όταν η μιζέρια χτυπάει την πόρτα, ο έρωτας αυτοκτονεί πηδώντας απ’ το παράθυρο.

Τα άτυχα ζευγάρια του παραλίγο. Όταν η μιζέρια χτυπάει την πόρτα, ο έρωτας αυτοκτονεί πηδώντας απ’ το παράθυρο.

      Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα – ευλογημένα – ζευγάρια που κατάφεραν να γεράσουν μαζί και που, από επιλογή καρδιάς ή από συνήθεια, αγάπησαν ο ένας τον άλλον. Αυτοί τώρα αφιερώνονται στο ιερό καθήκον να αντέχουν στη ζωή για να φροντίζει ο άρρωστος ένας, τον άρρωστο άλλον. Ας βάλουμε λίγο κατά μέρος τα – τυχερά – ζευγάρια που δημιούργησαν μια οικογένεια, που είδαν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, που πόνεσαν και περηφανεύτηκαν γι’ αυτά. Αυτοί, εκπληρωμένοι, αποτραβιούνται στο παρασκήνιο, αφήνουν στους συνεχιστές τους τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ότι ήταν να κάνουν το έκαναν, καιρός τους να ξεκουραστούν. Ας αγνοήσουμε για την ώρα τα – δυνατά – εκείνα ζευγάρια που τώρα αποφάσισαν να βουτήξουν στη θάλασσα της συμβίωσης, του γάμου, των παιδιών, της οικογένειας. Αυτοί απορροφημένοι σε ύπτια, απλωτές και μακροβούτια φροντίζουν κυρίως να επιπλέουν, να μην βουλιάζουν, η θάλασσά τους πάντα αγριεμένη. Κι ας μιλήσουμε για τα άτυχα ζευγάρια, αυτά των παραλίγο τριάντα, και παραλίγο ευτυχισμένα.
      Ας μιλήσουμε για τον Χ. που τέλειωσε μαθηματικό, μεταπτυχιακό, στρατιωτικό (κι η λίστα με τα εις –ικο μοιάζει ατελείωτη) αλλά μένει στο σπίτι το πατρ-ικό. Μετά από δυο χρόνια στην ανεργία, βρήκε επιτέλους μια δουλειά οχτάωρη πενθήμερη προς τετρακόσια πενήντα ευρώ το μήνα. Και παρόλη τη σκλαβιά του, χαίρεται για αυτό. Η κοπέλα του, της ιδίας σχολής, του Πατρικού! Με παρεμφερή εργασία, στην Σκλαβοπάζαρο Α.Ε. Για να νοικιάσουν ένα δικό τους τσαρδί, ούτε λόγος. Προς το παρόν, κι οι δύο πατρικό, κι οι δύο χωρίς κοκό. Έρωτας υπάρχει, απλά δυσκολεύεται να εκφραστεί στο δίωρο που λείπουν οι γονείς από το σπίτι, αρνείται να χωρέσει σε ένα Fiat του ’98 παρκαρισμένο σε ερημικές τοποθεσίες.
      Ας μιλήσουμε για την Μ. που σταυροκοπιέται τρεις φορές τη μέρα που έχει μια δουλειά με σύμβαση απ’ τις παλιές, με τα λεφτά. Που μπορεί και συντηρεί μια γκαρσονιέρα και τον εαυτό της. Ο δικός της, ένα χρόνο τώρα που απολύθηκε, τυπικά επέστρεψε στο πατρικό του, ουσιαστικά στρατοπέδευσε στη γκαρσονιέρα της. Ένας ο μισθός, επί δύο το φαγητό στο ψυγείο, επί δύο οι λογαριασμοί, πρόσθεσε κάτι εξόδους κερασμένες, ύψωσε τη γκρίνια στο τετράγωνο, διαίρεσε το συναίσθημα δια δύο, κοντολογίς, βγάλε τον έρωτα από την εξίσωση, μηδέν εις το πηλίκο.
     Ας μιλήσουμε για τον Γ. με την Ε. που έκαναν το βήμα να νοικιάσουν ένα σπίτι μαζί προ διετίας – που είχαν τις δουλειές τους, τη ζωή τους, τις περιττές αλλά συνάμα τόσο όμορφα απαραίτητες συνήθειές τους. Τώρα αυτή ημιαπασχόληση, αυτός ΟΑΕΔ κι ο έρωτας φοβάται ότι θα χρειαστεί όπου να ναι να περάσει από το λογιστήριο, να πάρει την αποζημίωσή του και να πάει σπίτι του.
      Ας μιλήσουμε για μένα και για σένα, που στεκόμαστε στην άκρη και παρατηρούμε τα άτυχα ζευγάρια. Δεν βλέπουμε το ποτήρι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο. Η πραγματικότητα είναι ότι βλέπουμε ένα ποτήρι με τη μισή ποσότητα νερού απ’ αυτήν που θα μπορούσε να περιέχει, με τη μισή ποσότητα νερού απ’ αυτήν που χρειάζεται ο έρωτας να χορτάσει τη δίψα του. Τον βλέπουμε να παλεύει με τα βέλη του σαν άριστος τοξότης σε μια μάχη χαμένη από χέρι. Οι αντίπαλοι του, η μιζέρια, η οικονομική δυσχέρεια, η καθημερινή ανάγκη για το απαραίτητο και η εξίσου σημαντική λαχτάρα για το περιττό, πολεμούν με όπλα τελευταίας τεχνολογίας, λεηλατούν με ύπουλες οβίδες μαζικής καταστροφής. 
Ο μικρός φτερωτός θεός, με στραπατσαρισμένα τα φτερά του, αναγνωρίζει την ήττα του. Ξέρει ότι δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι, γνωρίζει ότι δεν έχει λεφτά για το σούπερ μάρκετ. Δεν φταίει αυτός. Ούτε ο Χ. ούτε η Μ. ούτε κι ο Γ. με την Ε. φταίνε. Έμαθαν δεκαετίες τώρα να ζουν σε μια κοινωνία έτσι δομημένη, όπου αν δεν έχεις οικονομική άνεση, έστω ευχέρεια, τουλάχιστον βασική κάλυψη, δυσκολεύεσαι να ονειρευτείς το μέλλον, αρνείσαι να παραδεχτείς το παρόν.
     Ας μην πούμε τίποτε άλλο για τα άτυχα ζευγάρια. Μόνο ας ευχηθούμε μέσα μας για καθέναν χωριστά, μέσα από την προσπάθειά του και την προσωπική του πάλη, να σταματήσει να σέρνει άλλους, να αρνηθεί να σέρνεται από άλλους αλλά να καταφέρει να συμπορεύεται – μόνο έτσι θα μπορούμε στο μέλλον να μιλάμε για δυνατά, τυχερά ή ευλογημένα ζευγάρια.
 
  (σημείωση: το παραπάνω κείμενο δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη τον κανόνα της τρέχουσας κατάστασης, δεν στηρίζεται σε στατιστικές μελέτες και αναφορές, δεν είναι προϊόν προσωπικής ανάλυσης με βάση κάποιο γνωστικό επίπεδο. Είναι απλή , καθημερινή παρατήρηση της γύρω μου πραγματικότητας)

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Drama for Life» της Δέσποινας Καλαϊτζίδου: Η νέα θεατρική στήλη της «Κ» από 15/4
«Drama for Life» της Δέσποινας Καλαϊτζίδου: Η νέα θεατρική στήλη της «Κ» από 15/4
με 0 Σχόλια 536 Views

Η στήλη αυτή θα προσπαθήσει να δείξει πτυχές θεατρικών κειμένων και θεατρικών τεχνικών που συνδέονται με τον άνθρωπο και την κοινωνία στην οποία ζει, βασανίζεται, αλλά συνεχίζει με τόλμη να αγαπά.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή