Τα κόμπλεξ της Ελληνικής ροκ σκηνής. Γράφει ο Φώτης Τουμανίδης.

5212 Views
Τα κόμπλεξ της Ελληνικής ροκ σκηνής. Γράφει ο Φώτης Τουμανίδης. Τα κόμπλεξ της Ελληνικής ροκ σκηνής. Γράφει ο Φώτης Τουμανίδης.

 

 
Οι περισσότεροι φίλοι της rock στην Ελλάδα, ούτε καν έχουν αναρωτηθεί, για ποιό λόγο η Ελληνική σκηνή είναι σχεδόν ανύπαρκτη για τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Υπάρχουν εκατοντάδες συγκροτήματα που προσπαθούν να γίνουν γνωστά, και κάποια από αυτά είναι όντως πολύ καλά, αλλά συνήθως χτυπάνε στον τοίχο που χτίζει η φράση "καλοί είναι, για Ελληνική μπάντα"...
 
Θεωρώ ότι, το πρόβλημα ξεκινάει από το κόμπλεξ κατωτερότητας με το οποίο μας έχουν μεγαλώσει. Όλοι οι ξένοι είναι καλύτεροι από εμάς. Σε όλα. Έτσι μεγαλώνουν τα παιδιά τους όλοι οι Ρωμιοί. "Ε, τι να κάνουμε κι εμείς στην Ελλαδίτσα μας, στην ψωροκώσταινα". Enough is enough που λένε και οι Άγγλοι που τα ξέρουν καλύτερα από εμάς. Δεν είναι καιρός να δει ο καθένας στον τομέα του πως μπορεί να κάνει κάτι σωστά, και να είναι περήφανος για αυτό; Δεν είναι καθόλου εύκολο, αυτό είναι σίγουρο. Θέλει πολύ δουλειά και αφοσίωση. Εγώ φυσικά μπορώ να μιλήσω για τη μουσική, γιατί αυτό είναι το θέμα για το οποίο γνωρίζω περισσότερα.
 
Οι μουσικοί μπερδεύονται πολλές φορές με το γεγονός ότι, πρέπει να περνάς καλά όταν παίζεις τη μουσική σου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να χαβαλεδιάζεις, να παίζεις δυο ώρες τη βδομάδα και μετά να περιμένεις να τρέξουν όλοι στη συναυλία σου, λες και είναι υποχρεωμένοι. Πρέπει να δουλέψεις σε πολλά επίπεδα για να καταφέρεις να πείσεις πολύ κόσμο να έρθει να δει και να ακούσει τη δουλειά σου. Και ναι, δεν έγραψα κατα λάθως το ρήμα "δει" στην προηγούμενη φράση, μια rock συναυλία είναι ένα οπτικοακουστικό show. Aλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
.
 
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχει μια μπάντα, η βάση ας πούμε, είναι ωραία κομμάτια. Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι όλοι οι μουσικοί της βιρτουόζοι. Βοηθάει αλλά δεν είναι απαραίτητο. Αν έχεις ωραία τραγούδια και μπορείς να τα παίξεις ωραία και στο live, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Πρέπει όμως να δουλεύεις συνέχεια πάνω σε αυτά και να σου αρέσουν πραγματικά, διαφορετικά δεν μπορείς να περιμένεις να αρέσουν σε άλλους. Το δεύτερο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι, χρειάζεται πολύ δουλειά στο σπίτι, πολλές ώρες μελέτης πάνω σε αυτά τα κομμάτια, και μετά πολλές πρόβες για να "δέσει" η μπάντα. Καλό είναι να προβάρεις και την τελευταία λεπτομέρεια όταν ετοιμάζεσαι να παρουσιάσεις τη δουλειά σου ζωντανά. Με ρωτάνε πολλές φορές αν έχω άγχος όταν είναι να παίξω live και όταν τους λέω ότι δεν έχω καθόλου τους φαίνεται παράξενο. Αν έχεις δουλέψει όσο χρειάζεται αυτά που πρέπει να παίξεις, είσαι σίγουρος για το παίξιμό σου, οπότε δεν χρειάζεται να αγχωθείς. Τόσο απλό.
 
Το τρίτο πράγμα, που αν και δεν θέλουμε εμείς οι μουσικοί να το παραδεχτούμε, είναι εξίσου σημαντικό με τα προηγούμενα δύο, είναι η προώθηση. Μπορεί να έχεις γράψει φανταστικά τραγούδια και να είσαι ο Paganini ο ίδιος στο παίξιμο, αν δεν σε ακούσουν όσοι περισσότεροι γίνεται δεν κατάφερες και πολλά. Συνήθως, ηχογραφούμε τη μουσική μας, φτιάχνουμε και ένα βίντεο, το ανεβάζουμε στο γιουτούμπι και μετά περιμένουμε να μας ανακαλύψουν εκατομμύρια μουσικόφιλοι από όλο τον κόσμο. Αμ δε... Αν δεν ξοδέψεις ώρες στα μέσα δικτύωσης, θα πρέπει να ξοδέψεις χρήμα. Η καλύτερη προώθηση βέβαια είναι το να παίζεις ζωντανά όσο πιο συχνά μπορείς. Και αυτό όμως χρειάζεται πολύ από τον χρόνο σου. Πρέπει να διοργανώσεις σωστά το live, να είσαι έτοιμος να βρεις λύσεις σε όλα τα προβλήματα που θα σου παρουσιαστούν, και να το προωθήσεις στο δίκτυο, στο ραδιόφωνο, σε φίλους και όπου μπορείς να σκεφτείς. Και όταν έρθει η ώρα να ανεβείς στη σκηνή, φρόντισε να είσαι γνήσιος και να περάσεις καλά.
.
Ο τρόπος τώρα για να καταφέρουμε να δυναμώσουμε την παρουσία μας ως Ελληνική σκηνή, είναι να βοηθάμε η μια μπάντα την άλλη. Αφήστε λοιπόν τους εγωισμούς και τις ζήλιες. Αν θάψεις μια μπάντα δεν θα βγει η δικιά σου καλύτερη από εκείνη. Δεν πρόκειται για αθλητισμό, να πάρουν μετάλλια οι πρώτοι τρεις. Αυτός που ακούει Maiden ακούει και Priest και Manowar και καμιά 100αριά άλλες μπάντες. Βοηθώντας ο ένας τον άλλον ανεβαίνουμε όλοι μαζί.
 
Τόσο απλό.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Φώτης Τουμανίδης
Φώτης Τουμανίδης
Η μουσική ήταν πάντα ο καλύτερός μου φίλος. Ήταν δίπλα μου και με βοηθούσε να ξεπεράσω τις δύσκολες στιγμές. Αλλά ήταν εκεί και στις όμορφες στιγμές, μεγεθύνοντας τα συναισθήματά μου. Υπάρχουν τραγούδια που είναι άμεσα συνδεδεμένα με κάποιες περιόδους της ζωής μου, και θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δημιουργούς αυτών των κομματιών. Κάπως έτσι άρχισα να γράφω κι εγώ μουσική για να συνεισφέρω κάτι στην κοινωνία των φίλων της μουσικής. Παίζω μπάσο εδώ και τρεις δεκαετίες. Έχω παίξει σε πολλές rock και metal μπάντες της πόλης, αλλά έχω παίξει επίσης, λαϊκά και παραδοσιακά, ελληνόφωνη ροκ, έντεχνα και πολλά άλλα… Είμαι ο Φώτης Τουμανίδης, μπασίστας των Emerald Sun και των Sunday Hats, και αυτή η στήλη έχει Rock και Metal ιστορίες της πόλης μας, γιατί χωρίς rock ‘n’ roll η σούπα δεν νοστιμεύει. «Κυλιόμενοι λίθοι»: κάθε 7, 17 και 27 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή