The Smiths: θλιμμένα χαμόγελα, κοκτέιλ χιούμορ-απόγνωσης, μια ζωή ίσως όχι για όλους.

2115 Views
The Smiths: θλιμμένα χαμόγελα, κοκτέιλ χιούμορ-απόγνωσης, μια ζωή ίσως όχι για όλους. The Smiths: θλιμμένα χαμόγελα, κοκτέιλ χιούμορ-απόγνωσης, μια ζωή ίσως όχι για όλους.

 .

 

.

Από τον Μανώλη Ιωαννίδη.
 
.
Μάλλον οι ρομαντικοί είναι εγωιστές. Πιθανό να μην υπάρχει τίποτα ρομαντικό στον ρομαντισμό, αν κοιτάξουμε καλά. Και ίσως, για κάποιους η ζωή να είναι κακόγουστο αστείο, ένα νοικιασμένο δωμάτιο στη Whalley Range (1).
.

«1. Why do we call ourselves the Smiths?»
 
Θα αφήσω αυτά τα «Τι να πρωτοπεί κανείς για τους Smiths» γιατί μάλλον έχουν ειπωθεί τα πάντα. Οπότε η γνώμη ενός τυχάρπαστου (δεν έχω κανένα πρόβλημα να είμαι τέτοιος) βλάπτει.
 
Δυο πράγματα νομίζω είναι σημαντικά να διαθέτει κανείς: οξύνοια (κάποιου είδους μη επιτηδευμένου βάθους, ρε παιδί μου) και στυλ, αισθητική, ή χάρη. Για μένα λοιπόν οι Smiths διαθέτουν και τα δύο. Δεν είναι τυχαίο που ο Morrissey είναι (ήταν, είναι;) φαν του Oscar Wilde...
 
Γιατί είναι μάλλον αναπόφευκτο να θεωρούμε όλοι εαυτόν Οδυσσέα που αγωνίζεται ενάντια στα χίλια μύρια της ζωής για μια Πηνελόπη (ό,τι κι αν συμβολίζει αυτή). Που μάλλον ποτέ δε θα δει.
 
«Γιατί δε ΜΕ αγαπάει», «Γιατί να έχουν οι άλλοι ό,τι ΘΕΛΩ», «Γιατί να μην ΕΧΩ ποτέ αυτό που ΘΕΛΩ , «Πότε θα ΑΡΧΙΣΩ να ΖΩ αυτά που διάβασα στα βιβλία, αυτά που ΝΟΜΙΖΑ ότι θα ΖΟΥΣΑ»;

«2. I’m human and I need to be loved»
 
Αυτά τα απλά πραγματεύονται οι Smiths. Τόσο τέλειο χιούμορ του Moz, μελέτη στη μελαγχολία, την απογοήτευση, την απόρριψη, την αιώνια μη ικανοποίηση, το θάνατο που δήθεν φαντάζει ιδεατός . Αλλά μ’ ένα διαπεραστικό μειδίαμα, γεμάτο νόημα, αυτή είναι γοητεία τους.
 
Να μην έχεις αυτό που θέλεις, να καταλήγεις πάντα μόνος, να είναι η ζωή σου μία εναλλαγή απογοήτευσης και άνοιας. Να έχεις στα χέρια σου (ή αλλού) την ευτυχία αλλά μόνο για λίγο, Τόσο φευγαλέες οι στιγμές που βιώνεις την ομορφιά, η καταδίκη (από ποιον;) του να κάνεις τα ίδια λάθη και να τα ξανακάνεις με περίσσιο πάθος.
 
Θα μπορούσαν νομίζω εύκολα να πέσουν στην παγίδα του να πραγματευτούν κλαψιάρικα και υπεραπλουστευτικά αυτά τα θέματα, φθηναίνοντάς τα. Μόνο που ακριβώς επειδή οι Smiths είναι αυτοί που είναι μου είναι πολύ δύσκολο να μη χαμογελάω όταν ακούω το «Unloveable» (2) ή όποιο άλλο τους τραγούδι ντύνουν με το μαυρούτσικο (άλλα όχι κατάμαυρο, είναι σημαντικό) χιούμορ τους.   
 
Είμαστε δέσμιοι της φύσης μας και δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε. Άνθρωπος δεν είναι μόνο τα μεγαλόπνοα αλλά και εγωισμός, να θέλεις κάτι (να μεταμορφώσεις έναν άνθρωπο σε «κάτι») και να το θέλεις τώρα γιατί θέλεις να ζήσεις αυτά που οι άλλοι λένε ότι ζουν. Να έχεις ανόητες προσδοκίες που σε σκοτώνουν αλλά να ζεις μ’ αυτές γιατί δεν έχεις άλλα ενδιαφέροντα. Να βλέπεις ένα ζευγαράκι στο δρόμο αγκαλιασμένο (3) και να λες «Γιατί σε μένα; Να πάτε να γαμηθείτε». Αλλά αυτοί αυτό θα κάνουν ενώ εσύ όχι.
 
Όλα αυτά χειρίζονται τόσο στιλάτα, γοητευτικά, ακομπλεξάριστα και με αδικαιολόγητα έξυπνο χιούμορ οι Smiths. Απλό: I want the one I can’t have and it’s driving me mad, it’s written all over my face (4). Μας λέει ο Morrissey, ότι θες να βγεις απ’ το μπουντρούμι σου, πας στο μπαρ να γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου (τέλειο) και κάθεσαι ΜΟΝΟΣ (σε περίπτωση που δεν το τόνισα αρκετά, Μ Ο Ν Ο Σ) και γυρνάς σπίτι και θες να ψοφήσεις (5). Απλά κι ωραία.
 
Οκ, αν όλος ο κόσμος ένιωθε πάντα όπως τα τραγούδια περιγράφουν απλούστατα δε θα υπήρχε κόσμος. Αλλά ίσως “There’s more to life than books, you know, but not much more” (6). Ίσως αυτή η ανάγκη να ερωτευτείς, να σε ποθήσει κάποιος τρελά, να μην είναι γραφτό να σου τύχει, βρε παιδί μου, τι να κάνουμε. Πάλι όμως μένει η επιθυμία, έχεις φανταστεί την ομορφιά. Χειρότερα, την έχεις δει. Απλώς δεν είναι στη ζωή σου και δεν πρόκειται να (ξανα)έρθει. Μένεις αγκαλιά με την καθημερινότητα, μια αγκαλιά λιγουλάκι σκληρή.
 
Μπορεί να είναι ναρκισσιστική ή παιδιάστικη η διατύπωση το “I know my life too well andI know I’ll never see yo uagain” 1. Για μένα είναι ειλικρινέστατη. Μπορεί να μην αφορά όλους αλλά υπάρχουν κάποιοι που μοιάζει να είναι προορισμένοι να μελαγχολούν ονειροπολώντας γιατί μόνο αυτό τους μένει. Φαύλος κύκλος, Iknow. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν και γι’ αυτούς γράφει ο Morrissey.

«3. Smile»
 
Για τους υπερ-ευαίσθητους, για τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση που φαίνεται να είναι η μόνη σταθερά σε αυτή τη ζωή. Για μία ζωή που δεν την αισθάνεσαι και πολύ ζωή. Για φορές που δυσκολεύεσαι να γελάσεις με ένα αστείο για κάποιο μοναχικό τύπο που η μόνη του ελπίδα είναι να τα τινάξει (7.) Αλλά γελάς με την άθλια κατάστασή σου γιατί δεν έχεις και κάτι να κάνεις το βράδυ.
 
Τραγούδια για την εμμονική προσκόλληση στο αντικείμενο του έρωτά σου γνωρίζοντας πάντα τι κάνεις και τι σημαίνει αυτό (8). Για την εκδικητική μικροπρέπεια που πιο πολύ μου φέρνει στο μυαλό παιδικότητα παρά κακία (9).
 
Ένας αντιπροσωπευτικός στίχος: And as I’m lying on my bed and I think about life and I think about death, and neither one, particularly appeals to me (10).

«4. In my life why do I smile»
.
Τι να κάνουμε, λοιπόν, υπάρχει κι αυτή η πλευρά στη ζωή. Που ξέρεις την τύχη σου, που βλέπεις και τις δυο όψεις της ομορφιάς, μαθαίνεις την παροδικότητα και το αναπόφευκτο της ηδονής. Οι άνθρωποι που ποτέ δεν έμαθαν να ζουν και κοιτάνε τους άλλους και αστειεύονται με την ζωή και τη ζωή τους. Και αστειεύονται μ’ όλα αυτά, γιατί again μόνο αυτό μένει να κάνουν.
 
Στην τελική για μένα οι Smiths αξίζουν για το στυλ τους και την οξύνοιά τους. Για τόσο πόσο βαθιά κατανοούν την ανθρώπινη ψυχολογία και πόσο απλά και κομψά την παρουσιάζουν, χωρίς περιστροφές και αξεσουάρ. Γιατί αν κινείσαι στο ίδιο μήκος κύματος μ’ αυτούς θα έχεις καταλάβει ότι η μοναξιά δεν είναι ρομαντική, η απόρριψη δε χτίζει χαρακτήρα κι ο Έρωτας σε κρεβατώνει όποτε του καπνίσει. Γιατί θεωρώ το χιούμορ τους στιλάτο κι πανέξυπνο. «Bigmouth Strikes Again» (11), micdrop. «Girlfriend In A Coma» (12), ξανά micdrop. Οι χαρούμενες μελωδίες του Marr είναι η τέλεια αντίθεση με τους στίχους του Morrissey και μία γευστικότατη ειρωνεία.
 
Μπορεί οι Smiths (που by the way έμειναν μαζί πέντε χρόνια και βγάλανε τέσσερα άλμπουμ) να είναι νεανικές σκέψεις, συγκινητικά απλοϊκές και ανηλεώς μπανάλ που απευθύνονται σε ένα κοινό που επειδή δεν ξέρει πώς να ζήσει κάθεται και κλαψουρίζει. Όντως μπορεί. Προφανώς και οι παραπάνω απόψεις δεν οφείλουν να έχουν καθολική ισχύ. Το ότι είναι του γούστου μου η ειρωνεία και το πνεύμα τους δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από ακριβώς αυτό.
 
Αλλά όπως λέει κι ο Morrissey, “And heaven knows I’m miserable know...”3

«5. Goodbye Dance»
 
1) Miserable Lie, The Smiths, 1984
2) Unloveable, The World Won’t Listen, 1987
3) Heaven Knows I’m Miserable Now, Hatful of Hollow, 1984
4) I Want the One I Can’t Have, Meat Is Murder, 1985
5) How Soon Is Now, Hatful of Hollow, 1984
6) Handsome Devil, Hatful Of Hollow, 1984
7) That Joke Isn’t Funny Anymore, Meat Is Murder, 1985
8) Half A Person, The World Won’t Listen, 1987
9) Unhappy Birthday, Strangeways, Here We Come, 1987
10) Nowhere Fast, Meat Is Murder, 1985
11) Bigmouth Strikes Again, The Queen Is Dead, 1986
12) Girlfriend In A Coma, Strangeways, Here We Come, 1987
.
 
Πηγές gifts
 
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: The SmithsΜανώλης Ιωαννίδης

Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Μετά τη Θήβα»... τι ήθελε να πει ο ποιητής; Είδαμε και σχολιάζουμε.
«Μετά τη Θήβα»... τι ήθελε να πει ο ποιητής; Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 1729 Views
Φύγαμε με το μυαλό σκοτισμένο από τη μάταιη προσπάθεια να συνδέσει τα αταίριαστα κομμάτια του παζλ σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο παραδοξότητας… Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή