ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΗ, ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΤΗ Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

195 Views
ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΗ, ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΤΗ Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΗ, ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΤΗ Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΗ, ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΤΗ Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

       Και ευτυχώς που ως βραδιά «στεγασμένη» γλύτωσε την… ακύρωση! Διότι αν το ΞΕΦΩΤΟ ήταν όντως… ξέφωτο, η νεροποντή λίγο πριν την έναρξη βράδυ Σαββάτου – μα πώς έτσι, καιρό είχε… θα ανέβαλε τον αποχαιρετισμό επ’ αόριστον, μέχρι να βρεθεί και ΑΝ, στεγνή βραδιά! Οπότε οι λιγοστές παρέες στο χώρο μέχρι τις 11.30’ δεν προξένησαν καμία έκπληξη, δεδομένων των καρεκλοπόδαρων που έδερναν τα καλντερίμια στα Λαδάδικα. Όταν στις 12 παρά, ο Κώστας Πρατσινάκης ανέβηκε στη σκηνή δηλώνοντας ότι «έτσι σαν παρέα νιώθω πιο όμορφα, καλύτερα από το μπούγιο… και το ταμείο νιώθει όμορφα!», ο Φώτης Θεοδωρίδης έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: «Κάντε κάτι παιδιά, πάρτε τηλέφωνα σε φίλους, θέλουμε κόσμο!» Δεν ξέρω αν η προτροπή έπιασε τόπο (πάντως το μάτι μου δεν πήρε… σχετικές κινήσεις γύρω) αλλά είναι γεγονός ότι σε μισή περίπου ώρα, ο χώρος γέμισε! Σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή ένα πράγμα…
 
       Όσον αφορά στο χώρο καθεαυτό, το έχουμε ξαναπεί: αυθεντική ατμόσφαιρα παλιάς καλής μπουάτ, ανθρώπινες συνθήκες, καθαρή ατμόσφαιρα, εξαιρετικό κρασί, άψογο σέρβις, άνθρωποι ζεστοί, ευγενέστατοι, χαμογελαστοί. Χωρίς να λείπει τίποτα από το «πακέτο», γιατί τί άλλο να θελήσει κανείς από έναν χώρο ψυχαγωγίας; Αν τώρα προσθέσεις σε αυτά και τα «επί σκηνής δρώμενα», θα διαπιστώσεις  εν προκειμένω ότι ο όρος «ψυχαγωγία» δικαιώνεται πλήρως ως προς την ετυμολογία της λέξης. Και θα φύγεις «γεμάτος» από κάθε άποψη, για μια βραδιά που άξιζε να χαρίσεις στον εαυτό σου.Όπως η συγκεκριμένη αποχαιρετιστήρια, πλαισιωμένη από τους τρεις βασικούς «πυλώνες» του ΞΕΦΩΤΟΥ – Φώτη Θεοδωρίδη, Κώστα Πρατσινάκη, Ντίνα Γιακουμάκου, ενισχυμένους από τέσσερεις «γιγαντοκολώνες», τους μουσικούς - στο πιάνο, το μπουζούκι, την κιθάρα και το κοντραμπάσο.
 
       Παρότι το πρόγραμμα συνεχίστηκε χωρίς διακοπή για τρίωρο (τουλάχιστον… μετά δεν ξέρω), άτυπα ήταν «χωρισμένο» σε δύο μέρη. Ένα πρώτο περισσότερο ατμοσφαιρικό, βασισμένο σε ιδιαίτερες επιλογές από μια μεγάλη γκάμα ποιοτικού ρεπερτορίου και ένα δεύτερο, έντονα κεφάτο με τραγούδια αγαπημένα από τη μεγάλη δεξαμενή της λαϊκής και ρεμπέτικης μουσικής. Σε σχέση με το ρεπερτόριο, αν και το πρώτο μέρος θα μπορούσε να απογειωθεί με κάποιες επιλογές περισσότερο γνωστές, εντούτοις διέθετε ταυτότητα και ένα στίγμα καθαρό που κοινώς μεταφράζεται σε «σφραγίδα ποιότητας». Κινούμενο με άνεση από το χώρο του έντεχνου μέχρι του παραδοσιακού τραγουδιού, διέτρεξε πολλά είδη μουσικής προσφέροντας μια ενδιαφέρουσα ποικιλία ακουσμάτων και κάποιες απρόβλεπτες εναλλαγές. Από Κραουνάκη σε Κηλαηδόνη, από Σαββόπουλο σε θρακιώτικα, από κρητικά σε μπαλάντες, από σατυρικά σε γεμάτα συναίσθημα…
 
       Το «δεύτερο» μέρος, όπου οι τρεις ερμηνευτές έλαβαν (καθιστή) θέση «κομπανίας», ξεκίνησε με αξιαγάπητα ρεμπέτικα, συνθέσεις του μέγιστου Ξαρχάκου, νοσταλγικά σμυρνέϊκα και συνεχίστηκε με κάποια από τα καλύτερα δείγματα του λαϊκού τραγουδιού, παλιότερου και πιο σύγχρονου, με ενδιάμεσες στάσεις σε Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, Καλδάρα και άλλους… Τραγούδια της καρδιάς που άλλοτε της μιλούν πονεμένα κι άλλοτε την ξεσηκώνουν να φέρει μια στροφή. Και είναι αλήθεια ότι κάποιοι θαμώνες στις γωνιές, αλλά και οι «δράστες» επί σκηνής,  έριξαν τις στροφές τους… Το ζητούσε το κλίμα της παρέας! Ενώ όλοι οι υπόλοιποι συνοδεύαμε τα αγαπημένα ρεφρέν και τους οικείους ρυθμούς του ζεϊμπέκικου, του χασάπικου, του τσιφτετελιού, χειροκροτώντας αυθόρμητα και οι πλέον θερμοί με επιφωνήματα ενθουσιασμού!
 
       Μιλώντας για τους «δράστες» της βραδιάς, έχουμε να τους… καταλογίσουμε πολλά! Κατά πρώτον ότι ευθύνονται για το ζεστό παρεϊστικο κλίμα που δημιούργησαν, εκπέμποντας άφθονη θετική ενέργεια από  σκηνής, με τις ατάκες και το χιούμορ τους, την εξαιρετική μεταξύ τους χημεία, την αμεσότητα και επικοινωνία με τον κόσμο, τη «σπιτική» άνεση, το διαρκές χαμόγελο… Άλλοτε ο καθένας μόνος στη σκηνή, άλλοτε σε ντουέτα κι άλλοτε οι τρείς μαζί,  έδωσαν εν μέρει μια περίπου… μουσικοθεατρική παράσταση. Πέρα από τις εξαιρετικές φωνές τους, έντυσαν κάποιες ερμηνείες  με θεατρικότητα, προσφέροντας ταυτόχρονα ακρόαμα και θέαμα και μάλιστα «γελαστικό». Σαν το απρόσμενο βάλς του Κώστα και του Φώτη «παραμερίζοντας» την Ντίνα, σαν τη… δραματοποίηση του πικάντικου «Ανέβηκα στην πιπεριά» ή τον λικνιστικό χορό όπου σήκωνε…
 

       Πέραν τούτων όμως και οι ερμηνείες καθεαυτές χαρακτηρίστηκαν από ζωντάνια και θεατράλε στοιχεία, όπως ας πούμε αυτές του Κ. Πρατσινάκη με την «ογκώδη», γεμάτη, επιβλητική φωνή και το «σαββοπουλικό» στυλ  στη σκηνή, χαρακτηριζόμενο από καλλιτεχνικό εκτόπισμα, χιούμορ, αμεσότητα κι αυτό που λέμε «ανεβαίνει στη σκηνή και τη γεμίζει». Το ίδιο κι ο Φ. Θεοδωρίδης με την καλοδουλεμένη φωνή δυνατοτήτων που έδωσε ένα μικρό ρεσιτάλ σε αμανέ αποσπώντας θερμό χειροκρότημα, συνδυάζει άνεση, χαμόγελο και  επικοινωνία, παίζοντας χαριτωμένα με συντελεστές και κοινό. Όσο για τη γλυκειά Ν. Γιακουμάκου, μας κέρδισε με τη θετική της αύρα, τη σκηνική «αξιοπρέπεια», την αίσθηση του μέτρου και βέβαια την υπέροχη φωνή, με έναν ιδιαίτερο «λυγμό» που αναδείχθηκε ιδανικά στα σμυρνέΙκα. Όλοι τους ένας κι ένας, από άποψη φωνής, ερμηνείας, ενέργειας και σκηνικής παρουσίας!

 
       Δεν μπορούμε όμως να μην αναφερθούμε στις «γιγαντοκολώνες» (κατά τον Θεοδωρίδη), τους εξαιρετικούς μουσικούς με προεξάρχοντα τον πιανίστα και με ειδική μνεία στο μαγικό μπουζούκι που έδωσε αρκετά σόλο- ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας ξεσηκώνοντας χειροκροτήματα, καθώς και στο απρόβλεπτο κοντραμπάσο που το ακολουθούσε… υπερβαίνοντας εαυτόν και δίνοντας ιδιαίτερο χρώμα στις ενορχηστρώσεις. Κατά τα άλλα… οι παρέες έδειχναν να απολαμβάνουν τη ζεστή ατμόσφαιρα κι ένα πρόγραμμα ποιοτικό και προσεγμένο που τα είχε όλα στη σωστή δόση καταλήγοντας σε σούπερ κεφάτο, και βέβαια οι σέλφις έδιναν κι έπαιρναν… ως είθισται πλέον, κάποια στιγμή τα συνηθίζεις (;) όλα. Το σημαντικό είναι η γλυκειά αίσθηση που έπαιρνες μαζί σου φεύγοντας από μια βραδιά «δικαιωμένη». Διαπιστώνοντας επιπλέον στην έξοδο ότι η βροχή ό, τι ήταν να ξεπλύνει το ξέπλυνε και μπορούσες πια μετά την κάθαρση να σιγοτραγουδάς «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…»

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Γνωρίζω τους ήχους του κόσμου»: για να μάθει το παιδάκι σου Μότσαρτ, Τσαϊκόφσκι. Σαιν-Σανς κ.ά. μουσουργούς.
«Γνωρίζω τους ήχους του κόσμου»: για να μάθει το παιδάκι σου Μότσαρτ, Τσαϊκόφσκι. Σαιν-Σανς κ.ά. μουσουργούς.
με 0 Σχόλια 272 Views
6 μουσικά κομμάτια, 6 εικόνες... Πάτα κάθε φορά το κουμπί και ανακάλυψε τις πιο όμορφες μελωδίες κλασικής μουσικής. Τι μαγικοί ήχοι! Από την Μιλάντα Σαρικιαχίδου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή